The Patience Stone.

the patience stone

The Patience Stone (de geduldige steen) is de verfilming van “Khâkestar-o-khâk”, de tweede roman van Atiq Rahimim (1962, Kabul) De titel is een verwijzing naar de Perzische mythe over de Syngué Sabour, een geheimzinnige steen die voor anderen verborgen moet blijven, omdat al je geheimen en verlangens er aan zijn toevertrouwd. Als de geduldige steen voldoende heeft geluisterd en is gevoed met angsten, dromen, pijn en verlangens barst deze uit elkaar.
In Afghanistan was geen actrice te vinden die het aandurfde de hoofdrol in deze film te spelen, waarin een moslima openlijk over seks spreekt. De Iraanse Golshifteh Farahani vertolkt indrukwekkend de rol van de naamloze, mooie, jonge vrouw die, eenmaal de schaamte en angst voorbij, vertelt over haar verlangens, frustraties, eenzaamheid en dromen.

the patience stone1
Haar veel oudere man is in zijn nek getroffen door een kogel en ligt als een kasplantje in zijn appartement in een door oorlog en onderlinge conflicten verwoeste Afghaanse stad. De film begint met een lang shot op de gordijnen voor de kapot geschoten ramen in het appartement. De gordijnen zijn met de hand bedrukt vol vliegende vogels en bewegen zachtjes in de wind, waardoor het lijkt alsof de vogels echt vrij zijn.
Zonder geld en door iedereen in de steek gelaten gaat de jonge vrouw met haar twee dochtertjes wanhopig op zoek naar haar vrijgevochten tante in de hoop dat deze hulp wil bieden. Als ze haar comateuze man hiervoor toestemming vraagt realiseert ze zich meteen hoe geïndoctrineerd ze is.

the patience stone3
De meisjes blijven bij de tante en zelf keert ze iedere dag terug naar het appartement om voor haar man te zorgen. Op een dag begint ze tegen hem te praten: “Ik kan alles met je doen en alles tegen je zeggen”. Net zoals de geduldige steen uit de legende hoort de man het relaas aan. In zijn “normale” staat luisterde hij nooit naar haar, noch schonk hij haar enige aandacht. Ze vertelt hem over haar gezin van herkomst. Over haar vader, die alleen maar oog had voor zijn vechtkwartels en daar al zijn geld en liefde aan gaf. Die op de verkeerde kwartel wedde en betaalde met zijn oudste, twaalfjarige dochter. Hoe ze vervolgens namens haar zusje wraak nam door de kwartel aan de poes te voeren. Hoe de poes haar daarna zo gemeen krabde dat ze er voor altijd een litteken naast haar rechteroog aan over hield. Hoe haar man gedurende tien jaar huwelijk nooit gevraagd heeft naar het verhaal achter het litteken….
De vrouw gaat steeds verder in haar ontboezemingen en het is wachten op het moment dat de metaforische steen barst.

the patience stone2

De hoofdrolspeelster blijkt niet het enige slachtoffer te zijn van onderdrukking. Zo draagt een mannelijke moslimstrijder, veel jonger nog dan zij, eveneens de littekens van een repressieve samenleving met zich mee. Steeds weer komt hij naar haar appartement om zich over te geven aan haar inwijding in de liefde. Op een dag staat hij weer voor de deur en smeekt haar om hem binnen te laten, met hem te praten. Ze weert in eerste instantie af met allerlei smoesjes, maar zijn wanhoop blijkt sterker dan haar verzet. Teder wikkelt zij de tulband van zijn hoofd en knoopt zijn overhemd open. Op zijn borst is een verse brandwond zichtbaar en ze vraagt hem vol liefdevolle aandacht naar de herkomst ervan.
En hij vertelt…. En toont haar vervolgens zijn rug, vol met striemen en brandwonden van uitgedrukte sigarettenpeuken.

Diep in de “ziel” van het duister en het kwade lijkt ze te kijken en tegelijkertijd te beseffen dat haar oprechte liefde, warmte en aandacht, tezamen met haar eigen “heilige wonden” haar tot een genezeres hebben getransformeerd. Dat ze een getrouwde vrouw is doet totaal niet meer ter zake. De noodzakelijke, genezende kracht van seksuele energie verbrandt elk moraal, dogma en verbod. “Ik ben een profeet geworden” fluistert ze. Een boodschapper van het goddelijke….

De Perzische legende over een geduldige steen die uiteindelijk uiteen barst, is meer dan een metafoor voor een comateuze echtgenoot. Hij lijkt ook symbool te staan voor onderdrukkende samenlevingen die wellicht eens vanzelf uit elkaar zullen vallen door de genezende kracht van de liefde.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s