Moeder van het Water – Lissabon

Mãe D’Água Amoreiras is het oude hoofdreservoir van de watervoorziening in Lissabon, gelegen tegenover de  Amoreiras’ tuin. “Mãe D’Água” betekent “Moeder van het Water”.

Via een aquaduct werd water aangevoerd, hier opgeslagen en vervolgens gedistribueerd naar de vele fonteinen in de stad. Het is net een klein kasteeltje, met vijf meter dikke muren, en kon 5.500 m3 water bevatten. Heden ten dage is het alleen geopend voor bezoekers en voor speciale gelegenheden, zoals privéfeesten en exposities.

De Moeder van het Water kan zich geen mooiere plek wensen. Het interieur bestaat uit een hoge, vierkante, marmeren ruimte met een enorm bad vol kristalhelder water. (Weerspiegelingen!!!!)     Ook is er een antieke fontein van waaruit ooit het aquaductwater stroomde. Op deze fontein heb je een adembenemend uitzicht op het reservoir. En alsof dat nog niet genoeg is voert een trap je naar het dak alwaar Lissabon aan je voeten ligt. Bovendien kun je hier het oude aquaduct vanuit een ander gezichtspunt bekijken. Geen toeristen, wel een meditatief uurtje in deze coole, wonderlijke watertempel.

Wijsheid zegt me dat ik Niets ben.
Liefde zegt me dat ik Alles ben.
Tussen die twee stroomt mijn leven.
(Sri Nisargadatta Maharaj, Indiase goeroe)

Praça das Amoreiras 10 (Estrela) Geopend maandag – zaterdag van 10.00 – 18.00 uur.

Een heel andere “watertempel” is de Roca Lisboa Gallery. Opnieuw in een bijzonder, honderd jaar oud gebouw. Een speciaal gecreëerde plek voor een uniek visueel interactief avontuur met Roca, wereldwijd het leidende merk in badkamers. Ik ben dol op paradoxen en experimenten en die lieten zich hier ontdekken in overvloed: innovatieve, gemeenschappelijke ruimtes, die gebruikt worden voor exposities en sociale en culturele evenementen, en dat  in een historisch gebouw.  Praca dos Restauradores 46. Vlakbij Station Rossio.

En in dit uitzonderlijke gebouw werd als schril contrast een al even uitzonderlijke documentaire vertoond van Isabel Coixer, genaamd “ARAL, el mar perdido” oftewel  “the lost sea”. Het Aralmeer is een zoutwatermeer (binnenzee) in het hart van Centraal Azië. We zeggen “het is” terwijl we in werkelijkheid binnenkort de voltooid verleden tijd moeten gebruiken: “het was”. Bijna is het gedaan met het Aralmeer en als het zover is zal het ook geen issue meer zijn of het een meer of een binnenzee genoemd moet worden.

Bijna aan het eind van de film een shot van een lege fles in het zand. Message in a bottle. Zeer toepasselijk hierbij is de parable van de Poolse dichteres en Nobelprijswinnares Wislawa Szymborska

Some fisherman pulled up a bottle from an seabed. In the bottle there was a paper, and on the paper these words: “Help, I’m here!!! The ocean cast me onto a desert island. I’m standing on the shore, waiting to be rescued. Hurry, I’m here!”

–          “It doesn’t have a date”, said the first fisherman, “it must be too late by now. It could have been floating for a long time.”

–          “And it doesn’t say the place. Not even which ocean” said the second fisherman.

–          “Neither too late nor too far”, said the third fisherman. “The island “HERE” is everywhere.”

The atmosphere became uneasy, silence fell. The truth sometimes has that problem.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s