The Mirror has Two Faces in het Museum voor Moderne Kunst Arnhem

The Mirror has Two Faces is een Alice in Wonderland-achtige tentoonstelling over de modeontwerpers Truus en Riet Spijkers, die in 2000 afstudeerden aan het Fashion Institute in Arnhem. De tentoonstelling is een weerspiegeling van de collecties die Spijkers&Spijkers de afgelopen tien jaar hebben ontworpen. Daarnaast is het tevens een rondgang langs hun muzen en inspiratiebronnen. Zo wordt zichtbaar dat zij vaak geïnspireerd worden door sterke, karakteristieke vrouwen uit de wereld van kunst, literatuur, film en vormgeving. Dat spreekt me enorm aan, want zoals uit mijn blogs wel blijkt, laat ook ik me graag raken en inspireren door authentieke, sterke, karakteristieke mannen en vrouwen. De inspiratiebron die me vergezelde bij mijn museumbezoek is Simone Kamping. Voor mij is zij een veelzijdige en betrouwbare spiegel die niet in belemmeringen denkt maar in mogelijkheden en dat keer op keer in haar eigen leven tot uiting weet te brengen.

Eén van de muzes van S&S is Maria uit de sciencefictionfilm Metropolis (1927) Deze film gaat over een futuristische stad in het jaar 2026. De “denkers” leven in luxe wolkenkrabbers terwijl de “werkers” zwoegen onder de grond. Maria, een meisje uit de benedenwereld, wil de denkers (het hoofd) en de arbeiders (de handen) samenbrengen met de hulp van een bemiddelaar (het hart). (Curieus is, dat zowel Simone als ik deze zelfde missie hebben; Simone heeft haar yoga-, ayurvedische massage en coachpraktijk zelfs hand-en-hart genoemd.) De machthebbers van de stad laten Maria opsluiten en een robot haar vorm aannemen. Wanneer de robot-Maria op een gegeven moment echter levend wordt verbrand, ontdekt men dat het geen echt mens is. Uiteindelijk verzoent de geliefde van Maria de twee werelden.

Ook Filmhuis Focus in Arnhem laat zich inspireren en vertoont op woensdagavond 22 juni a.s. de film Metropolis, waarbij de inleiding wordt verzorgd door Spijkers&Spijkers.

Als we voor het Spijkers&Spijkers moodboard staan besef ik ineens  welke romanfiguur voor mij als jong meisje al een belangrijke inspiratiebron vormde en nog steeds vormt. Het is Hester Prynne uit Nathaniel Hawthorne’s  “De scharlaken letter” in de vertaling van W. Van Ravesteyn, Uitgeverij Wereldbibliotheek 1950. In mijn ogen is zij de ideale romanheldin: mooi en onafhankelijk, intelligent en mysterieus, sexy en onverstoorbaar. Als het boek begint heeft ze haar “misstap” al begaan. Hester Prynne, een jonge vrouw en vol verwachtingen van het nieuwe land, arriveert rond 1660 in een koloniale nederzetting in Massachusetts Bay. In afwezigheid van haar man Roger, die ten strijde is getrokken om nieuw koloniaal gebied te veroveren, maakt Hester de puriteinse gemeenschap te schande, wanneer blijkt dat zij zwanger is. Niemand weet wie de vader van haar kind is, want Hester blijft loyaal en weigert zijn naam te noemen. Haar overspel wordt bestraft met de gevangenis.  Nadien wordt ze met haar in de gevangenis geboren dochtertje  (Pearl) op haar arm ook nog naar de schandpaal geleid; niet alleen omdat ze overspel heeft gepleegd terwijl ze moest wachten op de komst van haar echtgenoot uit Engeland, maar vooral omdat ze weigert de naam van haar minnaar te noemen. Zelfs de vernedering om op haar jurk altijd een rode A (van ‘adulteress’, overspelige) te moeten dragen, kan haar daar niet toe dwingen. Hester moet boeten voor haar zonde, maar doet dat met waardigheid. De meest tragische figuur in The Scarlet Letter is dan ook haar minnaar, Arthur Dimmesdale. Hij is de jonge dominee van de Puriteinse gemeenschap,  een alom geacht man die zich één keer heeft laten overweldigen door zijn passie, en sindsdien wordt verteerd door zondebesef en walging over zijn eigen hypocrisie. Wat ik met name zo inspirerend vond en nog steeds vind is het feit dat Hester  weigerde om zich te schamen voor haar rode letter. Sterker nog: zij benadrukt de A  nog eens extra door hem te versieren met gouddraad.                            

Door de loop der jaren heen is dankzij haar zelfbewuste onverstoorbaarheid haar zwakheid juist haar kracht geworden. Als Pearl zeven jaar is ervaren de stadsbewoners Hester daardoor steeds meer als een vertrouwde figuur. In plaats van verbittert en eenzaam is zij juist een vrouw geworden die haar voormalige hardvochtige aanklagers hulp en troost biedt. De A hoort bij haar, is normaal geworden en Hester helpt minder bedeelden, bezoekt zieken, enz. Daar waar de geborduurde letter verschijnt, betekent zijn geheimzinnige glans vertroosting. Ooit het zinnebeeld der zonde, brengt de letter nu kracht en verlichting in de kamers van armen en zieken.  De letter A krijgt mettertijd buiten echtbreekster nog andere betekenissen. In de eerste plaats is het ook de eerste letter van de voornaam van de dominee, die Arthur heet. Vervolgens is het de eerste letter van Angel. Een naam die ze verdient door haar niet aflatende inzet voor haar medemensen. Ten slotte is het de A van Able: bekwaam, dankzij haar hulpvaardigheid. Zelf heeft ze soms de indruk dat de letter haar een nieuw zintuig heeft gegeven. Eén waarmee ze met compassie de geheime zonden in de harten van anderen kan ontdekken…..  Zo gaat het denk ik met alles in ons leven wat in eerste instantie een trauma lijkt te zijn en alleen maar pijn doet. Als je echter de innerlijke kracht en waardigheid op kunt brengen om met open hart en handen in het leven te blijven staan merk je vroeger of later dat je “brandmerk” langzamerhand getransformeerd is in een nieuw “zintuig” dat vrede geeft. We vinden het vaak moeilijk om mensen die ons gekwetst hebben te vergeven, maar als we dit doen creëert het een vredige rust in ons, waardoor we relaxter met de alledaagse uitdagingen kunnen omgaan. En dat maakt ons op zijn beurt weer ontvankelijker voor de positieve nieuwtjes tussen de regels door, die nog te vaak onopgemerkt blijven in de hektiek van alle dag.

Over een andere expositie in het MMKA, remember me, zal ik in een apart blog schrijven. Simone en ik stapten voor de “finishing touch” van deze inspirerende middag het best bewaarde geheim van Arnhem binnen: het museumcafé in de beeldentuin van het MMKA. Ook zonder het museum te bezoeken kun je hier naar binnen lopen en genieten van heerlijke drankjes, salades en hapje en niet in het minst van het adembenemende uitzicht:

Salomé Philips  http://www.weerspiegelingen.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op The Mirror has Two Faces in het Museum voor Moderne Kunst Arnhem

  1. Karlijn zegt:

    Mooie foto’s! Inspiratievol. Ik heb laatst Metropolis gekeken, het is echt een bijzondere film. Wat wel wennen is: de zeer overdreven expressie van de acteurs, ik kon er moeilijk serieus naar kijken… 😉 Het vinden van rolmodellen in boek- of filmheldinnen is zeer herkenbaar 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s