Wie durft te verdwalen vindt nieuwe wegen….. Impressie van mijn 50plus training in Rome.

In voorgaande blogs heb ik al eens mijn bezorgdheid uitgesproken over het schijnbare gebrek aan waardering voor de (levens)ervaring van vijftigplussers, met name in het bedrijfsleven. Mijns inziens spelen veertigers en vijftigers een cruciale rol in de hedendaagse samenleving en vullen een leegte op zoals jongeren dat onmogelijk zouden kunnen.  ”Age is of no importance, unless you are a cheese” 😉

Dit bracht mij ertoe om speciaal voor vijftigplussers een training te ontwikkelen. Om echt volledig uit de comfortzone te stappen koos ik als accommodatie voor de stad Rome. De gelaagdheid van deze eeuwige stad gebruikte ik tijdens de trainingsdagen als metafoor voor de gelaagdheid in onszelf. Kijk om je heen, kijk in jezelf, daal af in de diepte en je (her)ontdekt de meest bijzondere, onverwachte schatten!
Het mooiste ligt gelaagd tussen de jaren…..

De Plek

Je moet niet alleen,
om de plek te bereiken,
thuis opstappen,
maar ook uit manieren van kijken.
Er is niets te zien,
en dat moet je zien
Om alles bij het zeer oude te laten.

Er is hier. Er is tijd
om overmorgen iets te hebben achtergelaten.
Daar moet je vandaag voor zorgen.
Voor sterfelijkheid.

Herman de Coninck
(Schoolslag)

Drie kleurrijke vijftigplussers (twee vrouwen en een man) durfden de uitdaging aan te gaan en vlogen zaterdag in de namiddag mee naar Rome. Geheel in Italiaanse stijl uiteraard met Alitalia 😉 Via de organisatie RentalinRome had ik voor ons vieren een achtpersoons (130 m2) appartement gehuurd compleet met dakterras aan de Via Po; gelegen in een residentiële wijk nabij het prachtige park Villa Borghese. Een vertegenwoordigster van RentalinRome wachtte ons op in de aankomsthal van vliegveld Fiumicino (oftewel Leonardo da Vinci) en begeleidde ons naar een luxe taxibus. Binnen drie kwartier werden we keurig voor de deur afgezet, alwaar we al werden opgewacht door weer een andere vertegenwoordiger van RentalinRome.
We voelden ons meteen thuis in Rome en helemaal toen we even later in restaurant Mon Rêve (Via Nizza 18) een keur van tongstrelende Franse gerechten kregen geserveerd op gouden bordjes . Dat was nog eens een warm welkom 🙂

De stelling ‘’Wie durft te verdwalen vindt nieuwe wegen’’ vormde de rode draad tijdens de training en tijdens het schrijven ervan probeerde ik dus zoveel mogelijk de Romeinse platgetreden paden te mijden.

Een lief lentezonnetje bescheen ons op zondagochtend tijdens de wandeling van twintig minuten richting de Santa Maria degli Angeli e dei Martiri.

De Santa Maria degli Angeli e dei Martiri, gelegen aan de noordkant van Piazza della Repubblica, is een kerk met een grote gelaagdheid. De kerk is door niemand minder dan Michelangelo opgetrokken uit de ruïnes van de Thermen van Diocletianus (ca. 300 n. Chr.). Gelukkig heeft Michelangelo relatief weinig veranderd aan het interieur, zodat het binnen nog steeds op een oud Romeins badhuis lijkt.
De basiliek is gewijd aan de heilige Maagd Maria van de Engelen en aan de Martelaren, daarmee doelend op de 40.000 dwangarbeiders die de thermen bouwden en van wie velen het leven lieten.

De Siciliaanse priester Antonio Lo Duca zou in de zomer van 1541 in de kerk van Santa Maria di Loreto, nabij het Forum van Trajanus, een visioen gehad hebben waarbij hij een wit licht zag opstijgen vanuit de thermen van Diocletianus. In het midden bevonden zich de zeven martelaren (Saturnino, Ciriaco, Largo , Smaragdo, Sisinnio, Trasone en Pope Marcello). Antonio was ervan overtuigd dat er een kerk gebouwd moest worden, opgedragen aan de Zeven Engelen en de Zeven Martelaren in de ruïnes van de thermen. Maar Antonio kreeg hiervoor geen steun van paus Paulus III. Hij wachtte geduldig af en na de korte pontificaten van Marcello II en Paulus IV, kwam paus Pius IV aan de macht, een Medici-paus. Bij hem vond Antonio Lo Duca wel de steun voor het bouwen van een nieuwe kerk. Op 27 juli 1561 gaf de nieuwe paus de opdracht voor de constructie van de Santa Maria Degli Angeli e dei Matiri. De paus gaf Michelangelo, toen al 86 jaar oud, de opdracht het tepidarium om te bouwen tot het schip van de kerk. Michelangelo liet het originele ontwerp van het badhuis onaangetast, en plaatste de entree van de kerk aan de oostkant, zodat de enorme hal van het oorspronkelijke frigidarium het schip van de kerk vormde.

Heden ten dage is het niet alleen een kerk, maar tevens een centrum met exposities over kunst en wetenschap. Aan de buitenkant lijkt de kerk weinig spectaculair. Een beetje oud en shabby. Maar bij het binnengaan wordt je overweldigd door de enorme grootsheid van de kerk. En niet te vergeten door de magistrale akoestiek! Goddelijke orgelklanken heetten ons welkom. En even later werden we door de organist uitgenodigd om plaats te nemen in een zijbeuk waarna hij gedurende een half uur een orgelconcert van J.S. Bach ten gehore bracht.

Het concert en de positieve energie in de basiliek vormden een perfecte opmaat naar de bijbehorende oefening uit het werkboek. Gezeten op de patio van de basiliek lieten we onze gedachten gaan over de volgende vragen:

– Is het jou wel eens overkomen dat je zeker wist dat je op de juiste weg was, maar dat je daarin geen steun (zelfs tegenwerking) kreeg van anderen en/of mensen waar je op dat moment afhankelijk van was? Hoe reageerde je daar op? Hoe kijk je daar nu op terug? Hoe zou je het in de toekomst aanpakken?

– Stel je eens voor dat de beste jaren van je leven je nog te wachten staan. Michelangelo was al 86 jaar toen hij het ontwerp maakte van deze kerk. Een jaar later overleed hij. Zou jij ook tot aan je dood bezig willen zijn met dingen die je interesseren en je blij maken? Of wil je het na je 65e juist kalmer aan gaan doen? Wat maakt dat je momenteel plezier hebt in je werk en waar zou je nog meer van in een flow komen? Kun je daar zelf voor zorgen of heb je daar anderen voor nodig?

– Net als de Santa Maria degli Angeli e dei Martiri lopen wij allemaal het risico om er oud, shabby en weinig spectaculair uit te gaan zien. Wat doe jij om dit te voorkomen?

– Als mensen ons beter leren kennen, worden ze dan overweldigd door onze grootsheid en gelaagdheid/levenservaring? Zo ja, waar merk je dat aan? Merk je ook wel eens dat dit bedreigend kan zijn voor met name jonge mensen?

Rond het middaguur lieten onze magen weten dat het tijd werd voor aardse zaken. Op 5 minuten loopafstand van de basiliek had ik een tafel gereserveerd in Ethiopisch restaurant Asmara, Via Cernaia 36, voor een avontuurlijke lunch. Ethiopië is de voedingsbodem voor een van de oudste en interessantste keukens, die Afrikaanse, Arabische en Christelijke invloeden combineert. De gerechten zijn bekend om hun warme kruidige smaak. Ongeveer de helft van de Ethiopische bevolking is Koptisch. Zij vormen een van de oudste christelijke bevolkingsgroepen van Afrika en hanteren strenge vastenregels. Ze vasten tot 56 dagen per jaar. Daarvan was niets te merken in Asmara, waar we ons te midden van vrolijke Italiaans/Afrikaanse families tegoed deden aan schotels vol verschillende, kleine gerechtjes, geserveerd op een injera, een sponsachtige pannenkoek met een ietwat zurige smaak. Bestek was er niet. We schraapten de verschillende gerechten, net zoals ze in Ethiopië doen, met in stukjes gescheurde injera van de schotel. De eigenaar van Asmara vond het overduidelijk helemaal geweldig dat wij zijn restaurant bezochten en we werden met alle egards behandeld. Al vond hij het onbegrijpelijk dat we de sesamcake, die we als dessert kregen aangeboden, nauwelijks aanraakten. Maar die was zo verschrikkelijk mierzoet dat het glazuur spontaan van je tanden sprong 😉

Vanaf Asmara was het een korte wandeling naar metro Republica, waar we een weekkaart kochten voor bus, tram en metro voor maar 16 euro per persoon. Daarvan maakten we meteen dankbaar gebruik richting Vaticaanstad. Het was mijn intentie om de gebaande wegen te mijden, maar de Sint Pieter moet je toch echt gezien hebben 😉 Vrijwel overal in het centrum van Rome zie je de koepel opduiken. Met zijn doorsnede van ongeveer 42 meter is deze iets kleiner dan de koepel van het Pantheon, maar door de grote hoogte van 132.50 meter is hij aanmerkelijk imposanter.
Binnen in de St. Pieter zijn de gebalsemde lichamen van verschillende pausen nauwelijks te missen. De drie deelnemers wilden dat van de balseming in eerste instantie niet geloven. We waren al zo vertrouwd met elkaar dat we elkaar constant liepen te dissen en dus dachten ze dat ik ze voor de gek hield. Ze hielden het op wassen beelden, al zijn sommige pausen wel erg eng groen uitgeslagen. Het boekje “” Rome”” van Henk van Gessel bracht uitkomst: “”Pius X werd in 1954 heilig verklaard. Bij die gelegenheid werd de tombe geopend en zie: het lichaam bleek nog volledig intact. “” Geen wonder”” zei Gennaro Goglia, de arts die de paus had gebalsemd. “”Pius XII werd bij het balsemen gekookt, maar ik wist wat ik deed””.

In de Sint Pieter deden we een ontroerende oefening waarin onze vaders en moeders een grote rol speelden en waaruit naar voren kwam dat het helemaal niet erg is dat het geen heilige boontjes waren. Integendeel, het bleek juist dat er een positieve draai gegeven kan worden aan de irritatiepunten van onze ouders. Ja, dat wij daar zelfs kracht uit kunnen putten! En als je dat kunt noem ik dat echte levenskunst.

Nu we toch op de gebaande wegen zijn aanbeland nemen we meteen ook maar even de Spaanse Trappen mee. Maar helaas, het beeld dat we hadden verwacht (zonneschijn en trappen vol met azalea’s) bleek in werkelijkheid dikke regendruppels en een zee van paraplu’s op kale traptreden toen we de metro uitkwamen.
Het was nog te vroeg om te gaan dineren, dus besloten we om verschillende smaken pizzapunten mee te nemen naar het appartement en deze op te warmen in de oven. Met de metro gingen we van Spagna naar Barbarini. Slechts 1 halte verder. Daar bevond zich namelijk een halte van bus 63, die ons binnen 10 minuten voor de deur van ons appartement zou afzetten. Gelukkig stonden we warm en droog onder een afdak van een peperdure schoenenwinkel, want het ging steeds harder regenen. Aan de overkant van de weg waren al drie verschillende bussen 63 gestopt toen eindelijk die van ons arriveerde. Na een kwartier pas begon het me te dagen dat we precies de verkeerde kant op reden, toen ineens het Colosseum opdoemde. ” En vraag niet naar de weg, want iedereen is de weg kwijt” zong Frank Boeijen treiterig in mijn hoofd. Mijn rode draad ”wie durft te verdwalen vindt nieuwe wegen” maar even negerend vroegen we aan een jong stel met kleine kinderen hoe we het snelste de Via Po konden bereiken. De bus stopte op dat moment al bij halte Pyramide en snel legden ze ons uit dat we nu meteen de bus moesten verlaten, de metro nemen naar Policlino en daar tram 3 naar halte Buenos Aires, op de hoek van Via Po. Helaas worden in de meeste trams en bussen de verschillende haltes niet omgeroepen of getoond, dus vroegen we aan mensen in de tram of ze ons wilden waarschuwen zodra we bij onze halte waren gearriveerd. Op een gegeven moment bemoeide iedereen zich ermee. De een wist het nog beter dan de ander. Heel vermakelijk, maar ook ontroerend, om zoveel zorgzaamheid en hartelijkheid te mogen ervaren in een miljoenenstad als Rome.
Nadat we de pizza’s hadden verorberd gingen we om de beurt lekker in bad (er waren 2 badkamers) en daarna nestelden we ons in pyjama en ieder onder een behaaglijke fleecedeken op de brede ligbanken om naar de film ” Brutti, Sporchi e Cattivi” te kijken. Een heerlijke, humoristische film over een Romeinse familie Flodder. Al uit het begin van de tachtiger jaren, maar nog steeds een juweeltje om naar te kijken.

Maandag: op een paar minuten loopafstand van ons appartement ligt aan de Via del Tagliamento, iets ten noorden van de Piazza Buenos Aires, het Quartiere Coppedè.
Ondanks dat er maar een tiental huizen staan en er bijna geen toerist komt, is de Quartiere Coppedè zó bijzonder dat je het eigenlijk niet mag missen…
De wijk is vanaf 1913 ontworpen en gebouwd door de Florentijnse uitvinder, architect en beeldhouwer Gino Coppedè. Hij kreeg hiervoor carte blanche van de gemeente en mocht werkelijk alles zelf maken. Van de heel verschillende decoraties tot aan deurklinken. Hij heeft er tot aan zijn dood in 1926 aan gewerkt.

Coppedè was de zoon van een meubelmaker, en had een passie voor de Liberty- en de fArt-Déco stijl. Voor het ontwerp van de wijk combineerde Coppedè deze ervaring met een vleugje Middeleeuwse bouwkunst en een snufje barok.

Het resultaat is verbluffend. De huizen staan er schots en scheef, zijn geverfd in allerlei kleuren en balkonnetjes zitten op de meest onverwachte plaatsen. Helemaal in stijl hiermee is de fontein op het middenpleintje die de naam Fontana delle Rane (Kikkerfontein) draagt.
Kom je het wijkje binnen lopen, dan valt je oog meteen op een gigantische kroonluchter. Rechts daarvan hangt een Madonna met kindje Jezus. Opvallend is dat zij de baby niet beschermd met haar armen, zoals we dat bij de meeste Madonna’s gewend zijn, maar Hem aan ons aan lijkt te bieden…..


Juíst in Rome, de stad van de robuuste Romeinse boogconstructies, zorgt het Quartiere Coppedè voor een interessant contrast. Opnieuw: wie durft te verdwalen vindt nieuwe wegen….
Helaas was Coppedè zijn tijd ver vooruit en werd niet begrepen, laat staan gewaardeerd door anderen. Iedereen lachte hem uit en bespotte zijn bouwsels. Wanhopig en eenzaam pleegde hij tenslotte zelfmoord.

Quartiere Coppedè staat voor mij symbool voor het tegen de stroom in jezelf mogen en durven zijn en je passie te volgen. Daar ging dan ook de oefening over. Ook al wordt dat niet altijd gewaardeerd door anderen en zul je het daardoor niet altijd even gemakkelijk hebben. Coppedè ging zo erg aan zichzelf twijfelen dat hij zelfmoord pleegde.
Een andere pionier, namelijk Socrates, werd door de “machthebbers” gedwongen tot zelfmoord omdat hij zijn eigen richting koos.

Bij halte Buenos Aires stapten we op tram 3 richting Colosseum. Daar aangekomen genoten we eerst van een heerlijke uitgebreide lunch en de vrolijke, attente obers bij restaurant Pasqualino al Colosseo, in een van de zijstraten, Via SS Quattro 64. We vervolgden onze weg langs het Forum Romanum, waar de klaprozen volop in bloei stonden. Haaks hierop staat het spierwitte, protserige monument voor Vittorio Emanuele I aan het Piazza Venezia.

Piazza Venezia is een van de drukste verkeersknooppunten van de stad. Wel zes verschillende, loeidrukke straten komen uit op de rotonde voor het monument. Daarbij is het ook nog een stopplaats voor heel veel verschillende buslijnen. Tel daarbij dat er geen zebrapaden zijn of verkeerslichten en dat het verkeerslawaai nauwelijks weg kan door de nauwe straten met hoge huizenrijen en je kunt je voorstellen dat we even het gevoel hadden dat we in de hel waren beland. Eigenlijk was het mijn plan om door te lopen naar de Aventijn, waar ik een werkvorm had gepland, maar we waren te moe en te verdwaasd om dit plan tot uitvoer te brengen. “ Laten we naar Isola Tiberina gaan en daar lekker op een terrasje gaat zitten” stelde ik voor. Met gevaar voor eigen leven staken we een paar maal de drukke straten over, precies de verkeerde kant op aldus een vriendelijke, behulpzame voorbijganger. Hij vertelde dat we richting Teatro di Marcello aan moesten houden en inderdaad, daarna bereikten we in no time via Ponte Fabricio het schattige eilandje in de Tiber.

Vanaf Tibereiland loop je rechtstreeks de gezellige wijk Trastevere binnen, de Jordaan van Rome. De wijk is een pittoreske wirwar van nauwe steegjes en straatjes met kasseien waar het heerlijk verdwalen is. Af en toe waanden we ons helemaal in de Middeleeuwen en tegelijkertijd is Trastevere ook een shopwalhalla met heel veel leuke, aparte winkeltjes. De dag van een van de deelneemsters kon niet meer stuk toen ze in een exclusieve boetiek ontdekte dat de tas die ze vorig jaar bij de Bijenkorf had gekocht voor 150 Euro daar werd aangeboden voor 180 Euro.

Op het gezellige plein Piazza di Santa Maria Trastevere namen we een wijntje en dronken op mensen die bergen verzetten:

Ik drink op de mensen
Die bergen verzetten
Die door blijven gaan
Met hun kop in de wind
Ik drink op de mensen
Die met vallen en opstaan
Blijven geloven
Met het geloof van een kind

Ik drink op de mensen
Die blijven vertrouwen
Die van tevoren niet vragen
“”Voor hoeveel”” en “”waarom””
Ik drink op de mensen
Die door blijven douwen
Van doe het maar wel
En kijk maar niet om.

Ik drink op de mensen
Die dingen beginnen
Waar niemand van weet
Wat de afloop zal zijn
Ik drink op de mensen
Van wagen en winnen
Die niet willen weten
Van water in de wijn

Ik drink op het beste
Van vandaag en van morgen
Ik drink op het mooiste
Waar ik van hou
Ik drink op het maximum
Wat er nog in zit
In vandaag en in morgen
In mij en in jou! (Paul van Vliet)

Daarna was het tijd voor het gereserveerde viergangen diner in trattoria Da Massi, Via della Scala 34. Ook hier weer een attente, zorgzame en vlotte bediening en een overvloedig maal. Per twee personen kregen we naast verschillende groenten en gebakken krieltjes, een kilo vlees in de vorm van een enorme T-bone steak, lamskarbonade, kip etc.


Via Largo Argentina (waar honderden katten worden opgevangen) staken we met tram 8 de Tiber over om vervolgens met tram 3 terug te keren naar ons inmiddels vertrouwde halte Buenos Aires, op de hoek van Via Po.
Daar aangekomen ontdekten we een supergezellig restaurant, Sesto, dat geopend is van 5.30 uur – 01.00 uur. In de vitrines zagen we de lekkerste hapjes ever, maar we hadden net gegeten en beperkten ons deze keer dus tot koffie op het overdekte, gezellige terrasje buiten.

Dinsdag: we waren het er over eens dat de dag van gisteren te overladen was geweest aan indrukken en besloten het vandaag wat rustiger aan te doen. Pal voor ons appartement konden we op buslijn 63 stappen die ons naar hartje centrum bracht. Daar aangekomen bezochten we de Trevifontein (en gooiden uiteraard ook een muntje met rechterhand over linkerschouder) en het Pantheon.


Iedere eerste Pinksterdag worden kerkgangers gezegend door miljoenen rozenblaadjes die van boven af door de brandweer door de oculus gestrooid worden. We deden er een werkvorm over zegeningen. Tel je zegeningen. Door wie of wat voel jij je gezegend? En welke demonen mogen van jou door de oculus de kerk verlaten? De antwoorden hoefden niet hardop benoemd te worden. Sommige zaken zijn zo persoonlijk dat je ze beter voor jezelf kunt houden. Het gaat erom dat je even bewust wordt van en stil staat bij de aanwezigheid ervan.

Na een heerlijke lunch gingen we weer met de bus naar ons appartement om even te relaxen en wat tijd voor onszelf. Voor het diner had ik een afspraak gemaakt in een visrestaurant en met twee verschillende bussen reden we van het noord00sten naar het zuidwesten van Rome. Een tocht van ruim 10 kilometer. Bij het restaurant aangekomen bleek deze gesloten te zijn en een behulpzame buurtbewoner wist te vertellen dat de zaak failliet was gegaan. Tot mijn grote opluchting bleven de deelnemers heel cool onder deze tegenslag en bogen het zelfs om in positieve richting: laten we snel terug gaan en lekker gaan eten bij Sesto!
De bus kwam net weer aanrijden en in no time zaten we bij ristorante Sesto aan een tafel die volgestouwd werd met lekkernijen.

Woensdag: met tram 3 helemaal om het prachtige park Villa Borghese heen richting Castel Sant Angelo. Momenteel is daar een expositie over Amor en Psyche, maar daar hadden we helaas geen tijd voor. Wel deden we een werkvorm over de engelen in ons leven en voor wie wij op onze beurt engelen van mensen zijn. Daarna liepen we de Engelenbrug over naar Via Paola 48, pal over de brug, waar we in ristorante Opera een verrukkelijke viergangen lunch kregen voorgeschoteld. Verse artisjokken zijn een Romeinse specialiteit en deze kregen we als antipasti, samen met o.a. overvloedig belegde bruschetta.
Daarna de primi piatti: spaghetti Bolognese. Een van de deelneemster leerde ons een trucje hoe je met vork en lepel de spaghetti heel elegant naar binnen kunt lepelen. Vervolgens secondi, bestaande uit een schotel met verrukkelijk gekruid en mals vlees, diverse salades en gebakken aardappeltjes in de schil. Tenslotte nog het dessert: tiramisu, appelcake en cocosnootcake en koffie.

Via lungotevere di Nona, het wandelpad langs de Tiber, liepen we in de richting van Ara Pacis, waar we de expositie van Russische Avangardisten wilden bezoeken. Er hingen werken van Malevich, Kandinskij, Chagall, Rodchenko, Tatlin e gli altri….. Waarvan ook enkele werken uit privébezit, dus uniek. Een van die vele anderen was Vladimir Mayakovsky en van hem was er een quote uit 1918 op de muur geschilderd: Clear the old trash from your hearts! The streets will be our paintbrushes, the public squares our palettes..

Vlak achter de Ara Pacis is de Via Corso te vinden, een lange winkelstraat die uitkomt op de gezellige Piazza del Popolo. Een bandje speelde zulke aanstekelijke Zuid-Amerikaanse muziek dat we meteen een dansje waagden en heel veel plezier hadden. Helaas begon het te regenen en haastten wij ons naar tram 3 die onze terugbracht naar het appartement. ’s Avonds een Italiaans viergangen diner bij Amori & Sapori, gevestigd in een gezellige wijnkelder.

En toen was donderdag alweer de laatste dag van de training aangebroken. En dat betekende: uitchecken en per taxi weer terug naar de luchthaven. Met als extra bagage een schat aan onvergetelijke, leuke herinneringen. De deelnemers waren unaniem zeer enthousiast en vertelden dat ze ondanks het drukke programma ook veel rust in zichzelf hadden gevonden. Alle drie hebben ze ieder op heel eigen wijze stappen gemaakt en innerlijke barrières overwonnen. Ook het feit dat we met ons vieren het beste in elkaar en anderen naar boven haalden vonden we heel bijzonder.

Als ook u deel wilt nemen aan een dergelijke transformerende training dan is de volgende mogelijkheid van 1 – 5 oktober 2012.

Last but not least het gedicht “”Het spreekwoord zegt……””
Zoals een Romeins leger na een nederlaag
de terugtocht aanvaardde
zo is na elk verlies een terugtocht mogelijk.
Aanvaard die.
Aanvaard niet het verlies
maar de terugtocht die er op volgt,
tot in de eigen verschansing
het harnas van het lichaam
tot waar je was
voor het verlorene volgde
en kies iets anders:
een weg naar Rome!

(uit: loper van licht, Hagar Peeters)

Salomé Philips
http://www.weerspiegelingen.nl

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s