David Bowie, never a dull moment

Medio maart 1983 was ik 16 weken zwanger. In de badkamer had ik net de douchekraan opengedraaid toen niet alleen het water begon te stromen, maar ik ook met mijn voeten in een grote plas bloed bleek te staan. Wat dat betekende wist ik helaas maar al te goed. Het zou mijn derde voortijdig beëindigde zwangerschap worden. Even werd het zwart voor mijn ogen en wilde ik het liefst oplossen in het Niets. Nee. Niet weer……
Niet weer die teleurstelling, dat verdriet, de leegte. Niet weer een curettage. Niet weer die rotnarcose waar ik zo slecht tegen kon….
Ik vond het ook hartverscheurend voor mijn man. Nog maar een maand daarvoor was zijn vader overleden. Wees geworden op zijn 27e en nu ook nog opnieuw zijn grootste verlangen teniet gedaan….

Op dat moment klonk via de radio het swingende nummer van David Bowie waarmee hij net die week de Top 40 was binnen gekomen:

Let’s dance
Put on your red shoes and dance the blues
Let’s dance
Under the moonlight, this serious moonlight

let's dance

Zijn woorden troffen me tot in het diepste van mijn ziel. Het was alsof hij mij toe zong dat je zelf de keus hebt om de blues te omarmen. Er al je liefde en aandacht aan te geven en er tegelijkertijd mee te dansen. Nu is dat een vrij gangbaar gedachtegoed, maar begin tachtiger jaren beslist niet. En toch besloot ik onmiddellijk aan zijn oproep gehoor te geven. Dankzij de visionair Bowie werd “Let’s dance” de mantra die langzaam maar zeker al mijn verdriet en pijn transformeerde.

Niet dat dit een gemakkelijk proces was. Integendeel. Het kostte me veel moeite om mijn lichaam weer te vertrouwen en ik voelde me enorm tekort schieten ten opzichte van mijn man. Dat gevoel was helemaal nergens op gebaseerd en ik deed er mezelf alleen maar pijn mee. Maar toch: “Aan mij heb je niks” schoot het vaak door me heen. Vervolgens luisterde ik dan naar “without you” en was het net of mijn man bij monde van David Bowie bleef herhalen “woman I love you, without you, what would I do?”

Just when I’m ready to throw in my hand
Just when the best things in life are gone
I look into your eyes

There’s no smoke without fire
You’re exactly who I want to be with
Without you
What would I do

And when I’m willing to call it a day
Just when I won’t take another chance
I hold your hand
There’s no smoke without fire
Woman I love you
Without you
What would I do

stokholm

Hartje zomer besloten we een roadtrip te gaan maken naar Zweden en Finland. Ik had behoefte aan rust en stilte en de natuur en die dachten we in Scandinavië volop te vinden. Dat bleek ook zo te zijn, maar tegelijkertijd werd ik heel zwaarmoedig van het landschap. Honderden kilometers hetzelfde. Bossen, meertjes, muggen, heel veel stenen en af en toe een dorpje. Zodra we in Stockholm arriveerden kocht ik daar meteen een T-shirt van Bowie om me eraan te herinneren:

Shake it

Cause love is the answer
Love’s talking to me
I’d scream and I’ll fight for you
You’re better than money

We’re the kind of people
who can shake it
if we’re feeling blue
When I’m feeling disconnected well I sure know what to do
Shake it baby

david

En nu is het 12 januari 2016. David Bowie is eergisteren overleden aan de gevolgen van leverkanker. Een enorme schok voor velen.

DSCN1759

DSCN1760
Heel bijzonder is dat ik sinds kort weer contact heb met een vrouwelijke collega die ik al dertig jaar niet meer had gezien maar die in de tachtiger jaren een creatieve inspiratiebron voor me was. En ze bleek nog niets veranderd….

DSCN1757

Begin december al hadden we afgesproken om vandaag samen de expositie van Bowie in het Groninger Museum te gaan bezoeken. Koffie met een speciaal Bowie taartje vooraf.

DSCN1756
De expositie bleek een overweldigende LSD trip vol kleur, handgeschreven songteksten, mode, originele kostuums, muziekvideo’s, films, fotografie en David Bowie’s instrumenten. Een feest van herkenning waardoor velen tot tranen toe geroerd werden.

A selection of costumes and outfits wornA variety of stage costumes worn by musician David Bowie are seen at the "David Bowie is" Exhibition at the Victoria and Albert Museum in London

“Be strong enough to be yourself” (David Bowie)

not boring

Advertenties
Geplaatst in kunst, Uncategorized | Tags: , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Bijzondere Braziliaanse Blessings

volle maan op de Atlantische Oceaan

Volle maan, mooi en mysterieus, 25 november 2015 op de Atlantische Oceaan voor de kust van Brazilië. Deze bloedmaan vormt voor mij een troostrijk baken in de nacht. Want morgen, na de cruise, ben ik volledig op mezelf aangewezen in het Braziliaanse Salvador. Een stad die bekend staat om zijn gewelddadige berovingen waar zelfs de politie aan mee schijnt te werken. Tegelijkertijd ben ik ook mijn normale zelf. Zelfs zozeer in volledige overgave en vol vertrouwen, dat de afgelopen week verschillende mensen aan boord nieuwsgierig informeerden naar het “geheim” van mijn rustige uitstraling en de mantra’s die ik daarvoor gebruik.

Vervolgens ontvouwde zich een aaneenschakeling van wonderbaarlijke ontmoetingen. Het begon al meteen na afloop van de taxirit naar mijn gehuurde appartement aan het strand van Stella Maris. Door de taxichauffeur werd ik uitbundig geknuffeld omdat hij bovenop de meterprijs ook nog een fooi kreeg.

De volgende middag zat ik ruimschoots op tijd bij gate 9 te wachten tot we konden gaan boarden voor mijn vlucht naar Fortaleza. Dit nummer stond ook op mijn boardingpass. Op de luchthaven werd alleen maar Portugees gesproken, zelfs door het grondpersoneel. Maar toch had men mij aan de incheckbalie met handen en voeten weten duidelijk te maken dat het vliegtuig een soort van sprinter was, die in meerdere steden zou landen. De eerste stop was Natal en de tweede stop Fortaleza.
Inmiddels was het al twintig minuten voor vertrek en van boarden was geen sprake. Iedereen zat nog steeds te wachten. Opeens kwam er een meisje naar me toe hollen die hijgend uitlegde dat ze achter mij had gestaan bij de incheckbalie en dus wist dat ik naar Fortaleza ging. In het Engels legde ze uit dat ons vliegtuig ging vertrekken vanaf gate 11 en dat dit al een paar maal in het Portugees was omgeroepen. Zij had zich ineens gerealiseerd dat ik waarschijnlijk nog steeds doodgemoedereerd bij gate 9 zat en kwam me snel ophalen.

In het vliegtuig kreeg ik een plaats aangewezen naast een jongen van een jaar of vijftien, en zijn zusje, die ik een jaar of 10 schatte. Hun ouders en een oom zaten aan de andere kant van het gangpad. “Where do you come from?” vroeg de jongen terwijl zijn zusje belangstellend toekeek. Plagend zei ik dat hij dat maar moest raden. “Canada?” “No, not from Canada”. “Europe?” “Yeah right, but now you have to guess which country in Europe”. “Holanda” riep het zusje stralend uit. Toen ik dat stomverbaasd bevestigde raakten ze helemaal opgewonden.
“Ik heb een echte Hollandse naam, Mauricio” zei de jongen trots. Nou is dat niet echt een typisch Hollandse naam zoals Jan, Piet en Klaas, maar ik snapte wel meteen dat hij vernoemd was naar de Nederlandse graaf Maurits van Nassau, die van 1637 – 1644 gouverneur van Brazilië is geweest.

https://weerspiegelingen.com/2012/05/25/een-rondleiding-door-drs-marina-marijnen-kunsthistorica-en-archeologe-op-de-expositie-vrouwen-voor-het-voetlicht-in-museum-catharijneconvent-te-utrecht/

Marina Marijnen, kunsthistorica en archeologe, over wie ik al eerder in blogs heb geschreven, heeft namelijk haar dochter Mauritia genoemd. Een bewuste keus, omdat Marina destijds is afgestudeerd op Albert Eckhout, de hofschilder van Johan Maurits van Nassau. Van Nassau kwam destijds namelijk naar Brazilië met een schip vol wetenschappers en kunstenaars.

Negerhoofd met tulband van Albert Eckhout

Negerhoofd met tulband van Albert Eckhout

Ook de ouders van Mauricio bleken de naam zorgvuldig te hebben gekozen. Mauritio leek ineens in een volwassene te veranderen terwijl hij me uitlegde dat Mauricio de Nassau in Brazilië voortleeft als de beste koloniale bestuurder die het land ooit heeft gehad. Ook had hij veel bewondering voor de cultuur van de Indianen. Tot op de dag van vandaag is hij een ware grootheid en leren kinderen over hem op school. Er zijn scholen, bruggen en universiteiten naar hem genoemd en er is zelfs een Mauricio de Nassau-marathon.
“Mijn ouders hebben mij de naam Mauricio gegeven omdat ze hopen dat al zijn goede eigenschappen in mij tot ontwikkeling zullen komen: dienend leiderschap, respect voor andersdenkenden, liefde voor wetenschap en kunst”.

“And what is your name?” vroeg ik aan het zusje. Ze begon te schateren en klappend in haar handen van plezier zei ze “The same as yours”. Maar ik had me nog helemaal niet voorgesteld of mijn naam laten vallen. Ineens kreeg ik overal kippenvel. Zij bleek dus ook Salomé te heten en “wist” al dat ik dezelfde naam droeg……

Ze veranderden vervolgens weer in twee enthousiaste kinderen toen ik vroeg wat ze in Fortaleza gingen doen en zij over hun woorden struikelend gingen vertellen over hun driedaagse naar het coole waterpretpark aldaar.
Maar al snel nam de volwassene in hun weer de overhand toen Mauricio wilde weten of ik alleen reisde. “Ja” bevestigde ik “nu wel. Want ik heb een man en drie kinderen waar ik regelmatig mee op reis ga, maar soms wil ik zelf heel graag een bepaalde reis maken en hebben zij geen zin of tijd om mee te gaan, of geen interesse in het onderwerp van de reis”.
“Als ik later volwassen ben wil ik ook dat mijn vrouw dat zo gaat doen” bromde Mauricio ernstig. “Voor wij werden geboren was onze moeder een wetenschapster die de hele wereld over reisde om congressen te bezoeken en lezingen te houden. Maar ze is daarmee gestopt toen ze mij kreeg. Ik wil niet dat mijn vrouw dat later doet. Zij moet een goed voorbeeld zijn voor haar kinderen”.
“Nou, lekker dan” dacht ik “denk je als moeder goed te doen en thuis te blijven om zelf voor je hoog sensitieve, begaafde kinderen te zorgen en dan krijg je dit vervolgens als dank”.

Alsof ze mijn gedachten kon raden zei het meisje zachtjes dat ze hun moeder heel dankbaar waren, maar dat nu hun grootste verlangen was dat hun moeder haar eigen leven weer op ging pakken. “Wij willen de hele wereld over gaan reizen en overal studeren, maar dat kan alleen als mama dat ook gaat doen, please vertel haar dat”.

Inmiddels waren we geland in Natal en hoewel voor ons niet de eindbestemming, moesten we toch allemaal van zitplaats wijzigen. De familie kreeg helemaal achterin het toestel nieuwe plaatsen en ik helemaal voorin.
Terwijl de kinderen meteen naar hun nieuwe zitplaatsen holden hield de moeder me staande.
“We wisten niet wat we zagen. Normaal zijn onze kinderen extreem introvert en bijna mensenschuw. Ze durven nauwelijks Portugees te praten, laat staan Engels met een wildvreemde. We dachten dat ze maar een paar woordjes kenden, maar ze spreken nog beter Engels dan u, sorry dat ik het zeg. “
Maar dat was waar. Af en toe wist ik bepaalde woorden of uitdrukkingen niet in het Engels en vulden de kinderen me feilloos aan.

Opeens leek het net alsof ik in trance raakte en hoorde ik mezelf in vloeiend Engels zeggen: “Uw kinderen zijn alles behalve introvert en mensenschuw. Maar ze zijn net als andere kinderen die veel van hun ouders houden extreem loyaal aan u. Ze tonen u momenteel maar 10% van hun potentie omdat ze bang zijn dat ze u anders gaan overvleugelen en u daarmee kwetsen. Het zijn volwassenen in kinderlijven, die de fase van bemoederen inmiddels allang ontstegen zijn. Hun grootste verlangen is dat u uw taak als wetenschapster weer oppakt en uw eigen leven gaat leiden. Daarmee geeft u hen toestemming hetzelfde te doen. Het zijn zeer bijzondere kinderen. Gun het ze. Geef hun de ruimte die ze nodig hebben, anders blijven ze introvert en mensenschuw.”

Dat kwam heel erg binnen. Ook bij haar man en het andere familielid. Overmand door ontroering stamelde de vrouw alleen nog maar dat ze dit zelf ook al aanvoelde, maar nu door mij de bevestiging daarvan kreeg en hier ook zeker gehoor aan ging geven.
Iedereen zat inmiddels al startklaar, dus gaf ze me nog snel een stevige omhelzing en een welgemeend “God bless you”.

Vervolgens snelde ik naar mijn nieuwe zitplaats vooraan en kwam daar naast een jonge man te zitten van een welhaast bovenaardse schoonheid en uitstraling. Hij was net een engel, vermomd als aantrekkelijke man. Gelukkig ging hij liggen slapen en kon ik rustig de gebeurtenissen van het afgelopen uur op een rijtje zetten.
Toen het vliegtuig na drie kwartier in Fortaleza was geland liepen wij als eersten door de “slurf” en ineens dacht ik “Verrek, over anderhalf uur vertrekt mijn Lufthansa vliegtuig al naar Frankfurt en ik heb geen idee waar ik hier aan een nieuwe boardingpass kan komen”. Alsof hij mijn gedachten kon raden vroeg hij of ik aansluitend een internationale vlucht nam. Na mijn bevestigend antwoord legde hij uit dat ik in dat geval eerst via de arrivalshal naar buiten moest en vervolgens via het departure gedeelte weer naar binnen. “Helemaal in een verborgen hoek van die hal zit de incheckbalie voor internationale vluchten. Als je wilt loop ik wel even met je mee om de weg te wijzen” bood hij aan.
Nou, dat liet ik me natuurlijk geen tweede keer zeggen 😉 En wat was ik achteraf blij en dankbaar met zijn hulp, want het was een eindeloze kruipdoor sluipdoor route die ik zelf nooit op tijd had kunnen vinden. Bij de incheckbalie aangekomen zei hij heel lief: “Goodbye. Thank you and God bless you”. “Nooo, thank you” lachte ik opgelucht. Een spontane omhelzing volgde en we bleven nog even in omarming staan. Ik voelde een en al bescherming en zegeningen in en om me heen stromen. “Heaven must be missing an angel” begon ik zachtjes te zingen…… Hij legde zijn wijsvinger op zijn lippen, zei knipogend lachend “ssssssssssst” en verdween vervolgens in de menigte.

Thuisgekomen postte ik een aantal foto’s van de cruise en Salvador op Facebook en reageerde Marina Marijnen daarop met: “Jee Salomé, ben je daaaaar geweest??? Het land van ‘mijn’ Johan Maurits en Albert Eckhout op wie ik destijds ben afgestudeerd ??? Heb je gemerkt dat alle Braziliaanse kindertjes op school alles over de Nederlandse periode moeten leren en heel wat jongetjes -ter herinnering daaraan- de naam Mauricio dragen ?”

Mauricio van Nassau

Mauricio van Nassau

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , | 4 reacties

Golden Years

Ga op reis naar de dingen die je met je meedraagt –het bekende, niet het onbekende- naar wat je al weet: waar je blij van wordt, waar je van geniet, wat je tot wanhoop brengt, wat je verdriet doet. Ga op zoek naar die dingen, want meer heb je niet.
(Jiddu Krishnamurti)

goud

Precies veertig jaar geleden , tijdens de eerste grote transitie in mijn leven, was ik letterlijk op zoek naar goud in de modderige rivier van Sovereign Hills in Australië.

Nu ik ben aangekomen in mijn “golden years” beleef ik opnieuw een transitie. Over een paar dagen scheep ik in op de Sovereign . Reuze benieuwd wat deze overtocht van Las Palmas naar Salvador (Brazilië) me zal gaan brengen. In ieder geval inspirerend gezel- schap en tien dagen zonder internetverbinding.

Don’t let me hear you say life’s taking you nowhere,
ANGEL

Come get up my baby
Run for the shadows, run for the shadows
Run for the shadows in these golden years
 
I’ll stick with you baby for a thousand years
Nothing’s gonna touch you in these golden years, golden years, gold, gold, gold.
(David Bowie)

 souvereigngold1

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Er is geen tijd en er is niets dan tijd op Museumeiland Hombroich

Insel Hombroich

Insel Hombroich

De tijd van de klok is onze bankier, belastinginner, politieagent;
deze innerlijke tijd is onze echtgenote.

(J.B. Priestley, “Man and Time”)

DSCN1193
Het eiland is oervrouwelijk.
Het baart, houdt bijeen,
dient en laat los.
Het is geen moeten, maar
een mogen.
Het is niet óf óf, maar én én.
Het houdt je telkens een
spiegel voor.
Het is geen mannelijk
terrein voor maakbaarheid,
jachtigheid, gegraai, macht
en vertoon.
Er is alleen maar schoonheid.

DSCN1200

DSCN1194

DSCN1202

DSCN1204

DSCN1205

DSCN1207

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Magical Malta Memories Mandala

TIJD
Ik droomde, dat ik langzaam leefde ….
langzamer dan de oudste steen.
Het was verschrikk’lijk: om mij heen
schoot alles op, schokte of beefde,
wat stil lijkt. ‘k Zag de drang waarmee
de bomen zich uit de aarde wrongen
terwijl ze hees en hortend zongen;
terwijl de jaargetijden vlogen
verkleurende als regenbogen …..
Ik zag de tremor van de zee,
zijn zwellen en weer haastig slinken,
zoals een grote keel kan drinken.
En dag en nacht van korte duur
vlammen en doven: flakk’rend vuur.
– De wanhoop en welsprekendheid
in de gebaren van de dingen,
die anders star zijn, en hun dringen,
hun ademloze, wrede strijd ….
Hoe kón ik dat niet eerder weten,
niet beter zien in vroeger tijd ?
Hoe moet ik het weer ooit vergeten ?
M. Vasalis,
uit Parken en Woestijnen.
Uitgeverij van Oorschot 1940

Malta Mandala

Malta Mandala

Malta Mystieke Tempeltour
Ongeveer 7000 jaar geleden arriveerden de eerste mensen op Malta. Rond 3600 v.Chr. werd begonnen met het bouwen van tempels, waarvan er nu nog 23 over zijn. De tempels werden gebouwd ter ere van de Moedergodin, of godin van de vruchtbaarheid. Allemaal waren ze verdeeld in een sacrale ruimte met openbare ruimtes daar omheen. Het heilige der heiligen was afgesloten en bevatte “orakelgaten”. Omstreeks 2000 v.Chr. verdwenen deze tempelbouwers ineens. Niemand weet nog waarom. Een ander onopgelost mysterie is de vraag waarom er op dit kleine eiland zoveel tempels werden gebouwd, gezien het feit dat het aantal eilandbewoners maximaal 11.000 bedragen kan hebben. Lag het wellicht aan een belangrijke pelgrimsroute door de Middellandse Zee?

Vergezeld door een internationale groep priesteressen bezocht ik nabij Birzebbuga geen tempel, maar een grot, Ghar Dalam. Deze grot is miljoenen jaren geleden ontstaan. Alleen de eerste 80m van de hoofdingang aan de oostzijde is toegankelijk voor publiek. Na een afgesloten tussengang gaat de tunnel over in een kleinere gang, die nog eens 60m diep in de rotsen doorloopt.
Ghar Dalam is Maltees voor “grot der duisternis”. De vochtige inham nabij de hoofdingang vertoont veel overeenkomsten met onze Yoni, verbonden met de grot zelf als baarmoeder.

Yoni van Ghar Dalam

Yoni van Ghar Dalam

Hand in hand zongen we diep in de grot ieder onze eigen grondtoon. Als vanzelf welde de mantra “Guru Guru Wahe Guru” op vanuit mijn binnenste. “Guru” is het mysterie dat je leidt van het donker (Gu) naar het licht (Ru). Van onwetendheid naar de ervaring van je oneindigheid. “Wahe” is de uitdrukking van de extase die deze ervaring oproept. De ervaring van steeds opnieuw geboren worden en van sterven. Voor mij persoonlijk vertegenwoordigt deze mantra tevens de klank van de spiraal, het symbool van eeuwigheid en continuïteit van het leven. Geboorte, sterven en wedergeboorte.

Ghar Dalam Malta

orbs in de Ghar Dalam Malta

Deze mantra droeg ik ook met me mee in het Hypogeum van Hal Saflieni, afdalend tot een diepte van 12 meter. Deze bijzondere ondergrondse ruimte werd ruim 4500 jaar geleden uit het kalksteen gehouwen en gebruikt als een plaats van verering en tempelgraf.
Dat laatste blijkt uit de vondst van ongeveer zevenduizend stoffelijke overschotten op het hoogste en oudste (3000 v.Chr.) niveau. De beenderen waren bestreken met rode oker. Rood representeert de kleur van bloed, offergave en dood.
De middelste verdieping (rond 2500 v.Chr.) wordt ondersteund door pilaren. In het heilige der heiligen, het vertrek met het hoofdaltaar, zijn het plafond en de wanden met spiralen van rode oker versierd, wederom als symbool van het geloof in de continuïteit van het leven.

Photo: R. Ellis and Lt. Tickle, 1920

Photo: R. Ellis and Lt. Tickle, 1920

In de middelste kamers werd de slapende Venus ontdekt. Nu te zien in het Archeologisch Museum in Valletta.

malta venus

Hoogtepunt van het Hypogeum bleek het Orakelvertrek. Door de akoestiek op deze plek klinkt je stem op indrukwekkende en haast bovennatuurlijke wijze dieper en krachtiger. Staand te midden van de hemels zingende priesteressen bekroop mij de sensatie dat ik boven mezelf werd uitgetild en omringd werd door engelenkoren.
Er is ook nog een derde laag, maar dit niveau was net voltooid toen de tempelbouwtijd afliep. Niemand weet nog waarom dit destijds gebeurde.

Tarxien Temple

Tarxien Temple

Op 5 minuten loopafstand van het Hypogeum zijn de tempels van Tarxien te vinden. Duizenden jaren bleven ze onaangetast, totdat de Maltese archeoloog Sir Themistocles Zammit in 1915 zijn opgravingen begon. Ook hier weer een altaarsteen met spiraalpatronen en de resten van een orakelvertrek.

Ggijanta Gozo

Ggantija Gozo

Op het zustereilandje Gozo vindt je ’s werelds oudste vrijstaande bouwwerk, Ggantija daterend van rond 3600 v.Chr. Ggantija is het Maltese woord voor reuzensteen. Niet overdreven, als je bedenkt dat sommige 6 meter hoog zijn en ruim 50 ton wegen. Het complex bevindt zich op een plateau van koralijnkalksteen.

DSCN0956

Net zoals de Tarxientempels zich in de directe nabijheid bevinden van het Hypogeum, ligt de Xaghra steencirkel op een boogscheut afstand van Ggantija. Helaas gesloten voor publiek, want er zijn zeer interessante feiten aan het licht gekomen tijdens recente opgravingen. Een verticale schacht vormde de toegang tot een uit de rots gehouwen tombe, bestaande uit twee kamers met een diameter van ongeveer 2 meter. Dit graf bevatte de gedeeltelijke resten van minsten 63 lichamen die op rituele wijze waren begraven. Daarbij had men de beenderen en schedels van eerdere overledenen verwijderd om plaats te maken voor de nieuwe doden. De lichamen waren in kamers bij elkaar gelegd, met schelpenkettingen, okerpotten en stenen en benen hangertjes. In de toegang tot de ene kamer bevond zich een curieus, bewerkt stenen menhir beeldje en in de andere toegang trof men een okerpot aan met daarin een grote zeeschelp.

DSCN0664
Bij recent uitgevoerde opgravingen vond men onder meer een kleine schrijn waarin een aantal attributen zijn achtergelaten: een pakketje figuurtjes, een aardewerken zeef, een potje gele oker, een stenen bootje en een opmerkelijk stenen sculptuur van twee vrouwelijke figuurtjes naast elkaar op een bank.

DSCN0663

Direct naast de schrijn bevindt zich een natuurlijke holte gevuld met beenderen, waaruit blijkt dat dit complex vooral gebruikt werd als begraafplaats. Daarbij kregen de doden moedergodinnen van gebakken klei mee. Wat een troostrijke gedachte. De lichamen werden niet volledig begraven en waren duidelijk het onderwerp van een serie rituelen waarvan in alle grotten en nissen sporen zijn aangetroffen. Men heeft bijeen gelegde beenderen gevonden, gedeeltelijk verbrande beenderen, gedeeltelijk ontklede lichamen, opgehoopte schedels en nog veel meer andere configuraties.

DSCN0721

20 maart 2015 was een dag van once-in-a-lifetime experiences. Dat betekende wel: om vier uur ’s nachts opstaan om getuige te kunnen zijn van de springequinox in de Mnajdratempel.

Springequinox Mnajdra Temple Malta 2015

Springequinox Mnajdra Temple Malta 2015

Kippenvelmoment toen de stralen van de opkomende zon direct door de hoofdingang in het centrale gedeelte van de tempel stroomden en het altaar verlichtten.

DSCN0838

De megalithische tempel van Ħagar Qim staat iets verder, op dezelfde heuveltop met uitzicht op zee. Het is één van de vele megalithische tempels op de Maltese archipel met niervormige of hoefijzervormige elementen in het grondplan. De archeologe Marija Gimbutas ziet ze als baarmoedervormen. Als geheel lijkt de tempel op een voluptueuze vrouw. Opmerkelijk aan deze tempel zijn de vier uitlijningen met de zon en de maan. Tijdens het opkomen van de zon op de dag van de summer solstice straalt het zonlicht door de opening en verlicht een zijbreuk van de tempel. Diezelfde avond schijnt het zonlicht door een stenen raam en verlicht een nis. De volle maan staat niet altijd in eenzelfde hoek ten opzichte van de aarde. Dit is een proces dat 18,6 jaar duurt. Zowel bij de laagste als bij de hoogste hoek staat de hoofdas van de tempel perfect in lijn met de maan.

astarte temple

Daarna reden we naar de restanten van een Astarte tempel uit de periode van de Feniciërs en zagen daar hoe de maan de zon gedeeltelijk “verduisterde”.

zonsverduisteringMalta

De apostel Paulus leed ooit schipbreuk op Malta en nam intrek in een grot die nu als de Paulusgrot bekendstaat. De grot en daar boven gebouwde kerk is uitgegroeid tot een belangrijke bedevaartsplaats. Minder bekend (en best wel griezelig, want nauwelijks verlicht) zijn de St. Pauluscatacomben. In tegenstelling tot de Romeinen geloofden de joden en vroege christenen niet in crematie en begroeven hun doden. Bovengronds ontstond een enorm ruimteprobleem en daarom was het alternatief de bouw van catacomben. Onder de straten van Rabat zijn inmiddels 3 vierkante kilometers aan catacomben blootgelegd. Onder de hoofdstraat bevinden zich twee complexen van een 1700 jaar oude ondergrondse begraafplaats die we konden bezoeken. De 1400 stoffelijke resten zijn al lang geleden weggehaald, maar de energie was nog sterk waarneembaar. En of je nu wel of niet geloof hecht aan “orbs”, het feit is dat ze zich op alle foto’s in grote getale manifesteerden.

Paulus catacomben Rabat Malta

Paulus catacomben Rabat Malta

Een iconisch symbool uit de Maltese prehistorie is de spiraal. Deze spiralen, ingekerfd met zeer veel nauwkeurigheid en precisie, zijn de resultaten van hoogstaand vakmanschap. Er werd gebruik gemaakt van eenvoudige hulpmiddelen zoals botsplinters, messen van steen en hout. Deze symbolen symboliseren de eeuwigheid en de continuïteit van het leven. In de catacomben bevond zich ook een ruimte waar rouwenden weer goed konden aarden door met elkaar te  eten en te drinken. En het zal me niets verbazen als er ook toen al broden werden opgediend met spiraalmotieven. Er is geen tijd en er is niets dan tijd….

DSCN1028

DSCN1015

In deze catacomben krijgen de woorden van Paulus in 1 Korinthiërs 15:44 en 53-55 (uit de Naardense Bijbelvertaling) een wel heel bijzondere diepgang zo vlak voor Pasen 2015:

44

gezaaid wordt een bezield aards lichaam,
er ontwaakt een geestelijk lichaam;
als er een bezield aards lichaam is
is er ook een geestelijk lichaam;

53

Want dit vergankelijke
moet worden bekleed
met onvergankelijkheid
en dit sterfelijke
moet worden bekleed met onsterfelijkheid.

54

Maar wanneer dit vergankelijke
bekleed zal zijn met onvergankelijkheid
en dit sterfelijke
bekleed zal zijn met onsterfelijkheid,
dan zal het woord geschieden
dat geschreven is:

55

‘verzwolgen is de dood
door de overwinning;
dood, waar is je overwinning,
dood, waar is je angel?’

Malta Falconry Centre

Malta Falconry Centre

Het Malta Falconry Centre. Dit tamelijk afgelegen centrum bezocht ik samen met mijn man, dochter en haar vriend. We waren de enige bezoekers en verkeerden urenlang tussen de wilde vogels. De uilen vonden het zelfs heerlijk om gestreeld te worden en te kroelen.
Roofvogels wekken de Baba Jaga in jezelf. Deze godin komt je leven binnenvliegen om je in contact te brengen met je wilde vrouw, als deel van je heelheid. Bevrijd haar, je hebt je wilde vrouw nodig! Ze maakt deel uit van je plezier, je vitaliteit, seksualiteit, humor en creativiteit.

Chinese serenity gardens Malta

Chinese serenity gardens Malta

Chinese serenity gardens Malta

Chinese serenity gardens Malta

De Chinese Serenity Garden in Santa Lucija vormt een oase van rust waar ook Quan Yin zich helemaal thuisvoelt. Deze moedergodin van het Verre Oosten representeert de moederlijke kwaliteiten van barmhartigheid, healing en compassie, bescherming, zorg en troost. De naam Quan Yin betekent “Zij die de Roep van de Ziel hoort”. Heb jij de roep van jouw ziel al gehoord?

DSCN0905

Salomé Philips

 

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , | 4 reacties

into the mystic/in the garden – Insel Hombroich

Iedere keer weer als ik de trappen afdaal naar het magische Insel Hombroich in Neuss (nabij Düsseldorf) word ik tegelijkertijd boven mezelf uitgetild. Dat gevoel wordt nog versterkt als ik een tiental meters verder het eerste bouwwerk, de Turm, betreed. Hoog en leeg en met een geweldige akoestiek. Als ik in mijn eentje Insel Hombroich bezoek zing ik er altijd “in the garden” van Van Morrison:

“And then one day you came back home
You were a creature all in rapture
You had the key to your soul
And you did open that day you came back to the garden”

Nu was ik er samen met mijn broer en zijn vrouw en mijn broer zong uit volle borst voor ons het HALLELUJAH! van Händel. Kippenvel…..
“And as it touched your cheeks so lightly
Born again you were and blushed and we touched each other lightly
And we felt the presence of the Christ”

wet with rain

“And you went into a trance
Your childlike vision became so fine
And we heard the bells inside the church”

miljoenen sneeuwklokjes op Insel Hombroich

miljoenen sneeuwklokjes op Insel Hombroich

Geen suppoosten , geen gidsen, geen bordjes; meer dan je eigen zintuigen heb je als gast niet nodig op Insel Hombroich. Stel je open, geef je over, laat maar gebeuren…..

“No Guru, no method, no teacher
Just you and I and nature
And the Father and the
Son and the Holy Ghost
In the garden wet with rain
No Guru, no method, no teacher
Just you and I and nature and the Holy Ghost
In the garden, in the garden, wet with rain
No Guru, no method, no teacher
Just you and I and nature”

no Guru

no Guru

No teacher

No teacher

No method

No method

Anatol Herzfeld

Anatol Herzfeld

Anatol Herzfeld

Anatol Herzfeld

Geplaatst in kunst | Tags: , , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen

Death makes angels of us all

death makes angels of us all

And After

Gegroet van gene zijde
mijn eigen lieveling,
gegroet van gene zijde
die lang al van mij ging.
O wil mij nog verbeiden
gij reeds aan gene zijde,
zwevende, zwevende met uw voet.
Mij die mijn ketenen slepen moet.
(Ida Gerhardt)

In V Zomer nummer 6 dit weekend een ontregelend en intrigerend verhaal over dichter en muzikant Martijn Teerlinck, a.k.a. The Child of Lov.(Met weglating van de E van Elohiem) The Child of Lov overleed op 10 december 2013, 26 jaar oud.
Ontregelend en intrigerend omdat er over zaken gesproken wordt waarvan je het tien jaar geleden niet in je hoofd haalde om ze te benoemen. Laat staan veertig jaar geleden, als je destijds tenminste niet in een psychiatrisch ziekenhuis terecht wilde komen 😉
Het is heel bijzonder te noemen, dat Trouw het aandurft om een artikel te plaatsen over het gebruik van Ayahuasca en De Volkskrant over het bijna fysieke contact met geliefden die zijn overgegaan.

– “Dichter/columnist Erik Jan Harmens zat achter zijn laptop, op zijn oude jongenskamer bij zijn moeder thuis. De familie Teerlinck had hem gevraagd of hij iets wilde zeggen op de begrafenis. Harmens begon met het schrijven van een toespraak, maar als vanzelf begon hij in plaats daarvan een gedicht te schrijven. Een gedicht compleet in het vocabulaire van Martijn. Tot half drie ’s nachts zat hij daar in dat kamertje, als een bezetene te tikken, te schrappen en opnieuw te tikken. Het was een intense spirituele ervaring. Drie pagina’s schreef hij vol, met taal die van Martijn had kunnen zijn, over vogels en takken en bomen. Nooit eerder had Harmens zoiets gehad, maar hij voelde Martijns aanwezigheid fysiek, hij voelde ‘m in zijn lichaam treden, waarbij de krachten tot in zijn gebit reikten, daar in zijn oude jongenskamer. Nadien heeft hij aan een goede vriendin met de nodige spirituele bagage gevraagd wat hem nu precies was overkomen, en of ze kon helpen om Martijn ook weer uit hem te krijgen. Want die was gebleven, na die nacht in dat jongenskamertje. Dat lukte, en dat ervoer Harmens toch ook als een opluchting. Want Martijn was zowel levend als dood erg aanwezig.”

– De dag voor de begrafenis was Try Reames als artiestbegeleider met Chic-gitarist Nile Rodgers op stap geweest in Amsterdam en heel laat naar bed gegaan. Met zijn kleren aan werd hij wakker, precies op het tijdstip dat de begrafenis begon. Bijkomend uit een diepe slaap voelde hij Martijns aanwezigheid. Alsof hij hem duidelijk maakte dat hij het zijn hele leven zou betreuren als hij zich nu niet naar de begrafenis haastte, om te speechen en een laatste groet te brengen. Opschieten dus, begrafenispak aan en weg……

Geplaatst in Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , , | Een reactie plaatsen