Aan tafel zit ik weer alleen

De afgelopen week was de week van de eenzaamheid en komende week is het de week van de smaak.
Vandaag, op het scharnierpunt tussen beide weken, een gedicht dat beide thema’s in zich herbergt.
Ik merk dat ik veel compassie voel voor deze eenzame vrouw, die niet wil/durft te genieten van het goede der aarde en zich tevreden stelt met een kale boterham met één plakje kaas.

Aan tafel zit ik weer alleen
mijn man is met zijn carrière bezig
hij is op reis voor het werk
hij heeft zakendiner
en zakenlunch
hij is geslaagd
en wil dat blijven
ik zit weer alleen
ik heb geen kinderen
hiernaast hoor ik gelach
en wat tumult
opgroeiende kinderen
samen eten samen brood breken
naar elkaar kijken
lampeschijn
warmte
gezelligheid
ik zit alleen aan tafel
een snee brood met wat kaas
wat is daar fout aan
het is de eerste maaltijd van vandaag
de rest van de dag had ik geen tijd
te druk met mijn werk om te eten
eten houdt je van je werk af
door eten loopt er energie naar je spijsvertering
energie die je nodig hebt
om de geest in conditie te houden
om met hogere dingen bezig te zijn
ik houd niet van mezelf
mijn moeder gaf me te eten
zonder liefde
ik geef mezelf niet te eten
want ik wil niet voor mezelf zorgen
als er niemand is waarmee ik wil eten
dan eet ik helemaal niet
dan protesteer ik

Marina San Giorgi 1944 – 1993
Bron: Een glimlach kwam voorbij,
Tielt, Uitgeverij Lannoo 1994

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s