Flow ervaring in Scopello (Sicilië)

Crew van duikschool Cetaria in Scopello (Siclië)

Confusius zei het al: “If you enjoy what you do, you’ll never work another day in your life”. Tijdens mijn vakantie in het Siciliaanse dorpje Scopello  zag ik deze quote zo vanzelfsprekend tot leven komen dat ik mijn inspirerende ervaring graag wil delen.  Scopello zelf ligt op een rode, 659 meter hoge rots en wordt gedomineerd door een Arabische ‘Baglio’.  Beneden aan de kust, in de kleine rotsachtige baai met kristalhelder water, vind je de de Tonnara Di Scopello. Tonijnvisserij vormt een belangrijk stuk van de geschiedenis van dit deel van Sicilië. De Tonnara dateert uit de 16e eeuw, maar de fundamenten werden gelegd in 1200 en was tot in de jaren tachtig nog in gebruik. Het is een magische plek, decor  voor de film Ocean Twelve. Daarnaast al ruim tien jaar de thuishaven voor de duikschool van Vittorio Ballerini www.cetaria.com

La Tonnara di Scopello gezien vanaf het water. Op de rotsen ligt het dorpje Scopello.

De hele sfeer in Scopello deed ons denken aan het Ibiza van de zeventiger jaren en dat gevoel werd extra versterkt door de crew van duikschool Cetaria.  Het plezier en de professionaliteit spatte er bij de vrienden van af tijdens de boot/snorkeltocht en ook daarvoor in de jeep. Het was heel bijzonder om niet behandeld te worden als een dertien-in-een-dozijn groep toeristen, maar als gewaardeerde gasten,  aan wie het werkelijk aan niets mocht ontbreken al die uren op het water. In vloeiend Italiaans, Frans en Engels kregen we bovendien allerlei interessante wetenswaardigheden te horen over Scopello en het aangrenzende natuurreservaat Zingaro. In volgende blogs meer hierover.

Wat me diep trof was het feit dat er overduidelijk geen trukendoos “klantvriendelijkheid” opentrokken werd, maar dat hier sprake was van een natuurlijke “way of life”. Met als resultaat dat deze “bewust onbewuste bekwaamheid”  vervolgens een sterk positief effect had op alle internationale gasten.  Zelfs peuters en kleuters genoten urenlang met volle teugen en gedroegen zich voorbeeldig.  Mijn dochter en haar vriend hebben later die week ook nog duiklessen genomen en vertelden dat ouders zoveel respect hadden voor de professionaliteit van het team dat zij hun kinderen volledig aan hen durfden toevertrouwen. Zo simpel is het dus:  intrinsieke motivatie en liefde, trots en plezier voor het werk dat je doet zorgt als vanzelf voor klantenbinding. Bijna gênant voelt het dat wij daarvoor in het bedrijfsleven steeds hogere verkooptargets vaststellen, allerlei marketingmodellen invoeren, methodes (bijvoorbeeld “fish”, “wie heeft mijn kaas gepikt”) moeten toepassen om werknemers meer passie en plezier te laten ervaren in hun werk en  callcentermedewerkers scripts opdringen met voorgekauwde zogenaamde klantvriendelijkheid.

Toen Vittorio vertelde dat zijn broer Riccardo in de tuin van zijn villa af en toe gasten ontvangt waar hij voor kookt en ons hiervoor ook uitnodigde bedachten we ons geen moment. Intuïtief beseften we onmiddellijk dat we onze kinderen die avond in real life konden laten ervaren wat wij bedoelen als we het hebben over de relaxte, respectvolle, ongedwongen sfeer van de jaren zeventig, toen wij zelf hun leeftijd hadden.

Die avond beleefde ik als een droom. Zo griezelig volmaakt dat het bijna niet echt leek. Af en toe had ik het gevoel alsof ik meespeelde in een Italiaanse film waarbij alles in scene was gezet om onze zintuigen zoveel mogelijk te prikkelen.  Een zwoele zomeravond, uitzicht op zee, verrukkelijk eten, Nina Simone en Bossanova als achtergrondmuziek en als mede tafelgenoten zes Italianen van verschillende leeftijden en afkomstig uit Rome, Milaan, Genua en Toscane. Niemand kende elkaar, maar samen eten is samen communiceren en we werden zoveel mogelijk deelgenoot gemaakt  van  hun rappe Italiaanse gesprekken. Die varieerden van discussies over de draagkracht van de Siciliaanse mier tot het in verschillende dialecten uitroepen van de welbekende strandkreet  “Coco bello fresco”. Riccardo zelf heeft ruim een jaar in Utrecht gestudeerd en kwam tussen de gangen door regelmatig een praatje met ons maken en Nederlandse woordjes te oefenen. En ook bij hem weer die sterk waarneembare, bijna achteloze, vanzelfsprekende flow.

Alle gerechten waren bereid van vers gevangen vis

Ver na middernacht namen we afscheid nadat we bijna beschaamd onze “contributie” hadden overhandigd: slechts 30 euro per persoon voor een overheerlijk zes gangen diner in een adembenemende ambiance. Mocht je ooit in de buurt zijn en Riccardo kookt die avond, laat deze tongstrelende ervaring dan niet aan je neus (en andere zintuigen) voorbij gaan 😉

Salomé Philips http://www.weerspiegelingen.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s