Levenslessen van Q’ueros Don Ramon en Richard Anguayo

In mijn coachpraktijk maak ik regelmatig gebruik van het bezielingsspel, uitgegeven door  Adriaan Hoogendijk.   Samen met Annelies Kraan publiceerde hij begin 2010 het boek “de Magie van Coachen”.  Een maand geleden kreeg ik van Adriaan Hoogendijk een nieuwsbrief, waarin ik werd uitgenodigd voor een Intensive,  bedoeld  voor  ervaren coaches en andere mensbegeleiders, die:

* ervaren hebben dat succes in coaching meer behelst dan methodiek x, y of z;

* hun ‘innerlijke magiër’ of ‘genezer’ al vermoeden en er nieuwsgierig naar zijn;

* het verlangen hebben om die kant professioneel en diepgaand te onderzoeken;

* de moed hebben hun eigen bijzondere kracht systematisch in te zetten als coach.

Verder werd beschreven: “Als coach, begeleider of supervisor heeft u het vast vaker ervaren: het heldere inzicht dat ontstaat als op een existentieel niveau een optimaal contact tussen coach en coachee tot stand komt. Dat is de magie van coachen. Maar hoe dat precies werkt, is lastig in woorden uit te drukken. Het raakt aan gevoel, aan intuïtie, aan ‘het onbenoembare’ en iedereen ervaart het anders of geeft er andere woorden aan. Gebleken is, dat het succes van coaching voor het overgrote deel is toe te schrijven aan dit type contact. Reden genoeg om uw professionaliteit op dit gebied te verdiepen!

Essentieel is dat de coach een houding heeft van openheid, van niet-weten en van benieuwd zijn naar het wezen van de ander. Deze houding vindt zijn fundament in een flinke hoeveelheid ervaring. De coach hoeft zich niet meer te bewijzen en voelt zich vrij om een blokkerende controle los te laten. Zo ontstaat ruimte voor de intuïtie en het professionele gebruik van het eigen lichaam als een fijnmazige antenne voor wat er aan de hand is, of wat er nu nodig is.

In deze lege ruimte kunnen nieuwe inzichten geboren worden en ontknopingen plaatsvinden. Zo’n gebeurtenis lijkt soms op een ‘wonder’. Een energetische verschuiving. Onbegrepen, niet meetbaar of logisch navolgbaar. Van oudsher noemen we dergelijke ‘blikseminslagen’ magie. We geven de bijzondere kwaliteit van de coach dan ook metaforische namen als ‘je innerlijke magiër’, ‘je innerlijke genezer’ of ‘je innerlijke sjamaan’. Dat helpt om je ertoe te verhouden en een ontdekkende houding aan te nemen ten opzichte van dit talent. Met uiteindelijk als doel deze verborgen kwaliteiten nog bewuster en adequater in te kunnen zetten ten gunste van het levensproces van de cliënt.”

Ik snap heel goed wat Adriaan Hoogendijk met het bovenstaande wil zeggen, maar persoonlijk zie ik me als coach meer als een  instrument , verfijnd en liefdevol afgestemd op de coachee. Wel kan ik van harte onderschrijven dat je als coach vooral niet dominant moet gaan lopen sleuren en duwen bij de ander, die zich aan jou toevertrouwd. Dat is ook totaal niet mijn manier van werken en opvoeden.  Jarenlange ervaring leert mij dat inderdaad in “deze lege ruimte nieuwe inzichten geboren kunnen worden en ontknopingen plaatsvinden” zoals Adriaan Hoogendijk het zo prachtig omschrijft. Dergelijke “wonderen” ervaar ik echter meer als een vorm van genade, iets dat je niet af kunt dwingen, maar wat zich aandient en wederzijds een blijvend gevoel van diepe ontroering en dankbaarheid achterlaat.

Weliswaar heb ik de afgelopen jaren uitgebreid kennis gemaakt met het sjamanisme,  maar  het voelt voor mij als niet kloppend om de hiervoor beschreven plotselinge heldere inzichten voornamelijk toe te schrijven op mijn eigen conto. Het gaat om de coachee en in hoeverre deze zich veilig, vertrouwd, en innerlijk sterk genoeg voelt om zich te openen en veranderingen aan te gaan en  niet alleen om mijn innerlijke genezer/magiër/sjamaan.

Het kan geen toeval zijn (meer de wet van synchroniciteit) dat ik diezelfde dag ook een mail kreeg van Lars Faber uit Gasselte, waarin hij een driedaags seminar aankondigde van de 90-jarige sjamaan Don Ramon uit Peru.  Samen met Richard Anguayo, sjamaan, woordvoerder en bruggenbouwer tussen de Q’uero indianen hoog uit de Andes en belangstellenden uit ons kikkerlandje. Het programma leek intrigerend en “aards” genoeg om me in te schrijven voor het seminar. En ik werd niet teleurgesteld. Alleen al de liefdevolle, respectvolle en tegelijkertijd speelse en humoristische manier waarop Richard en Don Ramon met elkaar omgingen was voedend en helend.

De  Q’uero indianen uit het Andes gebergte van Peru zijn de enige levende, rechtstreekse afstammelingen van de Inca’s. Met hun kleine aantal van nog ongeveer 500, leven zij in afzondering. Ver verwijderd van de bewoonde wereld, op een hoogte van 4800 meter  in het Andes gebergte, bewaren zij al eeuwenlang de oorspronkelijke kennis en geheime wijsheid van de Inca traditie, welke alleen door mondelinge overdracht in stand wordt gehouden. Volgens hun voorspellingen zijn wij beland in een tijd waarop verschuivingen op alle niveaus plaatsvinden en zij brengen daarom hun kennis en wijsheid nu de wereld in om heling, harmonie en balans te brengen aan de mens en Moeder Aarde (PachaMama) De oorspronkelijke naam is trouwens niet Inca’s maar Tawatainsuyo.

Don Ramon heeft al die dagen bijna niets gezegd. Het was Richard die ons meevoerde in een serie van zeer boeiende, Engelstalige verhalen en  ceremonies. Ondertussen “las” Don Ramon  de energie van iedereen en gaf tijdens een ceremonie, waarbij je hem begroette en je naam noemde, trefzeker de blokkade/uitdaging aan waarmee je aan de slag diende te gaan. Tegen mij zei Don Ramon dat ik een altaar moest maken voor Moeder Aarde. Nu weet ik dat Q’ ueros hun mesa zien als heilig altaar. Zou Don Ramon bedoelen dat ik dus toch een mesa moet maken? Hilarisch, want ik ben namelijk van mening dat een mesa niet passend is voor westerlingen. Althans, niet voor mezelf. Een mesa is namelijk een geboortekleed waarin men o.a. stenen draagt. Deze stenen worden kujas genoemd en bevatten een bijzondere kracht. Verder bevat de mesa krachtvoorwerpen, ontvangen tijdens diverse initiaties. Al deze voorwerpen zijn verbonden met plaatsen in de natuur waar ze zijn gevonden en dit geeft kracht en ondersteuning van de Spirits van die bepaalde plek. Die gedachte op zich vind ik inspirerend en ik merk ook dat de zeven Chumpi Stones, die ik een paar jaar geleden kreeg van Don Mareano en Don Alejandro een krachtig helend vermogen hebben, maar het feit blijft dat mijn roots liggen in Hollandse keileem, veengrond en lage stuwwallen en daar past naar mijn gevoel geen geboortekleed bij met stenen uit de Andes. Ik besloot zijn opdracht maar even los te laten en vertrouwde erop dat een oplossing zich vanzelf aan zou dienen. Oftewel, een lege ruimte te scheppen waarin nieuwe inzichten geboren kunnen worden en ontknopingen plaatsvinden.

En wat gebeurde er vervolgens? Toen ik weer thuis kwam bleek mijn man in dat weekend in onze achtertuin een Araucaria te hebben gepland. Hij vertelde dat de boom in Nederland is gekweekt, in het Nederlands slangen-den wordt genoemd en van origine uit het Andesgebergte stamt. Net als de Sequoia behoort de Araucaria tot de oudste nog levende planten uit de oertijd. Ineens viel bij mij het kwartje: Araucaria, Slang, Oertijd, Moeder Aarde. Samen met mijn broer bezocht ik enkele dagen later de graven van onze (voor)ouders. Hij maakte de grafstenen schoon en ik versierde ze met bloemen. Uit dankbaarheid (oerpitjai) voor hun liefde, wijsheid en innerlijke kracht nam ik van elk graf wat losse steentjes mee. Deze stenen liggen nu rondom de Araucaria. Ik heb dus in mijn achtertuin een “altaar” uit de oertijd omringd met krachtstenen van mijn voorvaders en moeders speciaal voor Moeder Aarde. Het is géén offeraltaar. Moeder Aarde vraagt geen offers. Wel waardering en dankbaarheid. Oerpitjaj.

Richard was trouwens enorm geestig. Zo gaf hij een definitie van Don Ramon’s uiting van multitasking: gewoon maar zitten en informatie krijgen over de wereld van de Puma, de Condor en de Snake.

De beste manier om dit te leren is om te observeren. En samen te wandelen bijvoorbeeld. Allemaal heel simpel eigenlijk. Maar wel doeltreffend. Daarom snappen ze ook niet dat wij westerlingen het zo ontzettend belangrijk vinden om te weten op welk level Don Ramon zit. “What level I am? I am Don Ramon. That’s enough. That’s it. I am in service of myself, I am in service of you and Mother Earth.”

Oerpitjai, daar gaat het om. Dankbaarheid. Dankbaarheid omdat je in dienst staat van Moeder Aarde, jezelf en anderen. Wij, goedbedoelende westerlingen, willen een mesa maken, healer worden, terwijl het belangrijkste is om jezelf te dienen en in balans te zijn.  Pas als alles in jezelf in evenwicht is krijg je wijsheid, ingevingen etc.  Walking alone is the best way to get knowledge.

Als je iets aan iemand geeft zeg je: “Sumaca”. En als dank: “Sumachia”. Geven is net zo belangrijk als ontvangen.

Voor en na het seminar hadden veel mensen zich opgegeven voor een healing door Don Ramon. Richard (zeer integer) was heel transparant over die healingen. Hij vertelde open en eerlijk dat Don Ramon kan healen in één seconde,  maar dat wij westerlingen dat niet kunnen accepteren, dat het zo snel en simpel is, dus maakt hij er een (overigens zeer respectvol) ritueel van dat drie kwartier duurt. “Healen duurt één seconde, maar jullie kunnen de healing in twee seconden weer teniet doen. Door de healing ontstaat er een pad, maar het is aan jezelf wat je daarmee doet “ aldus Richard.

Ook vertelde hij dat hij in de twintig jaar dat hij optrekt met Don Ramon slechts drie maal geheald is door hem. En alle drie keer bood Don Ramon de healing zelf aan. “Als je hulp of healing nodig hebt, zoek de healing allereerst in jezelf. Je eigen healing doen betekent dat je vertrouwen hebt in jezelf” aldus Richard. Ook gaf hij het advies om tenminste één maal per maand in je eentje te gaan wandelen, drie of vier uur lang niet te spreken en diep door te ademen. Tijdens de wandeling krijg je dan antwoorden en wijsheden aangereikt. Enjoy nature, heal yourselve.

Heel eenvoudig allemaal, maar zeer doeltreffend. Mijn eigen coachformat is voornamelijk bekrachtiging en bevestiging. Intuïtief ben ik er blijkbaar altijd al vanuit gegaan dat de healing al in jezelf zit. Wat dat betreft ben ik ook geen gemiddelde “helper” die niets liever wil dan mensen helpen. Ik vertrouw er op dat de meeste mensen dat heel goed zelf kunnen, maar af en toe even een onafhankelijk klankbord nodig hebben en een zetje in de goede richting omdat ze gedurende kortere of langere tijd het contact met hun unieke kern hebben verloren.

En verder zijn sjamanen ondanks hun bijzondere gaven tegelijkertijd ook heel gewone mensen, net als jij en ik. Ook zij kennen hun ups en downs in het leven en dat maakt (althans voor mij) dat ik ze nog meer bewonder. Want ik geef het je te doen om als 90jarige soms wekenlang aan de andere kant van de wereld in de laagvlakten door te brengen, dealend met verschillende culturen, heel ander voedsel, steeds weer een ander bed, allerlei mensen die van alles van je willen etc.

Ook Richard Anguayo (minstens de helft jonger dan Don Ramon) kampt met sterke tegenkrachten. Ziekte, ongelukken, bedrog, een boze ex die het hem zo moeilijk mogelijk maakt als hij zijn dochter wil zien, allerlei strubbelingen en misverstanden bij  de douanes in diverse landen, aanvraag van visa, etc. etc. Situaties die nou niet bepaald het beste in de mens oproepen. We zijn tenslotte geen heiligen 😉  Om anderen en  onszelf te vergeven leerde hij ons een simpel, maar doeltreffend ritueel.  En geloof het of niet: sindsdien heb ik echt het gevoel dat er nog meer rust en ruimte is ontstaan in mijn binnenste 🙂

Zaterdagavond mochten we deelgenoot zijn van een Despacho. Een Despacho is een kleurrijk dankoffer in de vorm van een mandala. Er worden natuurlijke ingrediënten voor gebruikt, zoals coca bladeren, bloemen, fruit,  katoen en rijst. Elk ingrediënt heeft zijn eigen functie en betekenis. De Despacho brengt een verbinding tot stand met de geestenwereld, waardoor zij toegang krijgen tot onze wereld en er heling kan plaatsvinden. Het is een ritueel waarbij voedsel wordt geofferd aan Moeder Aarde, Spirit en de Apu´s, de bergen. Waarschijnlijk omdat er in Nederland geen bergen zijn, vroeg Don Ramon naar de namen van rivieren in de omgeving.  Aa en Hunze , want we zijn tenslotte in Drenthe 😉    Persoonlijke gebedjes en wensen prevelend, overhandigden we onze offergaven één voor één aan Don Ramon die er vervolgens een prachtig, kleurrijk kunstwerkje van maakte. Tenslotte werd de Despacho verbrand in de houtkachel.

Een Despacho is een eenvoudige, maar zeer krachtige manier van helen. Het herstelt de balans in jezelf en met Moeder Aarde.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Levenslessen van Q’ueros Don Ramon en Richard Anguayo

  1. Caroline van der Mark zegt:

    Wat enorm fijn dat ik een poosje geleden “per ongeluk” op weerspiegelingenblog terecht kwam,
    het is heerlijk, wat ik sindsdien af en toe in mijn mailbox vind!!
    Un abrazo muy fuerte,
    Caroline van der Mark

  2. Wat fijn dat je mijn berichtjes weet te waarderen Caroline. Dank je wel. Iedere nieuwe dag brengt weer zijn eigen inspiratie, dus ik hoop er nog vele te zullen schrijven.

    Alle goeds,
    Salome

  3. Buck zegt:

    kan ook wel een beetje hulp en begeleiding gebruiken…barneveldvanbuck@yahoo.nl

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s