Een herfstlied

herfst paddenstoelen

Wanneer de herfst komt de opluchting.
Men is tot in de grond
vermoeid en leeggegeten,
heeft te weids en onverhoeds gebloeid.

Wie luistert beluistert de schrille zang van angst onder koepels
van zomerzon.
Het lichaam ligt verdoofd op het zand; wie durft
weet dat hij wacht, op lucht.

Voor het bevriest, voor sneeuw het bevrorene toedekt,
het gekleurde zijn kleur opgeeft, nu het seizoen van waarheid.
Nooit was het raam
meer raam, nu het toeschuift voor rookworst en lamplicht;
nooit
was er onder broek en trui meer besef van huid.
Nu eist het vermolmde zijn windrecht.

De storm mag de bomen bestormen, het bos mag zich vernielen
in regens van bloed en barnsteen. Er komt tijd voor wie tijd is
gekomen, onder de slagwind is het meer buiten dan ooit tevoren.

Nu mag de bange wachter tegen de grond te gronde, wordt hij
in aarde genoemd en genomen.

Uit: Een nieuw afscheid, 1994.
Anna Enquistkastanjes in bolster

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s