Het rozenwonder

Sidi Bel Abas hield van rozen. Graag mediteerde hij in de tuin van Marakesj, die beroemd was om zijn zeldzame rozen. Hij zette zich dan naast de fontein, die dag en nacht water gaf. Hij luisterde steeds met bijzonder veel genoegen naar de zangerige stem van het water en ontvouwde op de melodie zijn gedachten.

Op zekere dag zat hij daar weer met gesloten ogen, zodat het leek alsof hij sliep. Hij mediteerde. Op dat ogenblik naderde een half dozijn vrouwen, snaterend en gewapend met kruiken. Zij kwamen naar de fontein om water te halen en zagen de heilige zitten.

“Kijk daar, moeder”, zei een van de jongere vrouwen tegen een oude vrouw “weet u wie dat is, die daar zit te slapen? Dat is Sidi Bel Abbas, de heilige. Die heeft zoveel wonderen verricht dat men ze niet tellen kan. ”

“Die nietswaardige daar? ” antwoordde de oude vrouw ongelovig. “Dat een heilige? Iemand die slaapt terwijl ik werk. Best mogelijk dat hij wonderen verricht” voegde zij er spottend aan toe, “maar dan toch niet voor mij.”

Sidi Bel Abbas opende zijn ogen en bekeek de oude vrouw met ogen vol goedheid. “Moedertje” zei hij toen, “je dochter had gelijk. Ik ben wel degelijk degene waarvan zij sprak. Gij moet uw naaste zo maar niet zonder meer tegenspreken en ook niet afgaan op de schijn.” De vrouwen aan de fontein raakten in verwarring, toen zij hoorden hoe de heilige zich in hun gesprek mengde. Alleen de oude vrouw was in het geheel niet van haar stuk gebracht. “Best mogelijk” zei ze “dat u Sidi Bel Abbas bent, maar als u werkelijk wonderen doet, voegt u dan nog wat water toe aan mijn waterkruik, die ik tot de rand vul. Maar er mag niet één druppel over de rand vloeien.” Daarop vulde de oude vrouw aan de bron haar kruik, zodat het water precies tot aan de rand stond en er geen druppel meer bij kon of hij zou overlopen.

De heilige glimlachte alleen maar. Hij stak zijn hand uit, plukte een roos van de struik boven zijn hoofd, brak vervolgens de twijg precies onder de bloemkroon af en plaatste het rozehoofd voorzichtig op het wateroppervlak van de kruik. Daarna liep hij naar de fontein, doopte er zijn vingers in en liet vervolgens enkele waterdruppels op de roos vallen. “Let goed op moedertje” zei hij vriendelijk “zie je dat de kruik niet overloopt? ”

Dit is het rozenwonder van de heilige Sidi Bel Abbas. Wat het mooiste aan dit wonder is, is het feit dat het geen wonder is in de bovennatuurlijke zin. De Mohammedaanse heilige legt juist de grootst mogelijke nadruk op het feit dat het meest gewone en simpele in ons leven het werkelijke wonder is. (Bertus Aafjes)

Salomé Philips www.weerspiegelingen.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s