A skin too few

Begin zeventiger jaren kreeg ik van een vriend voor mijn verjaardag een LP van de (destijds vrijwel onbekende) Engelse singer/songwriter Nick Drake (1948-1974)

In tegenstelling tot de muziek van The Doors, die me boven mezelf uit tilde, werd ik down en onzeker door Nick Drake. Zijn LP bleef vrijwel onbeluisterd in de hoes….

Toen ik een paar jaar later Mijn Eerste Grote Liefde  leerde kennen bleek deze niet alleen een groot fan te zijn van Nick Drake, maar ook een zelfde soort persoonlijkheid te hebben. Aantrekkelijk, slim, hoogsensitief, talentvol en depressief.

De eveneens zeer getalenteerde moeder van Nick Drake, (Molly Drake) heeft een prachtig gedicht geschreven over haar zoon, waarin vele HSP’s zich zullen herkennen.

Uit de documentaire “a skin too few” van Jeroen Berkven die tien jaar geleden is verschenen heb ik de Nederlandse vertaling overgenomen.  “I always say that Nick was born with a skin too few” zegt actrice Gabriëlle Drake hierin over haar geliefde broer en deze rake uitspraak werd de titel voor de documentaire.

The Shell 

Living grows round us
like a skin,
to shut away
the outer desolation

For if we clearly mark
the furthest deep,
we should be dead
long years before the grave

But turning around
within the homely shell
of worry, discontent
and narrow joy,
we grow and flourish
and rarely see
the outside dark
that would
confound our eyes

Some break the shell

I think that there are those
who push their fingers
through the brittle walls
and make a hole

And through this cruel slit
they stare out across
the cinders of the world
with naked eyes

They look both out and in
Knowing themselves
and too much else besides

De Schelp

Het leven groeit om ons als een huid

Die de wanhoop van buiten moet weren.

Want zouden we de diepste diepten ervaren

Dan gingen we dood, lang voor het graf.

Maar draaiend en kerend

In onze eigen intieme schelp

Van zorgen, ongenoegen en oppervlakkige geluk

Gedijen en bloeien we

En zien zelden het donker van buiten

Dat onze ogen zou verwarren.

Sommigen breken de schelp.

Er zijn er ook die hun vingers door de brosse muren duwen

En er gat in maken

Om door die wrede spleet

Over de sintels van de wereld te staren

Met onbedekte ogen.

Ze kijken naar buiten en naar binnen

Ze kennen zichzelf

En nog veel meer, te veel.

Salomé Philips www.weerspiegelingen.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s