Geen Kerstcantate – Hans Andreus

406838_442436189147095_1587379240_n

“Niet alleen in het holst
van de nacht van het jaar,
iedere dag van het jaar
heeft het licht het koud.

Het vraagt om geen engelenstemmen,
het hongert naar
een beetje gerechtigheid
aan deze kant van de tijd.

En dromen doet het ook niet van
eeuwig hemelse zomers
in en om het vaderhuis,
het hunkert naar

aardse dagen ooit
zonder marteling en moord,
het licht dat van puur licht
kind is en woord.”

Het licht heeft het koud. Het licht zou liever opgaan over een beetje gerechtigheid aan deze kant van de tijd: “Aardse dagen ooit, zonder marteling en moord”. Bij die woorden denk ik meteen aan Syrië. En tegelijkertijd aan een quote van Jan Cremer: “Van kindsafaan groeit in mij een haat tegen zon- en feestdagen en het ergste van al vind ik de kerstdagen. Sinds heugenis betekenen deze dagen voor mij een tijd van eenzaamheid en verdriet, vol zelfmedelijden, agressie en schuldgevoel. En nooit voel ik mij zo verlaten en wanhopig als juist in deze dagen van Vrede op Aarde.” (Jan Cremer – Mijn laatste Kerstmis)

Nog nooit eerder sprak ik zelf in korte tijd zoveel mensen die diep teleurgesteld waren in partner, familie, werkgever, maatschappij, als juist de afgelopen dagen. Ja, het licht heeft het koud. En wij ook blijkbaar. We hunkeren allemaal naar licht en warmte, willen dolgraag een licht zijn in de duisternis en het verschil maken en tegelijkertijd moeten veel mensen dealen met taaie tegenkrachten. En nee, pasklare oplossingen heb ik niet. Het kan helend en troostrijk zijn om een kaarsje te branden en heel even te mediteren op de wijze woorden uit Johannes 1: “Het licht schijnt in de duisternis, en de duisternis kon het niet aan.” (Willibrord vertaling)

De weg naar warmer licht is geplaveid met kleine daden van medeleven. Heel simpel eigenlijk. We hoeven niet op pelgrimstocht naar Mekka of een bad nemen in de Ganges of veertig dagen mediteren in een grot in de woestijn. Nee, het begint in het hier en nu: aardig zijn tegen onze vrienden, onze ouders en onze kinderen; gastvrij zijn, niet meteen met een oordeel klaar staan. Iemand zijn in wie mensen vertrouwen kunnen stellen, oprecht zijn en woord houden. Roddel en kwaadaardigheid vermijden. Anderen het voordeel van de twijfel gunnen en hun van harte het beste wensen. Standvastig zijn in moeilijke tijden. Leren vergeven. Struikelend en vallend wordt het in jezelf en om je heen dan onmiskenbaar steeds lichter. De duisternis kan zo’n zachtmoedig gedrag inderdaad niet aan 😉

Wil je het over een heel andere boeg gooien met onmiddellijk effect dan heb ik nog een ijzersterke gouwe ouwe voor je die je geheid door de decemberstress heen loodst: kei en keihard “Ik ben een kerstbal” van Bert en Ernie meezingen 😉
https://www.youtube.com/watch?v=D-D-bEi5JhY

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s