Bijzondere Braziliaanse Blessings

volle maan op de Atlantische Oceaan

Volle maan, mooi en mysterieus, 25 november 2015 op de Atlantische Oceaan voor de kust van Brazilië. Deze bloedmaan vormt voor mij een troostrijk baken in de nacht. Want morgen, na de cruise, ben ik volledig op mezelf aangewezen in het Braziliaanse Salvador. Een stad die bekend staat om zijn gewelddadige berovingen waar zelfs de politie aan mee schijnt te werken. Tegelijkertijd ben ik ook mijn normale zelf. Zelfs zozeer in volledige overgave en vol vertrouwen, dat de afgelopen week verschillende mensen aan boord nieuwsgierig informeerden naar het “geheim” van mijn rustige uitstraling en de mantra’s die ik daarvoor gebruik.

Vervolgens ontvouwde zich een aaneenschakeling van wonderbaarlijke ontmoetingen. Het begon al meteen na afloop van de taxirit naar mijn gehuurde appartement aan het strand van Stella Maris. Door de taxichauffeur werd ik uitbundig geknuffeld omdat hij bovenop de meterprijs ook nog een fooi kreeg.

De volgende middag zat ik ruimschoots op tijd bij gate 9 te wachten tot we konden gaan boarden voor mijn vlucht naar Fortaleza. Dit nummer stond ook op mijn boardingpass. Op de luchthaven werd alleen maar Portugees gesproken, zelfs door het grondpersoneel. Maar toch had men mij aan de incheckbalie met handen en voeten weten duidelijk te maken dat het vliegtuig een soort van sprinter was, die in meerdere steden zou landen. De eerste stop was Natal en de tweede stop Fortaleza.
Inmiddels was het al twintig minuten voor vertrek en van boarden was geen sprake. Iedereen zat nog steeds te wachten. Opeens kwam er een meisje naar me toe hollen die hijgend uitlegde dat ze achter mij had gestaan bij de incheckbalie en dus wist dat ik naar Fortaleza ging. In het Engels legde ze uit dat ons vliegtuig ging vertrekken vanaf gate 11 en dat dit al een paar maal in het Portugees was omgeroepen. Zij had zich ineens gerealiseerd dat ik waarschijnlijk nog steeds doodgemoedereerd bij gate 9 zat en kwam me snel ophalen.

In het vliegtuig kreeg ik een plaats aangewezen naast een jongen van een jaar of vijftien, en zijn zusje, die ik een jaar of 10 schatte. Hun ouders en een oom zaten aan de andere kant van het gangpad. “Where do you come from?” vroeg de jongen terwijl zijn zusje belangstellend toekeek. Plagend zei ik dat hij dat maar moest raden. “Canada?” “No, not from Canada”. “Europe?” “Yeah right, but now you have to guess which country in Europe”. “Holanda” riep het zusje stralend uit. Toen ik dat stomverbaasd bevestigde raakten ze helemaal opgewonden.
“Ik heb een echte Hollandse naam, Mauricio” zei de jongen trots. Nou is dat niet echt een typisch Hollandse naam zoals Jan, Piet en Klaas, maar ik snapte wel meteen dat hij vernoemd was naar de Nederlandse graaf Maurits van Nassau, die van 1637 – 1644 gouverneur van Brazilië is geweest.

https://weerspiegelingen.com/2012/05/25/een-rondleiding-door-drs-marina-marijnen-kunsthistorica-en-archeologe-op-de-expositie-vrouwen-voor-het-voetlicht-in-museum-catharijneconvent-te-utrecht/

Marina Marijnen, kunsthistorica en archeologe, over wie ik al eerder in blogs heb geschreven, heeft namelijk haar dochter Mauritia genoemd. Een bewuste keus, omdat Marina destijds is afgestudeerd op Albert Eckhout, de hofschilder van Johan Maurits van Nassau. Van Nassau kwam destijds namelijk naar Brazilië met een schip vol wetenschappers en kunstenaars.

Negerhoofd met tulband van Albert Eckhout

Negerhoofd met tulband van Albert Eckhout

Ook de ouders van Mauricio bleken de naam zorgvuldig te hebben gekozen. Mauritio leek ineens in een volwassene te veranderen terwijl hij me uitlegde dat Mauricio de Nassau in Brazilië voortleeft als de beste koloniale bestuurder die het land ooit heeft gehad. Ook had hij veel bewondering voor de cultuur van de Indianen. Tot op de dag van vandaag is hij een ware grootheid en leren kinderen over hem op school. Er zijn scholen, bruggen en universiteiten naar hem genoemd en er is zelfs een Mauricio de Nassau-marathon.
“Mijn ouders hebben mij de naam Mauricio gegeven omdat ze hopen dat al zijn goede eigenschappen in mij tot ontwikkeling zullen komen: dienend leiderschap, respect voor andersdenkenden, liefde voor wetenschap en kunst”.

“And what is your name?” vroeg ik aan het zusje. Ze begon te schateren en klappend in haar handen van plezier zei ze “The same as yours”. Maar ik had me nog helemaal niet voorgesteld of mijn naam laten vallen. Ineens kreeg ik overal kippenvel. Zij bleek dus ook Salomé te heten en “wist” al dat ik dezelfde naam droeg……

Ze veranderden vervolgens weer in twee enthousiaste kinderen toen ik vroeg wat ze in Fortaleza gingen doen en zij over hun woorden struikelend gingen vertellen over hun driedaagse naar het coole waterpretpark aldaar.
Maar al snel nam de volwassene in hun weer de overhand toen Mauricio wilde weten of ik alleen reisde. “Ja” bevestigde ik “nu wel. Want ik heb een man en drie kinderen waar ik regelmatig mee op reis ga, maar soms wil ik zelf heel graag een bepaalde reis maken en hebben zij geen zin of tijd om mee te gaan, of geen interesse in het onderwerp van de reis”.
“Als ik later volwassen ben wil ik ook dat mijn vrouw dat zo gaat doen” bromde Mauricio ernstig. “Voor wij werden geboren was onze moeder een wetenschapster die de hele wereld over reisde om congressen te bezoeken en lezingen te houden. Maar ze is daarmee gestopt toen ze mij kreeg. Ik wil niet dat mijn vrouw dat later doet. Zij moet een goed voorbeeld zijn voor haar kinderen”.
“Nou, lekker dan” dacht ik “denk je als moeder goed te doen en thuis te blijven om zelf voor je hoog sensitieve, begaafde kinderen te zorgen en dan krijg je dit vervolgens als dank”.

Alsof ze mijn gedachten kon raden zei het meisje zachtjes dat ze hun moeder heel dankbaar waren, maar dat nu hun grootste verlangen was dat hun moeder haar eigen leven weer op ging pakken. “Wij willen de hele wereld over gaan reizen en overal studeren, maar dat kan alleen als mama dat ook gaat doen, please vertel haar dat”.

Inmiddels waren we geland in Natal en hoewel voor ons niet de eindbestemming, moesten we toch allemaal van zitplaats wijzigen. De familie kreeg helemaal achterin het toestel nieuwe plaatsen en ik helemaal voorin.
Terwijl de kinderen meteen naar hun nieuwe zitplaatsen holden hield de moeder me staande.
“We wisten niet wat we zagen. Normaal zijn onze kinderen extreem introvert en bijna mensenschuw. Ze durven nauwelijks Portugees te praten, laat staan Engels met een wildvreemde. We dachten dat ze maar een paar woordjes kenden, maar ze spreken nog beter Engels dan u, sorry dat ik het zeg. “
Maar dat was waar. Af en toe wist ik bepaalde woorden of uitdrukkingen niet in het Engels en vulden de kinderen me feilloos aan.

Opeens leek het net alsof ik in trance raakte en hoorde ik mezelf in vloeiend Engels zeggen: “Uw kinderen zijn alles behalve introvert en mensenschuw. Maar ze zijn net als andere kinderen die veel van hun ouders houden extreem loyaal aan u. Ze tonen u momenteel maar 10% van hun potentie omdat ze bang zijn dat ze u anders gaan overvleugelen en u daarmee kwetsen. Het zijn volwassenen in kinderlijven, die de fase van bemoederen inmiddels allang ontstegen zijn. Hun grootste verlangen is dat u uw taak als wetenschapster weer oppakt en uw eigen leven gaat leiden. Daarmee geeft u hen toestemming hetzelfde te doen. Het zijn zeer bijzondere kinderen. Gun het ze. Geef hun de ruimte die ze nodig hebben, anders blijven ze introvert en mensenschuw.”

Dat kwam heel erg binnen. Ook bij haar man en het andere familielid. Overmand door ontroering stamelde de vrouw alleen nog maar dat ze dit zelf ook al aanvoelde, maar nu door mij de bevestiging daarvan kreeg en hier ook zeker gehoor aan ging geven.
Iedereen zat inmiddels al startklaar, dus gaf ze me nog snel een stevige omhelzing en een welgemeend “God bless you”.

Vervolgens snelde ik naar mijn nieuwe zitplaats vooraan en kwam daar naast een jonge man te zitten van een welhaast bovenaardse schoonheid en uitstraling. Hij was net een engel, vermomd als aantrekkelijke man. Gelukkig ging hij liggen slapen en kon ik rustig de gebeurtenissen van het afgelopen uur op een rijtje zetten.
Toen het vliegtuig na drie kwartier in Fortaleza was geland liepen wij als eersten door de “slurf” en ineens dacht ik “Verrek, over anderhalf uur vertrekt mijn Lufthansa vliegtuig al naar Frankfurt en ik heb geen idee waar ik hier aan een nieuwe boardingpass kan komen”. Alsof hij mijn gedachten kon raden vroeg hij of ik aansluitend een internationale vlucht nam. Na mijn bevestigend antwoord legde hij uit dat ik in dat geval eerst via de arrivalshal naar buiten moest en vervolgens via het departure gedeelte weer naar binnen. “Helemaal in een verborgen hoek van die hal zit de incheckbalie voor internationale vluchten. Als je wilt loop ik wel even met je mee om de weg te wijzen” bood hij aan.
Nou, dat liet ik me natuurlijk geen tweede keer zeggen 😉 En wat was ik achteraf blij en dankbaar met zijn hulp, want het was een eindeloze kruipdoor sluipdoor route die ik zelf nooit op tijd had kunnen vinden. Bij de incheckbalie aangekomen zei hij heel lief: “Goodbye. Thank you and God bless you”. “Nooo, thank you” lachte ik opgelucht. Een spontane omhelzing volgde en we bleven nog even in omarming staan. Ik voelde een en al bescherming en zegeningen in en om me heen stromen. “Heaven must be missing an angel” begon ik zachtjes te zingen…… Hij legde zijn wijsvinger op zijn lippen, zei knipogend lachend “ssssssssssst” en verdween vervolgens in de menigte.

Thuisgekomen postte ik een aantal foto’s van de cruise en Salvador op Facebook en reageerde Marina Marijnen daarop met: “Jee Salomé, ben je daaaaar geweest??? Het land van ‘mijn’ Johan Maurits en Albert Eckhout op wie ik destijds ben afgestudeerd ??? Heb je gemerkt dat alle Braziliaanse kindertjes op school alles over de Nederlandse periode moeten leren en heel wat jongetjes -ter herinnering daaraan- de naam Mauricio dragen ?”

Mauricio van Nassau

Mauricio van Nassau

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized en getagged met , , , , , , , , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Bijzondere Braziliaanse Blessings

  1. Marina Marijnen zegt:

    Lieve Salomé, prachtig verhaal en prima hoor dat je Mauritia noemt… het enige meisje in NL dat voor zover wij weten deze (voor ons) bijzondere naam draagt. Ze is er blij mee; en wij met haar; en ik met jou, omdat je zo mooi schrijft !
    Liefs, Marina

    • En ik ben blij met jou Marina, omdat je me de afgelopen jaren al zo diepgaand geïnspireerd hebt met je lezingen, je rondleidingen en last but not least je geweldige gevoel voor humor en prettige persoonlijkheid 🙂 “Iedere vrouw heeft een koor van engelen nodig die Halleluja voor haar zingt” staat te lezen in het boek “de ontembare vrouw” en voor mij ben jij één van die engelen. Obrigado.

      • Marina Marijnen zegt:

        Lieve Salomé, ik dacht dat ik allang op je memorabele woorden had gereageerd; het is erbij ingeschoten, maar wat schrijf je prachtig over (het voormalig) Nederlands Brazilië en haar geschiedenis. Leuk dat Mauritia en ik erin mogen figureren ! Academische Reizen organiseert in november een reis langs de Hollandse archeologische plaatsen aldaar !

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s