zingaro

Het is dinsdag 17 juli 2011 en op het terras van onze Siciliaanse vakantievilla zit ik stilletjes te genieten van een majestueuze zonsopkomst .  Gisteren hebben we Erice bezocht,  een magische stad met een driehoekige plattegrond  en  751 meter boven de zeespiegel  gelegen.  Al duizend jaar voor Christus was Erice bewoond en is daarmee de oudste onafgebroken bewoonde stad van Europa. Opvallend veel  tachtigplussers draaien er nog volop mee in het arbeidsproces. In winkeltjes, horeca  en langs de kant van de weg  verrichten veel krasse knarren hun werkzaamheden en ontlenen daar zichtbaar veel voldoening aan. “Prego?” klinkt het vrolijk en energiek.

In Nederland kom je dat nauwelijks nog tegen. Sterker nog, na je vijftigste krijg je al snel het etiket opgeplakt van oud en uitgerangeerd en kun je binnen het bedrijfsleven een andere functie wel vergeten.  Blijkbaar hebben we met elkaar een beeld gecreëerd van achteruitgang, terwijl ik dat zelf heel anders beleef. Ik zie het juist als een tijd van vernieuwing, van lichtheid en blijheid en steeds meer puzzelstukjes die op hun plaats gaan vallen. Raar eigenlijk, dat je leeftijd in grote mate bij ons bepaalt hoe mensen naar je kijken. Bovendien ontneemt dat het zicht op je eigen mogelijkheden, omdat je door anderen bij voorbaat al in een bepaald hokje wordt geplaatst. Mede daarom heb ik een vijfdaagse training  ontwikkeld speciaal voor vijftig plussers, genaamd: “de schatkamer van de gouden jaren”.

Mijn gedachten gaan als vanzelf naar mijn broer, rolmodel  als het gaat om incasserings- en doorzettingsvermogen en levensvreugde. Een half jaar geleden is hij 65 geworden, maar nog lang niet van plan om te stoppen met werken. En niet omdat hij verder niets om handen heeft . Integendeel! Vandaag bijvoorbeeld loopt hij de 50 kilometer  op de eerste dag van de Nijmeegse vierdaagse. Dat er regen en wind voorspeld wordt deert hem niet. Go with the flow is zijn motto 😉

Ter plekke besluit ik in de geest met hem mee te wandelen. Onze vakantievilla ligt aan de rand van het natuurreservaat Zingaro en daarin is een wandeling uitgezet van ongeveer 20 kilometer door een subtropische begroeiing met dwergwaaierpalmen en langs turkooizen baaien.  In 1980 werd hier een kustweg gepland; van Scopello naar San Vito lo Capo. Een verontwaardigd burgerprotest zorgde er niet alleen voor dat in dit gebied het eerste natuurreservaat van Sicilië tot stand kwam, maar was ook de opmaat naar nog eens 100 natuurreservaten en drie nationale parken. Hoewel ik niet echt een geoefende wandelaar ben, moet 20 kilometer goed te doen zijn, zo dacht ik.

Onderweg kom je de nodige baaien en strandjes tegen waar je even een duik kunt nemen in het kristalheldere water.

In deze grot werden beenderen gevonden van een dier dat een kruising was tussen een mammoet en een olifant. Omdat deze dieren al waren uitgestorven op het moment van de vondst, is de mythe ontstaan dat het de resten waren van éénogige reuzen, cyclopen genaamd.

Op de Pizzo Passo del Lupo en met Mar Tirreno op de achtergrond.  Pffff, de wandeling was zeer indrukwekkend, maar vergde wel het nodige. Hoezo go with the flow? Als je mijn knalrode, bezwete hoofd ziet zegt dat genoeg 😉

 

 

 

 

 

Op you tube vond ik een filmpje dat de wandeling goed weergeeft:

Zingaro in mei, als heel Sicilië één grote bloemenzee is:

En terwijl je zelf achter een ijskoude smoothie zit bij te komen krijg je een foto van je 10 jaar oudere broer toe gemaild die na 50 kilometer lopen in weer en wind toch nog fris en fruitig laat weten “dat de eerste dag veel te makkelijk was”.

 

 

 

 

Een maand later draait hij zelfs zijn hand niet om voor de 100 km lange dodentocht in België. Van de 10.000 deelnemers viel bijna de helft uit, maar hij was ondanks regen en kou na 16 uur en 48 minuten al binnen. Ik neem dit als voorbeeld om aan te geven dat zo’n hoge mate van energie en daadkracht  één van de vele schatten uit de schatkamer van de gouden jaren is. En zo heeft iedere vijftigplusser zijn/haar eigen “schatten”, waar ze zich vaak helemaal niet bewust van zijn, omdat het allemaal zo “gewoon” is. Maar het is niet gewoon! Juist vijftigplussers hebben de maatschappij heel veel te bieden en daar moeten we trots op zijn, in plaats van ons in hokjes te laten duwen en etiketten op te laten plakken.

Salomé Philips http://www.weerspiegelingen.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s