Impressie van de workshop “liefdesbrieven” in Bergen aan Zee.

Dinsdag 21 februari jl. vond de try-out plaats van mijn workshop “ liefdesbrieven” aan het strand van Bergen aan Zee.  Het programma stond al min of meer vast,  maar een quote uit “Lust en Liefde” in het Volkskrant Magazine van zaterdag zorgde voor een snuifje  extra verdieping. Lang verhaal kort: hij bleek de Grootste Liefde van haar leven, maar…. het mag/kan niet zijn en nu is het over. Ze verzucht: “Het liefst zou ik willen dat hij me een brief schrijft. Ja, ik wil een brief die ik in een doosje kan stoppen en af ten toe tevoorschijn halen. Als ik iets tastbaars heb, kan ik er vrede mee hebben dat het echt voorbij is.”

Haar uitspraak deed me denken aan de lovestory van Liz Taylor en Richard Burton. Soulmates, die niet met, maar ook niet zonder elkaar konden leven. Burton schreef echter wel een liefdesbrief. In 1984, toen hij zijn einde voelde naderen. De brief had zo’n enorme impact op Liz, dat hij zelfs mee de kist in ging na haar dood in 2011.  Heel ontroerend en romantisch, maar je hoeft niet lijdzaam af te gaan wachten tot de ander jou een brief schrijft. De dame uit “Lust en Liefde” zou er voor kunnen kiezen om zelf een liefdesbrief te componeren van de smsjes die ze van haar minnaar heeft ontvangen en deze in een mooi doosje bewaren. Zelfs die ene: “Mens, flikker op uit mijn leven”. Ze kan er ook voor kiezen om een liefdesbrief aan zichzelf te schrijven, of een liefdesbrief voor hem….. Precies zoals wij dat deden tijdens de workshop.

Daarnaast werkten we met teksten uit “betoverende liefde” van Marianne Williamson:  banen, huizen, geld en zelfs seks komen en gaan, maar liefde is een soort tovervlinder, een mysterie. En als die eenmaal wegvliegt, heb je het absoluut niet meer in de hand of en wanneer zij ooit zal terug komen. Om liefdeskunstenaar te kunnen worden moeten we een gat maken in het schild waarachter ons hart schuilgaat, en dat boren is onaangenaam. Het is gruwelijk en pijnlijk. Eer de verharding is weggesmolten die zich in deze wereld ontwikkeld heeft en die ons zachtere, mildere innerlijke ik overdekt, kunnen er jaren van tranen overheen gegaan zijn.

Tranen om ieder verlies waar we kapot van waren.

Tranen om elke vernederende mislukking.

Tranen om elke zich steeds herhalende fout.

Wie die tranen toelaat, ze zelfs serieus neemt en eerbiedigt, is geen mislukking in de liefde, maar eerder een echte ingewijde. Eerst de pijn, dan de macht. Een hart moet eerst breken om zich daarna te kunnen verheffen.  Liefde raakt je op al je gevoelige plekken, beproeft al je heilige overtuigingen, daagt je uit op al je sterke punten, roept al je zwakheden wakker, veegt de vloer aan met al je waarden en laat je vervolgens voor dood liggen.

Het was een hoop geploeter toen we lichamelijk geboren werden, en het is een hoop geploeter om in de geest herboren te worden. Groei is een afkickproces; onze zwakste en meest duistere plekken worden naar boven gehaald om ze vervolgens los te kunnen laten. Wij zijn, bij het zien van elkaars zwakheden, vaak geneigd om “getver” te roepen en ervan weg te lopen, op een bepaald niveau. Maar vaak is het niet een verandering van partner, maar een verandering in onze waarneming, onze manier van kijken, waarmee we de liefde baren waarnaar we zozeer op zoek zijn. Er openen zich totaal andere mogelijkheden zodra we een andere visie krijgen op het doel van intimiteit, en dat verleggen van iets dient ter vervulling van onze eigen behoeften naar iets wat in dienst staat van een groter genezingsproces. Onze verwondingen zijn niet tevoorschijn gebracht om de liefde in de weg te staan, maar om haar van dienst te zijn. In de vergeving van onze zwakheden ligt hun genezing, en de tederheid van een hart dat vergiffenis geschonken werd is een tederheid die uiteindelijk de wereld zal genezen.

Kan een relatie ten doel hebben dat je zere plekken erdoor geraakt worden? In zekere zin: ja, want zo worden ze genezen, de duisternis moet eerst naar buiten komen voordat ze getransformeerd kan worden. Het doel van een intieme relatie is niet dat ze je een plaats biedt waar je je kunt verschuilen voor je zwakheden; de relatie zou eerder een plek moeten zijn waar je ze veilig los kunt laten.

Je moet sterk van karakter zijn om werkelijk te gaan graven in het mysterie van een intieme relatie, omdat je een soort psychische chirurgie moet kunnen verdragen, een emotionele, psychische en zelfs spirituele inwijding in je hogere Zelf. Alleen dan kan je een betovering ten deel vallen die beklijft.

En aangezien de liefde bij zowel man als vrouw door de maag gaat, viel die betovering ons al een stukje ten deel tijdens het diner bij “De Ware Jacob” in het dorp Bergen. Zeer attente, hartelijke bediening, een verrukkelijk maandmenu met bijpassende wijnen, eten dat rijk van smaak is en overduidelijk met liefde is bereid.

Heel toepasselijk ook was de expositie van beroemde mannen. Wie zou voor jou de Ware Jacob zijn? Einstein? Mohammed Ali? Of toch liever Ramses Shaffy?

Salomé Philips http://www.weerspiegelingen.nl

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s