En nu naar buiten….

Tijdens de begeleiding van teamcoachingwandelingen in de natuur maak ik graag gebruik van het boek “en nu naar buiten” van Jettie van den Houdt en Vivian Siebring. En vandaag, op deze zonovergoten Goede Vrijdag, krijg ik zomaar de mogelijkheid in de schoot geworpen om met beide schrijfsters en nog een aantal trainers en coaches de mooiste NS wandeling te gaan maken en tegelijkertijd een aantal werkvormen uit te proberen.

De 11 kilometer lange NS wandeling begint bij het station in Dieren. Met bijna vijfduizend hectare is het Nationaal Park Veluwezoom een van de grootste aaneengesloten natuurgebieden in Nederland. Het bestaat uit bos, heide, stuifzand en landgoederen met landbouwgrond en herbergt een grote variëteit aan planten en dieren. Het heuvelachtige landschap is ontstaan in de voorlaatste ijstijd. Een veelzeggend landschap om in te wandelen. Immers, de natuur is een weerspiegeling van wie je bent, met allerlei betekenis gevende, krachtige symbolen. Door te wandelen in de natuur raak je steeds meer ontspannen. En in een ontspannen toestand doorbloeden de hersenen beter.
Mede door die grotere hersencapaciteit welke je dan tot je beschikking hebt, ben je creatiever in je denken. Linkerhersenhelft en rechterhersenhelft werken beter samen. Mensen hebben de beste ideeën in een ontspannen toestand. Het blijkt dat je in ontspannen toestand golven produceert die ongeveer gelijk zijn aan die van moeder aarde. Je bent ontspannen en toch alert.

Na een aantal kilometers belandden we boven op de Carolinaberg (49,2 meter hoog) waar maar liefst 14 bospaden bijeen blijken te komen. De Carolinaberg is genoemd naar de dochter van stadhouder Willem IV. Het is een mooi voorbeeld van de geometrische landschapsinrichting zoals die in de late 17e eeuw en een groot deel van de 18e eeuw in de mode was. Stichting Twickel, eigenaar van het landgoed ‘Hof te Dieren’ heeft enkele jaren geleden nog herstelwerkzaamheden verricht om het uitwaaierende lanenstelsel beter tot zijn recht te laten komen. Jettie en Vivian zagen in de 14 paden een inspiratiebron om met de Creatiespiraal van Marinus Knoope aan de slag te gaan. Want zoals er in de natuur een vaste route is van bloesem naar vrucht en van zaad naar oogst, zo is er in de natuur ook een welbepaalde weg van wens naar werkelijkheid. Marinus Knoope beschrijft deze weg in twaalf stappen en wij namen er vier van. Tenminste, dat was de bedoeling. We wandelden namelijk in steeds wisselende samenstellingen van twee- of meertallen en al gauw dwaalde het gesprek dan af van de formulering van wensen naar zaken die ons op dat moment steviger bezig hielden.

Na koffie met appelgebak bij de Carolinehoeve wandelden we langs een weiland met Schotse Hooglanders. Intuïtief plukte ik wat wol van het prikkeldraad en pas later werd me tijdens een oefening duidelijk welke metafoor deze plukjes wol verbeeldden. Marinus Knoope zegt in zijn Creatiespiraal: “Dat wat gepland is, heeft een sterke neiging ook daadwerkelijk te gebeuren!” Maar vaak gebeurt het juist dat jouw ideeën op dat moment toch nog niet verwezenlijkt kunnen worden. Je loopt te ver voor de muziek uit, je organisatie is er nog niet aan toe of de tijdgeest is er niet naar en al je creatieve plannen lijken een zachte dood te sterven.
Totdat twee, vijf of tien jaar later ineens iemand anders met jouw uitgewerkte ideeën mooie sier maakt en voor je ego is dat vaak even slikken.
Die kleine plukjes wol lieten me heel sterk ervaren dat het eigenlijk niet zo belangrijk is of je naam al dan niet genoemd wordt. Net zoals de plukjes wol de energie van de volledige Schotse Hooglander in zich dragen, zo vermengt jouw plukje energie zich ook met het project dat door iemand anders een doorstart maakt. Van jouw plukje wol spinnen anderen een draad. Het gaat niet om jou, maar dat het project verwezenlijkt wordt.

Een andere metafoor die me is bijgebleven is die van een denappel. Eén van de andere deelneemsters verzuchtte dat ze hoopte dat ze de moed en de kracht op zou kunnen brengen om blijvend haar hart open te stellen, net zoals de schubben van de denappel. En vervolgens erop te vertrouwen dat de zaadjes op hun tijd en wijze hun eigen weg zullen vinden.

Al wandelend gaf de natuur ons steeds kleine cadeautjes. Zo zag ik een zwarte specht in aktie en kruiste zelfs een slang mijn pad. Last but not least kreeg ik van één van de deelnemers een geschenk. Hij gaf me een bijzondere steen in de vorm van een boemerang die hij tijdens de wandeling had gevonden. De bovenkant was glad en zacht, de onderkant ruw en kartelig. Een toetssteen. En waarvoor ik deze zou willen gebruiken mocht ik zelf bedenken……

Salomé Philips  http://www.weerspiegelingen.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s