Ans Markus in de Eusebiuskerk te Arnhem

Momenteel staat Arnhem volledig in het teken van de Mode Biënnale, met als kers op de taart een indrukwekkende expositie van Ans Markus in de Eusebiuskerk tot en met 28 augustus 2011. Zelf werd Ans in 1997 uitgeroepen tot best geklede vrouw van Nederland en vanuit haar liefde voor mode ontstond de serie ‘Hommages aan couturiers’. Haar dochter Sigrid schilderde zij in creaties van beroemde modeontwerpers op  36 levensgrote doeken.  Ze bevatten ontwerpen van onder anderen Viktor & Rolf, Stella McCartney,  Christian Dior en Jean Paul Gaultier.  Feestelijke schilderijen  noemt zij ze zelf.

 

 

 

 

 

 

 

Maandag 20 juni jl. was de kunstenares in hoogsteigen persoon op de expositie aanwezig en vertelde boeiend en meeslepend over haar inspiratiebronnen.  Zo zat ze eens in een café koffie te drinken toen ze in de Volkskrant een artikel las van anderhalve pagina over Medea, de koningsdochter die haar eigen kinderen om het leven bracht. Ineens realiseerde ze zich dat er ook in onze tijd nog de nodige Medea’s rondlopen en die gedachte inspireerde haar tot het vervaardigen van talloze werken  met Medea als onderwerp.

De herinnering aan een doofstom buurjongetje uit haar jeugd deed haar experimenteren met vrouwen die non-verbaal hun gevoelens uitdrukken. Later zag ik op haar website dat deze serie is afgedrukt op briefpapier die je via de webwinkel aan kunt schaffen. Eén van de interventies die ik toepas in mijn coachpraktijk is het sturen van handgeschreven kaarten, dus heb ik meteen  de box briefpapier besteld. De eerste vijf personen die me een mailtje sturen met hun naam en adresgegevens krijgen van mij een persoonlijke, handgeschreven boodschap op Ans Markus papier.

Imponerend vond ik de 24-luik over de levensloop en de betrekkelijkheid van het leven. Een serie schilderijen, waarin de verzorging van haar 99-jarige moeder een grote rol heeft gespeeld. Nummer 1 laat een pasgeboren baby zien en nummer 24 een vrouw op haar sterfbed.

Na de lezing probeerde ik het geheel te vangen met mijn camera toen een mijnheer spontaan aanbood om me te fotograferen naast het kunstwerk. Daar zat ik niet echt op te wachten, maar hij vroeg het zo vriendelijk dat het nogal bot zou zijn om te weigeren. We bleven nog even praten en ik vertelde hem dat ik het jammer vond dat er maar zo weinig jonge mensen aanwezig waren. “Voor hen is het zo vanzelfsprekend dat ze (financieel) ondersteund worden door hun ouders en dat deze er alles aan doen om talenten bij hun kinderen tot bloei te brengen dat het goed zou zijn om ook eens te horen dat dit bij de oudere generaties helemaal niet zo evident was”.  Ans had ons namelijk verteld dat zij als elfjarig meisje een bon voor een  schriftelijke tekencursus  uit de tvgids had geknipt en daar voor de aardigheid een tekeningetje van haar hand had bijgedaan.  De docente van de cursus was daar zo van onder de indruk geraakt  dat ze er bij vader en moeder Markus op aandrong om dit talent niet verloren te laten gaan. Maar zoals dat ging in die tijd: de ouders van Ans konden hun geld wel voor iets “beters” gebruiken….  De daadkracht waarmee zij vervolgens in  de loop van haar leven allerlei hindernissen overwon en de prachtige schilderijen die zijn ontstaan doordat zij haar persoonlijke pijn en verdriet van zich afschilderde, maar die ook haar vitaliteit en levensvreugde  tot leven laten komen, kunnen ons weer inspireren om haar als een rolmodel te beschouwen. “Ik zal je eens iets heel bijzonders laten zien” reageerde de mijnheer enthousiast en troonde me mee naar de stand met boeken en kaarten. In één van de boeken liet hij me tekeningen zien die Ans op haar 14e had gemaakt. Echt verbluffend waartoe dat pubermeisje in staat was. Een portret  van Herman van Veen was zo levensecht, dat ik hem bijna hardop “Suzanne neemt je mee, naar een bank aan het water” hoorde zingen.

De geestdrift en passie van deze mijnheer raakten mij en dat sprak ik ook uit. En terwijl ik het zei realiseerde ik me tegelijkertijd dat hij weleens haar echtgenoot,  Wybe Tuinman, zou kunnen zijn.  En inderdaad, dat was hij. Tussen neus en lippen door vertelde hij ook nog dat Ans Markus schilderworkshops geeft in haar atelier aan groepen vrienden, familie en collega’s, maar ook aan leden van Raden van Bestuur. En op alle schilderijen haar eigen finishing touch aanbrengt.  Ik raakte er gewoon een beetje van in de war. Jeetje, dat zomaar de mogelijkheid geschapen wordt om een afspraak te maken voor twee uur teambuilding met als eindresultaat een schilderij in het atelier van zo’n grote kunstenares….  Zag het al helemaal voor me: een thema dat bijvoorbeeld momenteel sterk speelt in mijn eigen (beroeps)leven is dat van de verschillende generaties. Over een paar jaar lopen er vier heel uiteenlopende generaties op de werkvloer, die enerzijds met elkaar lijken te conflicteren en anderzijds elkaar veel te bieden hebben.

De kunstwerken van Ans Markus zijn ultieme inspiratiebronnen om in haar atelier al schilderend aan de slag te gaan met allerlei thema’s die spelen tussen de verschillende generaties in een organisatie.  En in families 😉

Er zijn trouwens nog twee lezingen in de Eusebiuskerk door Ans Markus en wel op 1 juli en op 8 augustus a.s. van 14.00 – 16.30 uur.

Salomé Philips http://www.weerspiegelingen.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s