Alles kan bezongen worden

The body is held together by sound – the presence of stress or disease indicates that some sounds have gone out of tune.’
Dr Deepak Chopra

Vorig jaar bezocht ik met een internationale groep priesteressen Malta, waar we in stilte samen waren in de tempels, maar ook veel met elkaar hebben gezongen. O.a. in de grot van Ghar Dalam en het Hypogeum van Hal Saflieni. De klankkleur van de verschillende tonen in de orakelkamer van het Hypogeum onderging ik als zo hemels, helend en verlichtend dat ik thuisgekomen meteen op zoek ging naar mogelijkheden om in Nederland deze ervaring te mogen herbeleven.

Magical Malta Memories Mandala

Een voorbeeld van zo’n indrukwekkende ervaring is zichtbaar en hoorbaar in de slotscène uit de film “As it is in heaven”, waar Torre, de kwetsbare, mentaal gehandicapte jongen, in de stress van het moment als eerste zijn heel eigen toon in zet. De andere koorleden volgen zijn voorbeeld en zoeken ook hun toon. Al gauw resoneert dit door de hele zaal en raakt zelfs het luisterend publiek, die heel vanzelfsprekend mee gaan doen.
De menselijke stem overtreft alle andere healing-instrumenten omdat het een ziel heeft en omdat het de spirituele resonantie is van de persoon die de klank draagt.

Via via kwam ik terecht op de site van Jan-Hendrik Veenkamp uit Haarlem http://www.janhendrikveenkamp.nl/
waar hij o.a. een Pinksterzangretraite aanbood op het landgoed La Miana, gelegen in een stiltegebied in de uitlopers van de Spaanse Pyreneeën. Ik besloot me in te schrijven en kan inmiddels terug zien op een ervaring die bijna onbeschrijfelijk is, zo mooi en bijzonder. Het begon al op de luchthaven in Rotterdam, waar ik kennis maakte met de 14 andere deelnemers. Zij kenden elkaar allemaal al van eerdere reizen en/of activiteiten met Jan-Hendrik. Heel organisch en liefdevol werd ik meteen opgenomen in de groep, die net zoals het koor uit “As it is in heaven” bestond uit zeer uiteenlopende mensentypen van verschillende leeftijden. En toch vormden we in no-time een eenheid en maakte iedereen, net als in “As it is in heaven”, gedurende deze week een positief transformatieproces door. Jan-Hendrik weet zo’n veilige en toch lichte en vrolijke atmosfeer te scheppen dat het niemand onberoerd laat. Toen we vanaf de luchthaven in Girona naar La Miana reden, werden we een kwartier lang vergezeld door een enorme regenboog. Ook al zo’n positief symbool🙂

DSCN2068

Breathing in, breathing out; breathing in, breathing out;
I am blooming as a flower; I am fresh as the dew.
I am solid as a mountain, I am firm as the earth; I am free.

Breathing in, breathing out; breathing in, breathing out;
I am water, reflecting what is real, what is true,
and I feel there is space deep inside of me;
I am free, I am free, I am free.

 

De route naar La Miana slingert zich via een zes kilometer lang geasfalteerd weggetje dwars door een sprookjesbos met beekjes, watervalletjes en bosmeertjes de bergen in.

DSCN2116

DSCN2107

Mijn ouders konden me als kind geen groter plezier doen dan een bezoek aan het Muiderslot en aangekomen op La Miana kwam dat opgetogen gevoel weer helemaal terug.

http://www.lamiana.com/nederlands.html

DSCN2161

Ik heb de hele week ervaren als in een aards paradijs. Alle (ruime) kamers in het hoofdgebouw (ooit de pastorie van mijnheer pastoor) zijn anders. Maar wel allemaal met een schitterend uitzicht en verbonden door diverse huiskamers met houtkachels voor de kille avonden en terrassen en veranda’s voor de zonnige dagen. Op de terrassen kun je heerlijk relaxen in hangmatten of ligstoelen en genieten van het weidse uitzicht. O, en dan al die stenen wenteltrappen; iedere keer dat ik ze beklom op weg naar mijn zolderkamer begon mijn innerlijk kind te stralen en te huppelen van plezier😉 Ik voelde me net een prinses in een heus kasteel🙂

DSCN1983

Op vijf minuten wandelafstand (langs de paardenwei) bereik je een punt waar enkele wandelroutes zich kruisen en met een fantastisch uitzicht op de Pyreneeën.

DSCN1985
De eigenaren, Evelien en Frans, met hun medewerkers Abdel uit Marokko en Karen uit Nederland, vormen met elkaar een dreamteam die er alles aan doen om het je naar de zin te maken. Overvloedige, overheerlijke maaltijden met bij het ontbijt en de lunch zelfgebakken (stok)broden; iedere keer als we dachten dat het niet smakelijker kon  werden we de volgende dag toch weer opnieuw aangenaam verrast.

DSCN2006

Je moet het eigenlijk zelf ervaren hoe verrukkelijk het is om wakker gekust te worden door de geur van koffie en versgebakken brood. En niet te vergeten de zwaluwen die hun nesten hebben onder de dakrand en prrrrrrt even in je vensterbank komen zitten om vervolgens prrrrrrrt weer op voedseljacht te gaan. ’s Nachts hoor je de uilen roepen en omdat er geen enkele lichtvervuiling is kun je genieten van eindeloze, heldere sterrennachten.

We begonnen ’s morgens voor het ontbijt met het zingen van een mantra, met uitzicht op de schitterende beboste vallei. Daar deden we ook een heel bijzondere oefening. Met luide stem riep je je naam en de vallei echode die terug. Alsof Moeder Aarde je bij je diepste naam kent. Zo ontroerend…..

DSCN2075

Op de foto hieronder een aantal eeuwenoude olijfbomen op het terrein, die inmiddels helemaal versteend zijn.

DSCN2132

Soms regent het zo hard dat er hele stukken grond worden weggespoeld. Kuddes wilde zwijnen vinden dit geweldig. De vrijliggende wortels zijn een feestmaal voor ze….

DSCN2134

Tijdens een verdiepende rondleiding over het terrein van La Miana onthulde eigenaar Frans vele onvermoede geheimen. Zo was de ruïne waar je vanaf de terrassen het uitzicht op hebt 12 jaar geleden nog een heuvel. Men wist echter dat er ooit een kasteel had gestaan en onder leiding van drie archeologen werd de heuvel afgegraven. Inmiddels is de ruïne tot nationaal monument verklaard.

DSCN2133

De toren van de ruïne dateert uit het jaar 800. Toen bestond de omgeving voornamelijk uit veldjes met akkerbouw en konden de boeren bij onraad schuilen in de toren, waar ze werden beschermd door de soldaten.

DSCN2163

Rond 1100 werd er een kasteel rondom de toren gebouwd, waarin een adellijke, feodale familie haar intrek nam. Een dorpje ontstond (Saminiana) waar tussen 1400 en 1700 ruim 400 mensen woonden. Rondom La Miana zijn tientallen wandelroutes uitgezet die  grotendeels voeren over Middeleeuwse paadjes. Vanaf het kasteel was er ooit een rechtstreekse verbinding naar de kerk ten gerieve van de adellijke familie. Later, weer terug in de pastorie, wees Frans ons onder de tafel in één van de vele huiskamers op een glasplaat over een stenen trap die toegang geeft tot een ondergrondse verbindingsweg naar het kasteel. Die heeft hij zelf ontdekt een paar jaar geleden. Hoe gaaf is dat?

DSCN2001
Een wapenschild is nooit gevonden en daarom is er een symfonie geschreven omdat La Miana momenteel voornamelijk een culturele, creatieve bestemming heeft.

DSCN2155

 

DSCN2158

Tijdens de burgeroorlog in 1935 raakte het dorpje ontvolkt, tot Frans er in 1978 nieuw leven in blies. Destijds kon je er alleen nog maar komen langs ezelspaadjes. Hij ontdekte ook nog dat Michael de patroonheilige was. Michael is o.a. patroonheilige van soldaten en kleermakers, maar ook van de helende wateren. En La Miana heeft een eigen waterbron met kristalhelder water. Frans besloot om de Michaelfeesten weer nieuw leven in te blazen en de oud-bewoners van het dorp vonden dat helemaal geweldig uiteraard. De muren van de Pastorie hangen niet alleen vol oude foto’s die hij van hen kreeg maar ook met affiches van de Festa Major de La Mariana.

DSCN2140

In het Romaanse kerkje (met een geweldige akoestiek en een krachtplaats vol krachtige, vrouwelijke energie), staat op het altaar een Michaël met de uitstraling van een Sjamanistische Warrior. Probeer je voor te stellen hoe het voor ons geweest is om hier rond zonsondergang samen bij kaarslicht te zingen…

DSCN1998

DSCN1997
Michaëlfeesten vallen rond 29 september, dus aan het begin van de herfst. Het is een oogstfeest: men dankt Michaël voor de goede oogst, die het mogelijk maakt om de koude wintermaanden, waarin de aarde met sneeuw is bedekt, te doorstaan.
Langzaam verstilt de natuur en sterft af. Het wordt kil. In ons leven kennen we soms ook momenten van verkilling. Michaël kan ons dan helpen om op zoek te gaan naar onze innerlijke bron van de helende wateren. Daarnaast doet hij een appel op ons om moeilijke omstandigheden niet uit de weg te gaan, maar als archetypische held tegemoet te treden.

DSCN1996

We brachten veel tijd door in stilte, maar er was ook volop gelegenheid voor uitstapjes, want Jan-Hendrik had op de luchthaven van Girona vier turbodiesels gehuurd waar we onbeperkt en zonder extra kosten gebruik van mochten maken.

DSCN2016

Zo bezochten we met een klein groepje een park met prehistorische grotten in Serinyà. In één van de grotten hebben we gezongen. De ouden wisten dat als een grot resoneerde, deze geschikt was voor rituele doeleinden. Krachtplaatsen hebben sowieso van nature een bijzondere frequentie. In dergelijke grotten staat de verbinding met de aarde centraal. Tijd en ruimte verdwenen toen onze klanken diep resoneerden in de buik van moeder aarde. Het was voor mij een zeer bijzondere ervaring om in een grot onder de aarde de helende klanken in elke cel van mijn lichaam door te laten dringen.DSCN2017

DSCN2038

DSCN2023

Ook de ballonvaart tijdens zonsopgang over een vulkanisch gebied (La Garrotxa) vlakbij La Miama bleek mindblowing. http://www.voldecoloms.cat/en/

DSCN2093

Een zeer ervaren crew die allemaal vloeiend Engels spraken en ons het gevoel gaven dat we in een lift zaten waardoor je nauwelijks iets merkte van stijgen en landen. Om onze eerste luchtdoop te vieren werden er in de lucht diverse flessen champagne open getrokken en zongen wij spontaan:
“Oh, Great Spirit,
Earth, Wind, Fire and Sea,
You are insight
And all around me…..”

DSCN2103

DSCN2096

 

DSCN2104

 

Na dit avontuur stond er een uitgebreide brunch voor ons klaar, bestaand uit typisch Catelaanse lekkernijen, worsten, kaas, warme toast, likeur etc.

DSCN2129

’s Middags bezochten we Besalú, eens het kloppend hart van de Joodse gemeenschap, waar opnieuw tijd en ruimte leken te verdwijnen. DSCN2121

In 1415 sloten de autoriteiten van Besalú het Joodse gedeelte van de stad, in die tijd gelegen tussen de brug over de rivier de Fluvià en de broodovens op de helling naar de rivier toe. De autoriteiten timmerden deuren en ramen van de huizen dicht en blokkeerden de straten. Slechts één opening in de stadsmuur bleef nog toegankelijk.

DSCN2117

Na 20 jaar vervolging was er geen Jood meer over in Besalù. Onze eigen hoofdstad Amsterdam werd in die tijd een belangrijk toevluchtsoord voor Joden uit o.a. Spanje en Portugal. Het was in die tijd namelijk de enige plek in heel Europa waar Joden in vrijheid als Jood konden leven. Het Jiddische woord Mokum is dan ook een koosnaampje. Het betekent letterlijk “plaats”, omdat ze zich veilig en thuis voelden in Amsterdam.

DSCN2122

In 1964 werd de Mikwa (Hebreeuws:מִקְוָה van Besalú heel toevallig door Esteve Arboix ontdekt. Hij was eigenaar van het terrein dat boven de zaal van de Mikwa ligt en wilde er een waterput slaan, maar toen hij een gat boorde merkte hij al heel snel dat hij iets bijzonders ontdekt had. In Spanje is deze Mikwa nog steeds de enige in zijn soort. Mikwa (‘Mikv’e) betekent letterlijk ‘levend water’ en is een belangrijk reinigingsritueel in het jodendom. Het doel is hierbij niet de hygiëne, maar de spirituele reinheid. De traditie van gebruik van het ‘mikv’e is één van de voornaamste factoren die de Jood onderscheidt van de niet-Jood.
Omdat je zonder een ‘mikv’e niet als Jood kunt leven, is het de eerste religieuze accommodatie die gebouwd moet worden in een nieuwe Joodse gemeente. De synagoge komt in dat opzicht op de tweede plaats; synagogendiensten kunnen bijvoorbeeld ook in een woning gehouden worden. (De foto hieronder is genomen vanuit de toegang tot de ‘mik’ve.)

DSCN2123

Gaat iemand het ‘mikv’e in dan treedt hij of zij het heden binnen. Verleden en toekomst houden op te bestaan. Wat in het verleden was, telt niet meer. Oprijzend uit het levende water van de mikv’e ga je de stroom van de tijd binnen, als een nieuw mens in volle potentie. Het ‘mikv’e is de ultieme viering van het leven en innerlijke kracht.

Lichamelijke onderdompeling in de spiritueel reinigende wateren van het ‘mikv’e, is het ervaren van een wedergeboorte en terugkeer naar de wateren van Eden en daarmee de introductie van een dimensie van het paradijs in ons leven van alledag.
Ondergedompeld in het water, ben je tijdelijk in een omgeving waarin je niet kunt leven. Waar je moet ophouden met ademhalen.
Het ‘mikv’e stelt dus zowel de baarmoeder als het graf voor. Interessant is dat het Hebreeuwse woord “kèwer” dat doorgaans graf betekent, soms ook gebruikt wordt als uitdrukking voor de baarmoeder. Beide zijn plaatsen waar men niet kan ademen en  knooppunten in de cyclus van geboorte en dood. Als iemand één van deze knooppunten passeert, verkrijgt hij of zij een totaal nieuwe zijnstoestand.

De post-menstruerende vrouw die zich onderdompelt in een ‘mikv’e is onderdeel van een groter raamwerk dat bekend staat als Taharat Hamishpachah (gezinsreinheid). Dit is een ritueel met gedetailleerde wetten die nauwgezet moeten worden nagekomen.Vanaf het begin van de menstruatie tot zeven dagen daarna, tot de vrouw zich onderdompelt in de ‘mikv’e, mogen man en vrouw geen seksueel contact hebben. De vrouw leeft in een staat van nidda (seksueel gescheiden van haar man). De onderdompeling vindt op de avond van de zevende dag plaats. Na de eerste onderdompeling reciteert de vrouw de zegen voor rituele reinheid en herhaalt dit ritueel nog tweemaal. Veel vrouwen gebruiken deze momenten voor persoonlijk gebed en rechtstreekse communicatie met God. Na afloop van dit ritueel mogen man en vrouw weer seksuele relaties aangaan.

De oeroude moeders van Besalú waren in mijn ogen echte heldinnen om zich zo spartaans te begeven in een natuurlijke ‘mikv’e met ijskoud water, diep onder de grond, zonder verwarming en echte verlichting.
Ook Jan-Hendrik en een aantal andere helden en heldinnen daalden iedere morgen tijdens zonsopgang de berg af en wandelden een half uur naar een lager gelegen bergmeertje met een watervalletje, waarin ze een duik namen om vervolgens fris en fruitig de dag te begroeten.

 

DSCN2143

DSCN2147

Middeleeuwse brug (midden 14e eeuw) van kalksteen over de rivier Llierca. Hand in hand liepen we via deze brug van de ene oever naar de andere, terwijl Jan-Hendrik trommelde en wij een Hebreeuws lied zongen. De vertaling komt er op neer dat ons leven een smalle brug is. Levenskunst is dat we ons niet door onze angsten laten leiden en op de oever blijven staan, maar de moed vinden om steeds weer opnieuw de brug te betreden om te kijken wat de andere oever ons brengt.

Kol ha olam kulo
Gesher tzar meod (3x)

Ve ha ikar ve ha i kar
Lo le fached lo le fached klal
Ve ha ikar ve ha ikar
Lo le fached klal

DSCN2151

Dat tijd en ruimte weg leken te vallen bleek ook uit het feit dat het ineens weer een week later was en we alles in gereedheid brachten om terug naar Nederland te vertrekken. Aan de ene kant had ik het gevoel dat ik er maar één dag was geweest, aan de andere kant leek het ook net alsof er eeuwen verstreken waren.

Als afsluiting van deze bijzondere week zongen we met en voor elkaar tenslotte nog een danklied:

Dear friends, dear friends,
Let me tell you how I feel.
You have given me so much treasure/pleasure
I love you so.

Love, joy, inner peace,
Like a Sunday morning breeze
All my friends are so lovely / joyful / peaceful.
I love you so. I love you so.

Salomé Philips

Geplaatst in kunst | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 3 reacties

Catwalk Rijksmuseum

Mijn moeder had zes zusters en hun gesprekken gingen vaak over mode. Met name over mooie jurken. Mijn groot- en overgrootmoeder heb ik helaas niet persoonlijk gekend, maar op de foto’s vertellen hun jurken en hoeden een heel eigen verhaal. Een verhaal over mode in verschillende tijdperken, stijl en stoffen en kralen en kant en pailletten en borduursels en nog heel veel meer…..

Overgrootmoeder Sijtje ten Brink

Overgrootmoeder Sijtje ten Brink

Volop gelegenheid was hiertoe tijdens mijn bezoek aan “Catwalk” in het Rijksmuseum. Alleen al de lampen, die zich vanuit het plafond ontvouwden als enorme bloemen. waren al een expositie op zich…… En dat was nog maar het begin…..DSCN1820

Alsof je daadwerkelijk eerste rang zat kwamen op de catwalk de meest adembenemende creaties vol met ingenieuze details voorbij…..

DSCN1826

DSCN1827

DSCN1828

Naast bloemen van zijdefluweel bevat deze rode corsage een tros met 57 druiven. Deze zijn gemaakt van holle glazen bolletjes, gekleurd met stijfsel.

corrie jurk

En uiteraard wilde ik ook even pronken in de japon (manteau) met sleep die Helena Slicher droeg toen zij op 4 september 1759 trouwde met baron Aelbrecht van Slingelandt. De japon is zeer on-Nederlands qua formaat (meer dan twee meter breed) en vormgeving.
In de 18e eeuw was het niet gebruikelijk om in het wit te trouwen, dat gebeurde pas een eeuw later. Bruiden gaven de voorkeur aan lichte kleuren zoals roze of geel of (zoals bij Helena’s jurk) lichtblauw.
Om de rok wijd uit te laten staan moesten er hoepels onder worden gedragen. Omdat de ellebogen er op konden rusten werden deze ook wel paniers à coudes (elleboogmandjes) genoemd.
Het borduurwerk op deze trouwjapon was in 1759 eigenlijk al behoorlijk ouderwets. De met drie stroken afgezette mouw was wel weer heel modieus. Opvallend aan de jurken uit deze periode is ook dat het decolleté tot net boven de tepels reikt. Dat de blanke borsten bijna uit de jurk puilden werd niet als  erotisch ervaren. Nee, dan de enkels, daar werden de heren pas opgewonden van🙂
Geel borduurwerk lijkt op goud. Adellijke bruiden droegen vaak echt verguld en verzilverd materiaal. Voor Helena -afkomstig uit een welgestelde regentenfamilie, maar niet van adel- was dit waarschijnlijk niet gepast. (Deze informatie is afkomstig uit de catwalk close-up folder van het Rijksmuseum)

DSCN1823

DSCN1825

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 1 reactie

Imprints

De laatste jaren word ik me steeds sterker bewust van de vele imprints uit mijn kindertijd die ik met me mee draag. Imprints zijn patronen die vanaf de vroegste kindertijd (of zelfs daarvoor) in het geheim richting blijven geven aan je leven.

weddingdress Soraya1
Zo kan ik me levendig herinneren hoe mijn moeder me een foto in een tijdschrift aanwees van de Perzische prinses Soraya op haar trouwdag. Ze vertelde dat de jurk was ontworpen door Christiaan Dior uit Parijs en gemaakt van zilver lamé, afgezet met 20.000 veren en 6000 stukjes diamant.

meisje met mof
Verderop in het blad stond een vintage foto van een klein meisje met een jasje, afgezet   met zwanendons. Helemaal geweldig vond ik de enorme mof die haar handjes warm hielden.
Ik kon mijn ogen er niet van afhouden en nam het tijdschrift wekenlang zelfs mee naar bed😉
Door het dolle heen van blijdschap was ik toen ik voor mijn vijfde verjaardag een door mijn moeder gebreid rood angorajurkje kreeg, rondom afgezet met zwanendons.
Met mijn witte maillot en zwarte lakschoentjes voelde ik me niets minder dan een prinses.

Toen ik 39 jaar geleden trouwplannen had ging ik samen met mijn moeder naar jurken kijken. Al snel bleek dat we daar allebei een heel ander beeld bij hadden. Zij zag voor haar geestesoog haar enige dochter in een kanten jurk met een enorme sluier (waarschijnlijk haar eigen imprint) en witte handschoentjes, terwijl ik zeker wist dat ik een mof van zwanendons wilde met daarop mijn bruidsboeket. En een jurk van wilde zijde, ook met zwanendons.
Destijds was ik me er totaal niet van bewust waar dit sterke verlangen vandaan kwam.
Pas onlangs zag ik ineens het verband.

Het dagje trouwjurken passen eindigde in een tranendal. Ik voelde me net een verklede aap in al die tuttige jurken en met een sluier op mijn hoofd en besloot lekker in mijn eentje een trouwjurk te gaan kopen.

De eerste poging liep meteen al uit op een debacle. Zelfs in de vrijgevochten jaren 70 bleek het heel ongebruikelijk om zonder (schoon)moeder of vriendinnen een trouwjurk uit te zoeken. De verkoopsters in de bruidszaak dachten dat ik in een romantische bui was en alleen maar wilde passen en stuurden me dus weg.

Enfin, lang verhaal kort: uiteindelijk vond ik toch mijn droomjurk, compleet met een mof van zwanendons. De vele meters zwanendons verwerkte ik jaren later in de truien die ik breidde van mohair en angora. Meer daarover in een latere blog😉

IMG_20160327_0004

Geplaatst in psychologie, Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

David Bowie, never a dull moment

Medio maart 1983 was ik 16 weken zwanger. In de badkamer had ik net de douchekraan opengedraaid toen niet alleen het water begon te stromen, maar ik ook met mijn voeten in een grote plas bloed bleek te staan. Wat dat betekende wist ik helaas maar al te goed. Het zou mijn derde voortijdig beëindigde zwangerschap worden. Even werd het zwart voor mijn ogen en wilde ik het liefst oplossen in het Niets. Nee. Niet weer……
Niet weer die teleurstelling, dat verdriet, de leegte. Niet weer een curettage. Niet weer die rotnarcose waar ik zo slecht tegen kon….
Ik vond het ook hartverscheurend voor mijn man. Nog maar een maand daarvoor was zijn vader overleden. Wees geworden op zijn 27e en nu ook nog opnieuw zijn grootste verlangen teniet gedaan….

Op dat moment klonk via de radio het swingende nummer van David Bowie waarmee hij net die week de Top 40 was binnen gekomen:

Let’s dance
Put on your red shoes and dance the blues
Let’s dance
Under the moonlight, this serious moonlight

let's dance

Zijn woorden troffen me tot in het diepste van mijn ziel. Het was alsof hij mij toe zong dat je zelf de keus hebt om de blues te omarmen. Er al je liefde en aandacht aan te geven en er tegelijkertijd mee te dansen. Nu is dat een vrij gangbaar gedachtegoed, maar begin tachtiger jaren beslist niet. En toch besloot ik onmiddellijk aan zijn oproep gehoor te geven. Dankzij de visionair Bowie werd “Let’s dance” de mantra die langzaam maar zeker al mijn verdriet en pijn transformeerde.

Niet dat dit een gemakkelijk proces was. Integendeel. Het kostte me veel moeite om mijn lichaam weer te vertrouwen en ik voelde me enorm tekort schieten ten opzichte van mijn man. Dat gevoel was helemaal nergens op gebaseerd en ik deed er mezelf alleen maar pijn mee. Maar toch: “Aan mij heb je niks” schoot het vaak door me heen. Vervolgens luisterde ik dan naar “without you” en was het net of mijn man bij monde van David Bowie bleef herhalen “woman I love you, without you, what would I do?”

Just when I’m ready to throw in my hand
Just when the best things in life are gone
I look into your eyes

There’s no smoke without fire
You’re exactly who I want to be with
Without you
What would I do

And when I’m willing to call it a day
Just when I won’t take another chance
I hold your hand
There’s no smoke without fire
Woman I love you
Without you
What would I do

stokholm

Hartje zomer besloten we een roadtrip te gaan maken naar Zweden en Finland. Ik had behoefte aan rust en stilte en de natuur en die dachten we in Scandinavië volop te vinden. Dat bleek ook zo te zijn, maar tegelijkertijd werd ik heel zwaarmoedig van het landschap. Honderden kilometers hetzelfde. Bossen, meertjes, muggen, heel veel stenen en af en toe een dorpje. Zodra we in Stockholm arriveerden kocht ik daar meteen een T-shirt van Bowie om me eraan te herinneren:

Shake it

Cause love is the answer
Love’s talking to me
I’d scream and I’ll fight for you
You’re better than money

We’re the kind of people
who can shake it
if we’re feeling blue
When I’m feeling disconnected well I sure know what to do
Shake it baby

david

En nu is het 12 januari 2016. David Bowie is eergisteren overleden aan de gevolgen van leverkanker. Een enorme schok voor velen.

DSCN1759

DSCN1760
Heel bijzonder is dat ik sinds kort weer contact heb met een vrouwelijke collega die ik al dertig jaar niet meer had gezien maar die in de tachtiger jaren een creatieve inspiratiebron voor me was. En ze bleek nog niets veranderd….

DSCN1757

Begin december al hadden we afgesproken om vandaag samen de expositie van Bowie in het Groninger Museum te gaan bezoeken. Koffie met een speciaal Bowie taartje vooraf.

DSCN1756
De expositie bleek een overweldigende LSD trip vol kleur, handgeschreven songteksten, mode, originele kostuums, muziekvideo’s, films, fotografie en David Bowie’s instrumenten. Een feest van herkenning waardoor velen tot tranen toe geroerd werden.

A selection of costumes and outfits wornA variety of stage costumes worn by musician David Bowie are seen at the "David Bowie is" Exhibition at the Victoria and Albert Museum in London

“Be strong enough to be yourself” (David Bowie)

not boring

Geplaatst in kunst, Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Bijzondere Braziliaanse Blessings

volle maan op de Atlantische Oceaan

Volle maan, mooi en mysterieus, 25 november 2015 op de Atlantische Oceaan voor de kust van Brazilië. Deze bloedmaan vormt voor mij een troostrijk baken in de nacht. Want morgen, na de cruise, ben ik volledig op mezelf aangewezen in het Braziliaanse Salvador. Een stad die bekend staat om zijn gewelddadige berovingen waar zelfs de politie aan mee schijnt te werken. Tegelijkertijd ben ik ook mijn normale zelf. Zelfs zozeer in volledige overgave en vol vertrouwen, dat de afgelopen week verschillende mensen aan boord nieuwsgierig informeerden naar het “geheim” van mijn rustige uitstraling en de mantra’s die ik daarvoor gebruik.

Vervolgens ontvouwde zich een aaneenschakeling van wonderbaarlijke ontmoetingen. Het begon al meteen na afloop van de taxirit naar mijn gehuurde appartement aan het strand van Stella Maris. Door de taxichauffeur werd ik uitbundig geknuffeld omdat hij bovenop de meterprijs ook nog een fooi kreeg.

De volgende middag zat ik ruimschoots op tijd bij gate 9 te wachten tot we konden gaan boarden voor mijn vlucht naar Fortaleza. Dit nummer stond ook op mijn boardingpass. Op de luchthaven werd alleen maar Portugees gesproken, zelfs door het grondpersoneel. Maar toch had men mij aan de incheckbalie met handen en voeten weten duidelijk te maken dat het vliegtuig een soort van sprinter was, die in meerdere steden zou landen. De eerste stop was Natal en de tweede stop Fortaleza.
Inmiddels was het al twintig minuten voor vertrek en van boarden was geen sprake. Iedereen zat nog steeds te wachten. Opeens kwam er een meisje naar me toe hollen die hijgend uitlegde dat ze achter mij had gestaan bij de incheckbalie en dus wist dat ik naar Fortaleza ging. In het Engels legde ze uit dat ons vliegtuig ging vertrekken vanaf gate 11 en dat dit al een paar maal in het Portugees was omgeroepen. Zij had zich ineens gerealiseerd dat ik waarschijnlijk nog steeds doodgemoedereerd bij gate 9 zat en kwam me snel ophalen.

In het vliegtuig kreeg ik een plaats aangewezen naast een jongen van een jaar of vijftien, en zijn zusje, die ik een jaar of 10 schatte. Hun ouders en een oom zaten aan de andere kant van het gangpad. “Where do you come from?” vroeg de jongen terwijl zijn zusje belangstellend toekeek. Plagend zei ik dat hij dat maar moest raden. “Canada?” “No, not from Canada”. “Europe?” “Yeah right, but now you have to guess which country in Europe”. “Holanda” riep het zusje stralend uit. Toen ik dat stomverbaasd bevestigde raakten ze helemaal opgewonden.
“Ik heb een echte Hollandse naam, Mauricio” zei de jongen trots. Nou is dat niet echt een typisch Hollandse naam zoals Jan, Piet en Klaas, maar ik snapte wel meteen dat hij vernoemd was naar de Nederlandse graaf Maurits van Nassau, die van 1637 – 1644 gouverneur van Brazilië is geweest.

https://weerspiegelingen.com/2012/05/25/een-rondleiding-door-drs-marina-marijnen-kunsthistorica-en-archeologe-op-de-expositie-vrouwen-voor-het-voetlicht-in-museum-catharijneconvent-te-utrecht/

Marina Marijnen, kunsthistorica en archeologe, over wie ik al eerder in blogs heb geschreven, heeft namelijk haar dochter Mauritia genoemd. Een bewuste keus, omdat Marina destijds is afgestudeerd op Albert Eckhout, de hofschilder van Johan Maurits van Nassau. Van Nassau kwam destijds namelijk naar Brazilië met een schip vol wetenschappers en kunstenaars.

Negerhoofd met tulband van Albert Eckhout

Negerhoofd met tulband van Albert Eckhout

Ook de ouders van Mauricio bleken de naam zorgvuldig te hebben gekozen. Mauritio leek ineens in een volwassene te veranderen terwijl hij me uitlegde dat Mauricio de Nassau in Brazilië voortleeft als de beste koloniale bestuurder die het land ooit heeft gehad. Ook had hij veel bewondering voor de cultuur van de Indianen. Tot op de dag van vandaag is hij een ware grootheid en leren kinderen over hem op school. Er zijn scholen, bruggen en universiteiten naar hem genoemd en er is zelfs een Mauricio de Nassau-marathon.
“Mijn ouders hebben mij de naam Mauricio gegeven omdat ze hopen dat al zijn goede eigenschappen in mij tot ontwikkeling zullen komen: dienend leiderschap, respect voor andersdenkenden, liefde voor wetenschap en kunst”.

“And what is your name?” vroeg ik aan het zusje. Ze begon te schateren en klappend in haar handen van plezier zei ze “The same as yours”. Maar ik had me nog helemaal niet voorgesteld of mijn naam laten vallen. Ineens kreeg ik overal kippenvel. Zij bleek dus ook Salomé te heten en “wist” al dat ik dezelfde naam droeg……

Ze veranderden vervolgens weer in twee enthousiaste kinderen toen ik vroeg wat ze in Fortaleza gingen doen en zij over hun woorden struikelend gingen vertellen over hun driedaagse naar het coole waterpretpark aldaar.
Maar al snel nam de volwassene in hun weer de overhand toen Mauricio wilde weten of ik alleen reisde. “Ja” bevestigde ik “nu wel. Want ik heb een man en drie kinderen waar ik regelmatig mee op reis ga, maar soms wil ik zelf heel graag een bepaalde reis maken en hebben zij geen zin of tijd om mee te gaan, of geen interesse in het onderwerp van de reis”.
“Als ik later volwassen ben wil ik ook dat mijn vrouw dat zo gaat doen” bromde Mauricio ernstig. “Voor wij werden geboren was onze moeder een wetenschapster die de hele wereld over reisde om congressen te bezoeken en lezingen te houden. Maar ze is daarmee gestopt toen ze mij kreeg. Ik wil niet dat mijn vrouw dat later doet. Zij moet een goed voorbeeld zijn voor haar kinderen”.
“Nou, lekker dan” dacht ik “denk je als moeder goed te doen en thuis te blijven om zelf voor je hoog sensitieve, begaafde kinderen te zorgen en dan krijg je dit vervolgens als dank”.

Alsof ze mijn gedachten kon raden zei het meisje zachtjes dat ze hun moeder heel dankbaar waren, maar dat nu hun grootste verlangen was dat hun moeder haar eigen leven weer op ging pakken. “Wij willen de hele wereld over gaan reizen en overal studeren, maar dat kan alleen als mama dat ook gaat doen, please vertel haar dat”.

Inmiddels waren we geland in Natal en hoewel voor ons niet de eindbestemming, moesten we toch allemaal van zitplaats wijzigen. De familie kreeg helemaal achterin het toestel nieuwe plaatsen en ik helemaal voorin.
Terwijl de kinderen meteen naar hun nieuwe zitplaatsen holden hield de moeder me staande.
“We wisten niet wat we zagen. Normaal zijn onze kinderen extreem introvert en bijna mensenschuw. Ze durven nauwelijks Portugees te praten, laat staan Engels met een wildvreemde. We dachten dat ze maar een paar woordjes kenden, maar ze spreken nog beter Engels dan u, sorry dat ik het zeg. “
Maar dat was waar. Af en toe wist ik bepaalde woorden of uitdrukkingen niet in het Engels en vulden de kinderen me feilloos aan.

Opeens leek het net alsof ik in trance raakte en hoorde ik mezelf in vloeiend Engels zeggen: “Uw kinderen zijn alles behalve introvert en mensenschuw. Maar ze zijn net als andere kinderen die veel van hun ouders houden extreem loyaal aan u. Ze tonen u momenteel maar 10% van hun potentie omdat ze bang zijn dat ze u anders gaan overvleugelen en u daarmee kwetsen. Het zijn volwassenen in kinderlijven, die de fase van bemoederen inmiddels allang ontstegen zijn. Hun grootste verlangen is dat u uw taak als wetenschapster weer oppakt en uw eigen leven gaat leiden. Daarmee geeft u hen toestemming hetzelfde te doen. Het zijn zeer bijzondere kinderen. Gun het ze. Geef hun de ruimte die ze nodig hebben, anders blijven ze introvert en mensenschuw.”

Dat kwam heel erg binnen. Ook bij haar man en het andere familielid. Overmand door ontroering stamelde de vrouw alleen nog maar dat ze dit zelf ook al aanvoelde, maar nu door mij de bevestiging daarvan kreeg en hier ook zeker gehoor aan ging geven.
Iedereen zat inmiddels al startklaar, dus gaf ze me nog snel een stevige omhelzing en een welgemeend “God bless you”.

Vervolgens snelde ik naar mijn nieuwe zitplaats vooraan en kwam daar naast een jonge man te zitten van een welhaast bovenaardse schoonheid en uitstraling. Hij was net een engel, vermomd als aantrekkelijke man. Gelukkig ging hij liggen slapen en kon ik rustig de gebeurtenissen van het afgelopen uur op een rijtje zetten.
Toen het vliegtuig na drie kwartier in Fortaleza was geland liepen wij als eersten door de “slurf” en ineens dacht ik “Verrek, over anderhalf uur vertrekt mijn Lufthansa vliegtuig al naar Frankfurt en ik heb geen idee waar ik hier aan een nieuwe boardingpass kan komen”. Alsof hij mijn gedachten kon raden vroeg hij of ik aansluitend een internationale vlucht nam. Na mijn bevestigend antwoord legde hij uit dat ik in dat geval eerst via de arrivalshal naar buiten moest en vervolgens via het departure gedeelte weer naar binnen. “Helemaal in een verborgen hoek van die hal zit de incheckbalie voor internationale vluchten. Als je wilt loop ik wel even met je mee om de weg te wijzen” bood hij aan.
Nou, dat liet ik me natuurlijk geen tweede keer zeggen😉 En wat was ik achteraf blij en dankbaar met zijn hulp, want het was een eindeloze kruipdoor sluipdoor route die ik zelf nooit op tijd had kunnen vinden. Bij de incheckbalie aangekomen zei hij heel lief: “Goodbye. Thank you and God bless you”. “Nooo, thank you” lachte ik opgelucht. Een spontane omhelzing volgde en we bleven nog even in omarming staan. Ik voelde een en al bescherming en zegeningen in en om me heen stromen. “Heaven must be missing an angel” begon ik zachtjes te zingen…… Hij legde zijn wijsvinger op zijn lippen, zei knipogend lachend “ssssssssssst” en verdween vervolgens in de menigte.

Thuisgekomen postte ik een aantal foto’s van de cruise en Salvador op Facebook en reageerde Marina Marijnen daarop met: “Jee Salomé, ben je daaaaar geweest??? Het land van ‘mijn’ Johan Maurits en Albert Eckhout op wie ik destijds ben afgestudeerd ??? Heb je gemerkt dat alle Braziliaanse kindertjes op school alles over de Nederlandse periode moeten leren en heel wat jongetjes -ter herinnering daaraan- de naam Mauricio dragen ?”

Mauricio van Nassau

Mauricio van Nassau

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 4 reacties

Golden Years

Ga op reis naar de dingen die je met je meedraagt –het bekende, niet het onbekende- naar wat je al weet: waar je blij van wordt, waar je van geniet, wat je tot wanhoop brengt, wat je verdriet doet. Ga op zoek naar die dingen, want meer heb je niet.
(Jiddu Krishnamurti)

goud

Precies veertig jaar geleden , tijdens de eerste grote transitie in mijn leven, was ik letterlijk op zoek naar goud in de modderige rivier van Sovereign Hills in Australië.

Nu ik ben aangekomen in mijn “golden years” beleef ik opnieuw een transitie. Over een paar dagen scheep ik in op de Sovereign . Reuze benieuwd wat deze overtocht van Las Palmas naar Salvador (Brazilië) me zal gaan brengen. In ieder geval inspirerend gezel- schap en tien dagen zonder internetverbinding.

Don’t let me hear you say life’s taking you nowhere,
ANGEL

Come get up my baby
Run for the shadows, run for the shadows
Run for the shadows in these golden years
 
I’ll stick with you baby for a thousand years
Nothing’s gonna touch you in these golden years, golden years, gold, gold, gold.
(David Bowie)

 souvereigngold1

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Er is geen tijd en er is niets dan tijd op Museumeiland Hombroich

Insel Hombroich

Insel Hombroich

De tijd van de klok is onze bankier, belastinginner, politieagent;
deze innerlijke tijd is onze echtgenote.

(J.B. Priestley, “Man and Time”)

DSCN1193
Het eiland is oervrouwelijk.
Het baart, houdt bijeen,
dient en laat los.
Het is geen moeten, maar
een mogen.
Het is niet óf óf, maar én én.
Het houdt je telkens een
spiegel voor.
Het is geen mannelijk
terrein voor maakbaarheid,
jachtigheid, gegraai, macht
en vertoon.
Er is alleen maar schoonheid.

DSCN1200

DSCN1194

DSCN1202

DSCN1204

DSCN1205

DSCN1207

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen