Roadtrip door Zweden; Carl Larsson en Stockholm

“Het ene dier pijnigt en verslindt het andere, de ene bloem verstikt en doodt de andere…. Vol vreugde heb je iemand jarenlang je beste vriend genoemd, maar hij keert zich tegen je, dat is duivels! Je blijft je maar afvragen waarom. Waarom al die wreedheden? En al die tijd drijven er wolken aan de hemel…..”

Carl Larsson – Aan de zonzijde.

Dertig jaar geleden was het ook een tijd van crisis. De rente steeg, de huizen bleken steeds minder waard, de bom zou gaan vallen, we werden geconfronteerd met stijgende werkloosheid, met punkers die hun walging tegen de gevestigde orde luidkeels kenbaar maakten, en Henk Westbroek die tot de conclusie was gekomen dat vriendschap een illusie is. Vriendschap is een droom, een pakketje schroot met een dun laagje chroom…….

Wees welkom goede vriend….

Wellicht als reactie daarop schiepen mijn man en ik te midden van al dat zware en negatieve een heel eigen wereld. We droomden van eenvoud, van vreugde, van levenskunst, van lichtheid en van kinderen, en lieten ons daarbij inspireren door het leven en werk van Carl Larsson (1853-1919) en Karin Larsson – Bergöö (1859 – 1928) zoals verbeeld in hun boek “Huize Zonnegloren”.


Carl Larsson was eerder gehuwd geweest met Vilhelmina Holmgren, die helaas in 1877 stierf in het kraambed van haar tweede kind. Ook het andere kindje overleed op zeer jonge leeftijd. In een Scandinavische kunstenaarskolonie in Frankrijk leerde hij Karin kennen, ook beeldend kunstenaar, waarmee hij in 1883 in het huwelijk trad. Precies honderd jaar later besloten wij in onze Volvo 244 een roadtrip te gaan maken door Denemarken, Zweden en Finland en bezochten daarbij uiteraard ook Lilla Hyttnäss.

Een paar jaar geleden ontdekte ik tijdens mijn research naar confronterende spiegels en zondebokken het boek “Sundborn, of de dagen van licht”, geschreven door Philippe Delerm. Uit dit boek blijkt overduidelijk dat ook Carl en Karin in hun tijd “confronterende spiegels” waren die door (onbewuste) jaloezie van anderen de nodige afwijzing, uitsluiting en venijn te verwerken kregen.

Confronterende spiegels

https://weerspiegelingen.wordpress.com/2010/12/18/over-confronterende-spiegels-en-zondebokken/

Het is sowieso al wrang om te bedenken hoeveel tegenwerking Carl Larsson heeft ondervonden met betrekking tot de indrukwekkende fresco’s die nog steeds de hal sieren van het Nationaal Museum in Stockholm. Nog dieper slaan de wonden die mensen ons toebrengen van wie we onvoorwaardelijk houden en in wie we vertrouwen stellen. Zo was August Strindberg jarenlang de beste vriend van het echtpaar Larsson. Toch weerhield al hun gastvrijheid en hartelijkheid hem er blijkbaar niet van om eind 1894 het volgende over hen in de krant te schrijven: “Carl en Karin lijken hard op weg om het bekendste echtpaar van Zweden te worden. We zouden ons allemaal over die nieuwe roem verheugen als deze gefundeerd was op scheppende originaliteit. In werkelijkheid is er iets heel anders aan de hand. De schilderijen van Larsson hebben een geruststellende werking op de Zweden: ze zien hem het beeld bezingen van een hecht paar, van een gelukkig gezin waarvan het rustgevende en vredige model, dat steeds weer – en niet zonder een zekere schaamteloosheid- wordt gekopieerd, alleen maar zoveel succes heeft omdat niemand er aanstoot aan kan nemen. Maar hoe is het eigenlijk echt gesteld met dit “ideale paar”? Voor wie hen, zoals wij, iets beter kennen, is de waarheid heel anders. Karin Larsson, mislukt als schilderes, wreekt zich op haar echtgenoot door hem ertoe te dwingen háár werk te kopiëren: haar huis, haar kinderen, en dat zogenaamde geluk, waaronder heel wat ingehouden bitterheid, heel wat wrok, heel wat woede uitbarstingen schuilgaan, zoals wij met eigen ogen hebben kunnen waarnemen!”

Kamer van Karin en de kleinsten

En nu, bijna dertig jaar na mijn eerste bezoek aan Lilla Hyttnäss, sta ik met onze dochter te wachten op de gids die ons een Engelstalige rondleiding zal geven.

Guardian Angel – Carl Larsson

Toen dochterlief begin dit jaar speelde met de gedachte om in Zweden te gaan studeren stelde ik voor om er eerst eens een weekje rond te kijken en de sfeer te proeven. Het plan voor een hernieuwde roadtrip door Zweden werd al snel tastbaar gemaakt door het boeken van vliegtickets, verschillende accommodaties en het huren van (uiteraard) een Volvo. Gisteren zijn we gearriveerd en reden vanaf vliegveld Arlanda rechtstreeks naar Gamla Uppsala.
Gamla Uppsala (Oud Uppsala) was al in de zesde eeuw voor Chr. zetel van de koningen van Svealand. Nog steeds zijn er de 1500 jaar oude grafheuvels te vinden voor de heidense koningen Aun, Adils en Egil. Een lagere heuvel was de “Tingsplats”, waar de koningen rechtszittingen hielden en het volk toespraken.
Ter ere van de Asen (=goden) Wodan (Odin) Thor en Frija werden grote feesten gehouden in een nabij gelegen tempel. Volgens de beschrijving van Adam van Bremen uit 1070 was deze tempel volledig met goud bedekt. Erik de Heilige liet eeuwen later een kerk bouwen op de plaats van de tempel, nadat hij de aanhangers van de Asacultus had getracht te bekeren tot het Christendom. In 1245 werd deze kerk door brand verwoest en herbouwd in de 15e eeuw.

30 jaar geleden bezocht ik met mijn man het “Gustavianum” in Uppsala zelf, waar de vondsten te bezichtigen zijn uit de grafheuvels, waarin Vikinghoofdmannen met hun schepen, wapens, huisraad, sieraden en levensmiddelen werden begraven. In 1846 vond de eerste afgraving plaats en in 1891 werd een enorme zilverschat ontdekt.

Nu blijkt er sinds 2000 een museum te zijn verrezen nabij de grafheuvels met een meer educatieve functie. Veel aandacht is er voor de eeuwenoude mythes rond het gebied. Te zien zijn vondsten uit de koninklijke grafheuvels, verhalen van de oude dynastieën en heidense goden, en modellen van het landschap en door de geschiedenis heen.

De lunch gebruikten we in café/restaurant Odinsborg, met uitzicht op de grafheuvels. Ik kon me van dertig jaar geleden nog herinneren dat op terrasjes de huismussen en koolmeesjes heel brutaal de kruimels van je bord kwamen pikken, maar in de tuin van Odinsborg bleek een egel bedelend van tafel naar tafel te scharrelen. Echt überschattig!

Precies op de afgesproken tijd arriveerden we in Falun, waar we zouden overnachten in een B&B. De kamer was ruim en gezellig ingericht, maar de ontvangst een enorme deceptie. Zelden zo bot en onaardig behandeld. Toen we vroegen naar het adres van een leuk restaurant kregen we een plattegrond in onze handen geduwd en werd een straat aangewezen waar zich de restaurants zouden bevinden. De straat was op vijf minuten loopafstand, maar alle restaurants bleken gesloten op zondagavond. Nu loopt er dwars door Falun een riviertje en we bedachten dat daar vast wel een restaurant aan gelegen zou zijn. En inderdaad, we ontdekten een Thai, waar we één van de weinige gasten waren terwijl het heerlijk terrasjesweer was.

Ontbijt – Carl Larsson

De volgende morgen stonden we bijtijds op voor ons bezoek aan Sundborn. In de keuken van de B&B zou een ontbijtbuffet klaar staan, maar alles wat we zagen was een pot koffie die oud en bitter rook en ook zo smaakte, een plastic zak met supermarktbrood, boter en jam en een paar plakjes kaas en worst. Als extraatje bleek er een pak yoghurt te staan, met als garnering de keuze uit zemelen of lijnzaad. Geen eitje, geen fruit, niks verder…. Een al wat ouder Brits echtpaar zat met lange tanden te eten en we besloten ter plekke om te gaan ontbijten bij de konditorei aan het eind van de straat. De oude mevrouw vertelde teleurgesteld dat ze ook nog jarig was die dag en zich iets heel anders had voorgesteld van deze B&B en het ontbijt. Voor 125 euro per nacht mag je dat ook wel verwachten vonden we alle vier. Nu had ik vanuit Nederland een leuk pakketje meegenomen met stroopwafels, hagelslag, Haagse hopjes, een paar klompjes etc. Het was eigenlijk bedoeld voor de eigenaresse van de B&B maar omdat zij zo afwijzend tegen ons deed durfden we haar niet ons souvenir uit Holland aan te bieden. We feliciteerden dus de Britse mevrouw en gaven haar het pakketje. Waarop ze prompt in huilen uitbarstte. Ze bleek dol te zijn op stroopwafels en hagelslag en vond het helemaal geweldig dat ze van wildvreemden zomaar spontaan een cadeautje kreeg.

Onze gids is inmiddels gearriveerd, gekleed in een jurk naar een ontwerp van Karin Larsson. Zoals August Strindberg al schreef is Karin op een gegeven moment inderdaad gestopt met schilderen. Ik kan me heel goed voorstellen dat het voor Carl Larsson als duivels aanvoelde dat zijn veelzijdige vrouw door zijn beste  “vriend” als mislukte schilderes werd weggezet. Blijkbaar zag Strindberg niet dat je gedurende je leven ook kunt kiezen voor andere manieren om scheppend bezig te zijn. Ze weefde zelf haar stoffen, decoreerde haar eigen servies, ontwierp en maakte kleding etc. etc. Om nog maar niet te spreken over de enorme potentie aan creativiteit die tevoorschijn komt als je kinderen ter wereld brengt….

weefkunst en macramé van Karin Larsson

Wij zouden beide kunstenaars  multi-talenten noemen, maar hun zelfvoorzienende manier van leven stond in een zo schril contrast met de stijve, burgerlijke smaak die aan het eind van de 19de eeuw domineerde, dat zelfs intieme vrienden blijkbaar niet wilden zien dat van elke penseelstreek van Carl Larsson het oprechte plezier en de liefde voor elkaar en het gezin afspat.

Als je goed kijkt zie je op de rugleuning in de gestileerde bloemstengels een hazenkop verwerkt, met zijn oren omhoog.

Het door Karin ontworpen kussen met zonnestralen is nu, ruim honderd jaar later, blijkbaar nog steeds een inspiratiebron, want we ontdekten in Sundborn een lantaarnpaal met een breisel waarin hetzelfde motief is verwerkt.

 

 

 

 

 

 

 

Carl en Karin Larsson schonken het leven aan acht kinderen:
Suzanne (1884–1958) Ulf (1887–1905) Pontus (1888–1984) Lisbeth (1891–1979) Britta (1893–1982) Matts (1894–1895) Kersti (1896–1975) Esbjörn (1900–1937) De kinderen werden door beide ouders enorm gestimuleerd om hun eigen talenten te ontdekken en allen waren zij blijkbaar dol op verkleedpartijen en toneelstukjes:

Lisbeth speelt de malle prinses.

Roodkapje

Twee zonen overleden al op jonge leeftijd. Matts in 1895 als baby en Ulf in 1905 als tiener na een mislukte blindedarm operatie. In de rouwperiode die volgde kreeg Carl ook nog eens te maken met de nodige problemen door zijn opdrachtgevers. Hij besloot even iets heel anders te gaan doen en bood het kerkbestuur aan om het kerkje van Sundborn te decoreren zonder hiervoor een honorarium te hoeven ontvangen.

Twee engelen knielen voor de Heilige Geest, die is gesymboliseerd door een duif.
In 1910 vierde Carl Fredrik Pettersson, de predikant van Sundborn, zijn tachtigste verjaardag en als verrassing heeft Carl Larsson voor hem een afbeelding gemaakt van Johannes de Doper.

familiegraf Larsson

Ook decoreerde hij de wanden van het kleine witte begrafeniskapelletje aan de oever van het Toftan meer. De hemel met een schare engelen wacht op gestorven zielen en boven de deur staat geschreven: “Here, leer me hoe ik moet dealen met het feit dat ik eens zal sterven.”

Op het parkeerterrein bij het kerkje van Sundborn troffen we het Britse echtpaar uit de B&B die ons nogmaals bedankten voor onze geste. “You made our day, but why?”. Ik legde uit dat Carl Larsson boven de keukendeur in Lilla Hyttnäss de Franse quote “Bien faire et laisser dire” heeft geschilderd en dat ik dit van huis uit ook als motto heb meegekregen. “Doe goed en zie niet om”. Of, zoals de Britten zelf zeggen “Work well and let them talk”.

Bien faire et laisser dire

Over keukens gesproken: in die van Stora Hyttnäs, pal naast Lilla Hyttnäss, werden we gastvrij onthaald door twee uit Slovenië afkomstige zussen die ons trots lieten proeven van hun zelfgemaakte baksels en vers gezette koffie.

In de grote tuin van Stora Hyttnäs was het vervolgens heerlijk vertoeven. Interessant ook is het om deze woning te bekijken. Uit dezelfde periode als Lilla Hytnäss, maar in een compleet contrasterende stijl qua binnenhuisarchitectuur en met een interessante textielcollectie.

Stora Hyttnäs, Sundborn

weerspiegelingen op de parkeerplaats van Sundborn

Op de terugweg richting Stockholm reden we op de E4 opnieuw langs Dragon Gate. Tijdens de heenreis hadden we ons zeer verbaasd over dit enorme Chinese complex, midden in het Zweedse landschap van kilometer na kilometer bomen, grote stenen en meertjes. Internet leerde ons dat het gebouwd is door de Chinese zakenman Jing Chun Li. Hij voelde op de plek een sterke, positieve energie en investeerde miljoenen euro’s in het project. Het centrum bestaat uit een restaurant, een Kung Fu school, een ruimte met 200 terracotta krijgers, een hotel met 56 kamers die allemaal gedecoreerd zijn in de stijl van de 56 Chinese provincies en nog veel meer.


Al het bouwmateriaal, de machines, bouwvakkers, masseurs etc. werden ingevoerd vanuit China maar de bouw verliep door allerlei culturele misverstanden niet van een leien dakje. Zo gaan de deuren in China naar binnen open, om de gasten welkom te heten, terwijl in Zweden de deuren naar buiten open gaan. Mr. Li wil levende panda’s in het complex onderbrengen en er de grootste Buddha ter wereld bouwen.

In Stockholm hadden we een appartement gehuurd aan het water op Kungsholmen. Al snel kwamen we er achter dat Stockholm er alles aan doet om automobilisten te weren, dan wel het hen zo moeilijk mogelijk te maken. Parkeerplaatsen zijn schaars en peperduur en bovendien moet je tol betalen om de stad überhaupt in en uit te mogen rijden. Ook bleken er in de stad zelf maar een paar benzinestations te zijn. Stockholm is groene hoofdstad van Europa, en wil dat graag zo houden, maar als je als automobilist vervolgens in de stad constant rondjes moet rijden voor een parkeerplaats dan komt dat de schone lucht niet echt ten goede lijkt mij. Kungsholmen zelf bleek al een attractie op zich. Er is een wandel/fietspad langs het water waarlangs je in 45 minuten naar het centrum loopt. En overal waren leuke plekjes om te picknicken, te zwemmen, en van de ondergaande zon te genieten.

Van de vele restaurantjes langs het water vonden we bar-restaurant Piren, aan het Kristinebergstrand, het meest aantrekkelijk. Gebouwd op het water en met een fantastisch uitzicht. Ook de prijs/kwaliteit verhouding was heel redelijk naar Zweedse begrippen. Want nog steeds is Zweden voor ons een heel duur land.

Table with a view
Bar-Restaurant Pi-ren Stockholm

Millesgarden. Carl Milles (1875-1955) was een Zweedse beeldhouwer die internationaal in zeer hoog aanzien stond. Milles kocht samen met zijn vrouw Olga in 1906 een stuk land op het eiland Lindingö, ten westen van Stockholm, en liet daarop een huis bouwen. In 1936 doneerden zij het huis aan het Zweedse volk. Millesgarden ligt 30 meter boven het water en omvat een reeks tuinen en terrassen van bij elkaar 18.000 m2.

In 1924 ontwierp Carl Milles “Little Austria” als verrassing voor zijn vrouw Olga’s 50e verjaardag, omdat zij permanent heimwee had naar haar vaderland Oostenrijk. Deze tuin staat vol planten uit het alpinelandschap en er hangt een Middeleeuwse Christusfiguur.

Heel bijzonder ook is de verzameling antieke beelden en fragmenten die Carl Milles tijdens zijn leven verzamelde. Die van Zeus bijvoorbeeld. Hij was de raadgevende god, de beschermer van de volksvergadering en handhaver van de eed. Ook het gezin stond onder zijn hoede: als Zeus Herkeios (= Beschermer van de hof) had hij een altaar op de binnenplaats van elke woning. Vooral gasten en vreemdelingen stonden onder zijn bescherming.


Zijn zoon Dionysos werd geboren uit de heup van Zeus. Dionysos is de god van de wijn en de ontspanning.

Geboorte van Dionysos uit de heup van Zeus

Heel bijzonder ook vond ik de sculptuur van een hoogzwangere Maria. Meestal wordt zij afgebeeld samen met het kindje Jezus, maar hoogzwanger, en dan ook nog ondersteund door drie mannelijke figuren heb ik nooit eerder gezien.

Alleen al op het eiland Djurgarden kun je makkelijk drie dagen zoetbrengen, zoveel is hier te zien. O.a. openluchtmuseum Skansen, Waldemarsudde, biologisch museum, Nordiska museet, Slot Rosendal etc. Wij beperkten ons tot het Vasamuseum, maar gingen eerst lunchen in Rosendals Trädgard. Dit is een open tuin met boomgaarden, wijngaarden, rozen en kassen.

Al het voedsel in het café wordt gemaakt van biologische producten. De groenten komen uit eigen tuin en het brood vers uit eigen bakkerij. Ook is er een biologische winkel. Een gezellige sfeer en heerlijk eten. Niet alleen diverse soorten koekjes en gebak, maar ook salades en soepen. Bovendien hebben ze een eigen (en gratis) parkeerterrein.

Helaas was de afstand naar het Vasamuseum te groot om heen en weer te lopen, dus gingen we opnieuw de lijdensweg tegemoet van het vinden van een parkeerplaats. Nadat we de nodige rondjes hadden gereden ging er gelukkig net een auto weg voor het Nordiska museet, vlakbij het Vasamuseum gelegen.

Het koninklijke oorlogsschip Vasa kapseisde op 10 augustus 1628 in de haven van Stockholm, na een maidentrip van slechts 1300 meter. Het ongeluk met de trots van de marine gebeurde op 100 meter afstand van het zuidelijkste puntje van Djurgarden. In de 17e eeuw lukte het om de kanonnen te bergen. In 1961 slaagde men er in het wrak te bergen, nadat het 333 jaar op de zeebodem had gelegen. Het gerenoveerde schip, dat prachtig is versierd met honderden houtsnijwerken, bestaat voor 95% uit originele bestanddelen. Het museum zelf is ook gebouwd in de vorm van een schip, om de Vasa heen, vlakbij de plaats van de ramp, en bestaat uit zes etages.
Op de 2e etage kun je zien hoe men in de tijd van de Vasa schepen bouwde en de conservering van de Vasa. Wat er gebeurde met de Vasa op de zeebodem, wat er gebeurde toen ze boven water kwam en wat onderzoekers te melden hebben over de toekomst.

Intrigerend is de vertelling over de mensen van de Vasa. Ongeveer 50 opvarenden ver- dronken toen het schip zonk en aan de hand van hun skeletten en gereconstrueerde hoofden krijg je een authentiek beeld van de bemanning. Er blijken ook twee vrouwen aan boord te zijn geweest.
De vierde etage is de ingang en hier vindt je de Vasa-tuin, een model van de Vasa op schaal 1:10, volledig opgetuigd, presentaties van de houtsnijwerken van de Vasa en alles over de berging van het schip. Op de vijfde etage alles over het leven aan boord en op de zesde etage een expositie over de versieringen van de Vasa en hun symboliek en informatie over zeilen, tuigage en navigatie in de zeventiende eeuw. Het schip op zich is al heel indrukwekkend en de tijd vliegt voorbij als je hier rondloopt.

De volgende dag was al net zo stralend als de dagen daarvoor, dus besloten we een boottocht te maken langs Kungsholmen. We hadden de avond ervoor kilometers langs het noordelijke wandelpad gelopen en het leek ons leuk om de omgeving van ons appartement eens vanaf het water te bekijken.

We parkeerden op het Norr Malarstrand, vlakbij het Stadhuis. En het eerste wat we zagen toen we uitstapten was een Nederlands schip met een Friese naam. Us Skûtsje. Lopend verkenden we Gamla Stan en de winkelstraten rondom het Centraal Station en rond half vier scheepten we in met maar 6 medepassagiers.

Rondvaartboot en Riddarholmen

Toen we een half uurtje onderweg waren werd de lucht ineens bijna zwart en begon het keihard te regenen.

De boottocht duurde vijftig minuten en toen we aan wal aanmeerden regende het nog steeds pijpestelen. Omdat het schip pas weer over een kwartier zou vertrekken vroegen we of we even op de boot mochten schuilen tot de regenval wat minder heftig zou zijn. Nee, geen sprake van. De boottocht was voor ons ten einde en we moesten meteen van boord. Verontwaardigd zetten we de sprint in over de kade naar een café om daar te schuilen. In die paar minuten waren wij helemaal drijfnat geregend en we hadden zielsmedelijden met onze medepassagiers; twee oudere echtparen die niet zo hard konden lopen en mistroostig dwars door de plassen heen sjokten. Niet echt klantvriendelijk van de kapitein en zijn assistente. Onze boot meerde namelijk helemaal aan de andere kant van de kade af en niet pal voor het café, zoals de andere rondvaartboten.

Onze laatste dag in Stockholm. Omdat het vliegtuig pas om 1700 uur vertrekt nemen we alle tijd voor het Historiska museet. De auto parkeerden we op het Valhallavägen, een straat die een rechtstreekse aansluiting heeft op de E4 en waarvan de middenberm één langgerekte parkeerplaats bleek te zijn.
Maar tien minuutjes lopen van de Östermalm Saluhall, een overdekte markt in een prachtig stenen gebouw uit 1880. Heel leuk om rond te struinen en te genieten van al het heerlijke voedsel dat Zweden heeft te bieden. Er zijn diverse mogelijkheden om hier te lunchen en mensen te kijken.

Vanaf de overdekte markt was het nog vijf minuten lopen naar het Historiska Museet, aan de Narvavägen 13-17. Net als het Vasamuseet een overweldigende ervaring.

Ontelbare gouden kunstvoorwerpen worden sinds 1990 tentoongesteld in Guldrummet (de Gouden Zaal), een 700 m2 grote ondergrondse ruimte. Deze ruimte bestaat uit twee ronde delen en wordt beschermd door 250 ton gewapend beton. In het binnenste deel is de hoofdcollectie te bewonderen, met 50 kg aan goud en 250 kg aan zilver, van de bronstijd tot de middeleeuwen.

Wensput in het midden van de Gouden Zaal in het Historiska Museet Stockholm

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Roadtrip door Zweden; Carl Larsson en Stockholm

  1. Marina Marijnen zegt:

    Hallo Salome,

    Ik ben weer even naar je avonturen gaan kijken hoor ! Wat een uitvoerig reisverslag en prachtige foto’s ! Ik zal zo gauw niet in Zweden belanden, maar dat hoeft nu ook niet meer, want je schrijft uitputtend en mooi over al jullie omzwervingen; echt leuk !

    Dat van de Vasa vind ik extra interessant, want de maritieme geschiedenis (ik gidste in het Scheepvaartmuseum en zeilde met man en kinderen diverse keren naar Engeland) ligt. me zeer aan het hart.

    Echt fijn dat jullie, moeder en dochter, dit zo samen kunnen genieten; ga zo door !

    lieve groet van,

    Marina

  2. Christel van Amstel zegt:

    Heb genoten van dit reisverslag! We zijn op het ogenblik 9km van Stockholm op een camping. Door dit verslag zijn we nog meer enthousiast geraakt over wat we morgen gaan bezoeken. Hebben echter wel een hond en daar dienen we rekening mee te houden.Het verslag over Carl en Karin Larsson was goed herkenbaar! Ook wij zijn geraakt door al die lieflijke tafereeltjes van de familie en zijn een aantal jaren geleden in Sundborn geweest en hebben genoten van een rondleiding van gids in kledij van Karin Larsson. Heerlijk om die sfeer te proeven en bij Uw verslag weer terug te vinden!! Dus…. reuze bedankt voor dit inspirerende reisverslag!😁

    • Wat leuk om te horen Christel. Dank je wel. Ik wens jullie onvergetelijk mooie dagen toe in Stockholm en Zweden. Mijn laatste blog is alweer van een paar maanden geleden en jouw enthousiaste reactie inspireert mij op mijn beurt om weer wat meer te gaan schrijven. Onderwerpen in overvloed 😉 Fijne reis verder!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s