Poëzie over zijn eigen dood – Marc Chagall

Mijn dag – Marc Chagall

Wanneer kom je…… mijn dag?
Wanneer smelt ik
als een kaars, weg?
Wanneer zal ik tot jou komen,
mijn rust, mijn verre vrede?

Ik weet niet, of ik ga, of ik sta?
Ik weet niet, wie ik ben?
Ik weet niet wat ik met mijn ziel,
met mijn hoofd moet doen?

Mijn gestorven moeder.
Kijk, hoe je zoon uitblust,
hoe mijn zon ondergaat,
in dat stille, donkere blauw.

Uw roep – Marc Chagall

Ik weet niet, of ik geleefd heb.
Ik weet niet, of ik leef.
Ik kijk naar de hemel
en herken de wereld niet meer.

Zons –ondergang-
In mijn lichaam treedt de nacht binnen.
De liefde, de bloemen
van mijn schilderijen
roepen me van voren
en roepen me van achteren toe.

Laat mijn hand niet
zonder kaars blijven,
als dit huis met
donkerheid gevuld wordt.
Hoe zie ik dan in de donkerheid Uw ver licht?

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Poëzie over zijn eigen dood – Marc Chagall

  1. luc zegt:

    waauw fantastisch

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s