Hoe dikwijls – Herman van Veen

Hoe dikwijls


Hoe dikwijls stond ik op het punt
van breken.
En brak ik zonder het zelf te weten.
Beloftes die ik ongemerkt gemaakt had.
Door heel vriendelijk onduidelijk te zijn.


Hoe dikwijls stond ik op het punt
van weggaan.
Maar bleef ik om niemand voor het hoofd te stoten.
Of had ik mijzelf stilzwijgend opgesloten

achter een plaatselijk angstvallig rookgordijn
Wijs me waar de toetsen zitten
dan speel ik iets voor jou.
Zonder erbij na te denken.
Omdat ik van je hou.
Wijs me waar de toetsen zitten.
En schuif de hele boel opzij.
Dan kan ik eindelijk zeggen
wat ik voor jou voel.
Hoe dikwijls stond ik op het punt
de waarheidof wat daarvoor doorgaat te vertellen.
Maar hield ik me in omdat ik bang was
voor de gevolgen van en wat
men zeggen zou.
Hoe dikwijls stond ik op het punt
te leren
leven met een gebrek aan zelfvertrouwen
waardoor ik met iedereen rekening bleef houden.
Tot ik zelf niet goed meer wist wat ik nou wou
Herman van Veen
 
Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s